Γράφει o Πέτρος Κατσάκος
Ζω σε μια χώρα βγαλμένη από τους χειρότερους εφιάλτες. Με ομοιόμορφα ντυμένους νέους να ακολουθούν νεκρώσιμες πομπές υπό το βλέμμα ελεύθερων σκοπευτών και ανελεύθερων πολιτών.
Ζω στη χώρα που φοβόμουν.
Σε μια χώρα που οι «φύλακες του νόμου» αντί να προστατεύουν τους πολλούς φυλάνε τους λίγους από την οργή των παιδιών τους.
Ζω στη χώρα που φοβόμουν.
Σε μια χώρα που ο φόβος υψώνει φράχτες, τείχη και κιγκλιδώματα για να κρύψει το αμήχανο κενό των ιδεολογημάτων.
Ζω στη χώρα που φοβόμουν.
Σε μια χώρα που οι δημοσκόποι των καιρών μας βάφουν μπλε, {πράσινο και κόκκινο το αύριο} και κλείνουν τα μάτια στο γκρι της φτώχειας και της ανέχειας.
Ζω στη χώρα που φοβόμουν.
Σε μια χώρα που επιδοτούμενα πνεύματα θρηνούν μπροστά σε βουβά ακροατήρια.
Ζω στη χώρα που φοβόμουν πως θα ζήσω και θα θυμηθώ τον στίχο του ποιητή που χρόνια μας καλούσε να αντισταθώ «σε αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατελείωτες τις παρελάσεις».
Το ξέρουμε…
Το να βλέπετε αυτά τα μηνύματα μπορεί να είναι κουραστικό. Και να είστε σίγουροί ότι ούτε κι εμείς βρίσκουμε κάποια ευχαρίστηση από το να τα γράφουμε... Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς. Αφορά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την επιβίωση της ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Kρήτη.
Η στήριξη σας είναι σημαντική γιατί μας επιτρέπει να:
- - Κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι να πούμε ή τι να αποσιωπήσουμε.
- - Κρατάμε τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν. Χωρίς paywall, χωρίς προνόμια μόνο για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται. Αν πιστεύετε ότι μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, τότε δώστε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
