Η βάση της Σούδας είναι ένα σύμβολο υποτέλειας για τη χώρα μας. Χρησιμοποιείται αδιάκοπα ως βάση ξένων δυνάμεων —αυτών που ελέγχουν τη χώρα μας ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα. Ήταν ένα αγκυροβόλιο του αγγλικού πολεμικού στόλου για να ελέγχει την επανάσταση στην Κρήτη και να την καταστέλλει, για να ελέγχει τη μικρή Ελλάδα και για να παίζει ρόλο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα του κινήματος για την ανεξαρτησία της χώρας μας, από το 1953 και μετά, αποτελεί αμερικανική βάση· παραδίδεται από τους Βρετανούς στους Αμερικανούς. Ξεκινάει ως αεροπορική και στρατιωτική βάση και εξελίσσεται σε μεγάλη ναυτική βάση τον καιρό της Χούντας, από το 1969. Μέχρι σήμερα δεν διέκοψε ποτέ τη λειτουργία της και αναβαθμίστηκε στη μεγαλύτερη αμερικανική βάση στην Ανατολική Μεσόγειο —τη μόνη που μπορεί να εξυπηρετήσει, και εξυπηρετεί συχνά, αεροπλανοφόρα.

Καταλαβαίνετε πόσο σημαντική είναι για τα «πολεμικά παιχνίδια» των Αμερικανών στην περιοχή. Είναι από αυτές τις βάσεις που παίζουν έναν υπερτοπικό ρόλο. Χρησιμοποιούνται από τους Αμερικανούς για τον έλεγχο όχι μόνο της χώρας όπου είναι εγκατεστημένες, αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Είναι ανάλογης σημασίας με τη βάση της Οκινάουα στην Ιαπωνία, τη βάση του Ramstein στη Γερμανία και τη βάση Bondsteel στο Κόσοβο.

Σήμερα έχουμε μια συμφωνία για τις βάσεις με τους Αμερικανούς που τους δίνει το δικαίωμα να έχουν δεκάδες βάσεις στη χώρα, ενώ συνεχώς δημιουργούν καινούργιες. Είναι η πρώτη φορά που έχουμε συμφωνία αόριστης διάρκειας· δεν χρειάζεται καν να την ανανεώνουμε. Οι Αμερικανοί, με βάση τη συμφωνία που έχουν, μπορούν να διατηρούν στη χώρα όσες βάσεις θέλουν και να τις επεκτείνουν ακόμα περισσότερο.

Η σημασία των βάσεων είναι τεράστια, αλλά η σημασία της βάσης της Σούδας είναι η σημαντικότερη όλων. Γι’ αυτό, το κίνημα για την απομάκρυνση των βάσεων πρέπει να επικεντρώνεται στη Σούδα. Θα μας πουν ότι είναι δύσκολο να φύγουν οι αμερικανικές βάσεις. Βεβαίως είναι δύσκολο, και εμείς για τα δύσκολα είμαστε εδώ. Ο ελληνικός λαός έχει παράδοση αγώνων για την ανεξαρτησία και για το διώξιμο των βάσεων. Ο αγώνας αυτός ξεκινάει από τότε που ήρθαν, το 1953, και θα συνεχιστεί όσο είναι αναγκαίο.

Υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε μέχρι να φύγουν οι βάσεις:

• • Να μην επιτρέπουμε τη στρατιωτική παρουσία του προσωπικού έξω από τη βάση.

  • Να πιέσουμε τους δήμους να σταματήσουν την τροφοδοσία των βάσεων με νερό και ρεύμα.

  • Να πιέσουμε τα καταστήματα να μην εξυπηρετούν το προσωπικό των βάσεων, μόνιμο και περιστασιακό.

Η φαντασία του λαϊκού κινήματος είναι τεράστια και θα βρεθούν πάρα πολλά πράγματα να κάνουμε. Είναι σημαντικό το ότι συγκροτήθηκε ειδικά μια επιτροπή για το διώξιμο της βάσης της Σούδας. Είμαι σίγουρος ότι θα παρθούν πολλές πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση και θα στελεχωθούν, πρώτα απ’ όλα από τον Κρητικό λαό και μετά από όλους εμάς που θέλουμε να δούμε κάποτε μια Ελλάδα ελεύθερη από ξένους δυνάστες, ελεύθερη από τον πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών.”