Ένας φίλος αναγνώστης μοιράζεται την έντονη απογοήτευσή του για τη στάση μέρους της χανιώτικης κοινωνίας απέναντι στην παρουσία του αμερικανικού αεροπλανοφόρου, θέτοντας σοβαρά ερωτήματα ηθικής και πολιτικής φύσεως:

“Κατανοώ τις δυσκολίες που περνούν οι μικρές επιχειρήσεις και τη σημασία που έχει ο έξτρα τζίρος, όμως η πλειοψηφία των επιχειρήσεων που ανοίγουν για να τους υποδεχτούν είναι τουριστικές και έχουν ήδη καλούς τζίρους τα καλοκαίρια. Άραγε, θα σωθούν με το να δείχνουν τέτοια υποτέλεια, μόνο και μόνο για κάποια επιπλέον δολάρια στο πορτοφόλι τους; Για να είμαι ξεκάθαρος δεν έχω τίποτα ενάντια στους αμερικάνους. Ως τουρίστες όμως. Εδώ αυτοί έρχονται ως μέρος του αμερικάνικου στρατού ενώ συγκεντρώνονται δυνάμεις για να ξεκινήσουν ένα νέο πόλεμο. Και ναι, ξέρω ότι το Ιράν έχει μία αυταρχική δικτατορική ηγεσία, αλλά τι σημαίνει αυτό; Ότι όποια χώρα έχει δικτάτορες οι ΗΠΑ θα πρέπει να τις βομβαρδίζουν; Γιατί δεν βομβάρδισαν τότε και τη δικτατορία του Παπαδόπουλου αλλά επέλεξαν να συνεργαστούν μαζί της και να την στηρίξουν; Και επίσης, θυμάμαι ότι οι ΗΠΑ συνεργάζονταν με τον Σαντάμ Χουσεϊν πριν ξαφνικά “ανακαλύψουν” ότι θέλει να φτιάξει πυρηνικά… Στο τέλος αποδείχτηκε αυτό ένα Μεγάλο Ψέμα για να ξεκινήσουν δύο καταστροφικούς πολέμους.

Αυτό όμως που με εξοργίζει περισσότερο είναι το εξής:

Όλοι τα έχουν αρπάξει από τους Αμερικάνους στρατιώτες και τις βάσεις ή ψάχνουν τρόπους να διαμορφώσουν σχέσεις για να τα αρπάξουν και όσοι δεν τα έχουν αρπάξει επειδή μιλάνε ενάντια στην παρουσία τους, αντί να αντικρούσουν τα επιχειρήματά τους τους λένε “κομμουνιστές”;…

Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της κατάντιας, τι είναι;”