Η εκπαιδευτική πραγματικότητα στον Νομό Χανίων βρίσκεται στο επίκεντρο έντονων πολιτικών και κοινωνικών αντιπαραθέσεων, καθώς οι πρόσφατες δικαστικές και διοικητικές παρεμβάσεις σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης διαδέχονται πλέον πειθαρχικές διαδικασίες στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

H Αντιεξουσιαστική Κίνηση δημοσιοποίησε κείμενο γύρω από τα όρια της μαθητικής και φοιτητικής διαμαρτυρίας, τη νομική αντιμετώπιση των καταλήψεων και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες των εκπαιδευτικών.

Κατά τη διάρκεια του Μαΐου, λίγο πριν από την έναρξη της εξεταστικής περιόδου, το φαινόμενο των δικαστικών διώξεων εις βάρος μαθητών επανεμφανίστηκε στο προσκήνιο των Χανίων, επηρεάζοντας άμεσα τη λειτουργία του Μουσικού Σχολείου Χανίων και του Γυμνασίου Αλικιανού. Σύμφωνα με τις καταγγελίες της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης, οι διευθύνσεις των συγκεκριμένων σχολικών μονάδων προχώρησαν στην ονομαστική κατάδοση μελών των 15μελών μαθητικών συμβουλίων στις αρχές ασφαλείας. Οι διώξεις αυτές σχετίζονται με τις αποφάσεις των μαθητικών κοινοτήτων για την πραγματοποίηση καταλήψεων κατά την ημέρα της πανελλαδικής διαμαρτυρίας για τα Τέμπη, καθώς και κατά την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Στο κείμενο της οργάνωσης, οι εν λόγω διοικητικές ενέργειες επικρίνονται σφοδρά:

«Πρόκειται για μεθόδευση μιας μειοψηφίας αυταρχικών, ανεπαρκών για τον ρόλο του εκπαιδευτικού και ανεπιθύμητων (σύμφωνα με τις κλαδικές ανακοινώσεις των συλλόγων γονέων και καθηγητών) διευθυντών σχολείων, οι οποίοι σε συνεργασία με προθύμους της Ασφάλειας επιθυμούν να ποινικοποιήσουν την μαθητική διαμαρτυρία.»

Η αντιπαράθεση αυτή ανέδειξε μια έντονη αντίθεση συμπεριφορών εντός της σχολικής κοινότητας. Από τη μία πλευρά, καταγράφεται η στάση των διωκόμενων μαθητών, οι οποίοι αρνήθηκαν να κατονομάσουν τον γονέα που είχε προβεί στην αρχική καταγγελία, προκειμένου να προστατεύσουν το παιδί του από πιθανή στοχοποίηση. Από την άλλη πλευρά, η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης επέλεξε να παγώσει προσωρινά το ζήτημα, διατηρώντας στη θέση του τον διευθυντή του Μουσικού Σχολείου, παρά τις μαζικές κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας από μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, κάνοντας παράλληλα επίκληση στην «ηρεμία, την τάξη και την ασφάλεια».

Μετά τη γενικευμένη κατακραυγή, το σύνολο των τοπικών συλλόγων, των σωματείων, του τοπικού τύπου και του δημοτικού συμβουλίου Χανίων κατήγγειλαν τις διώξεις, με αποτέλεσμα την παρέμβαση της Εισαγγελίας, η οποία δεσμεύτηκε για την παύση της ποινικής διαδικασίας.

Οι πειθαρχικές διώξεις στο Πολυτεχνείο Κρήτης και η συνδικαλιστική δράση

Παρά την εξομάλυνση της κατάστασης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, οι αντιδράσεις μετατοπίζονται πλέον στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Την Τρίτη 9 Ιουνίου 2026, στις 10:30, έχει προγραμματιστεί η πειθαρχική δίωξη φοιτητών του Ιδρύματος. Η διαδικασία αυτή κινήθηκε επειδή οι φοιτητές, υλοποιώντας σχετική απόφαση των συλλογικών τους οργάνων, εισήλθαν σε αίθουσα εν ώρα μαθήματος προκειμένου να ενημερώσουν τους συμφοιτητές τους για τη διεξαγωγή γενικής συνέλευσης της σχολής, με αντικείμενο τη συμπλήρωση δύο ετών από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.

Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση συνδέει ευθέως τα δύο μέτωπα, υποστηρίζοντας ότι «τα πρόσωπα, οι πελατείες, οι παρατάξεις και οι ομάδες συμφερόντων στην εκπαίδευση που βρίσκονται πίσω από τα μαθητοδικεία, είναι και πίσω από τα φοιτητοδικεία». Παράλληλα, στο ίδιο πλαίσιο αυστηροποίησης των ελέγχων εντάσσεται και η δικαστική δίωξη του εκπαιδευτικού Λουκά Σαλταφερίδη στα Χανιά, ο οποίος αντιμετωπίζει κατηγορίες λόγω της συνδικαλιστικής του δράσης και της άσκησης του δικαιώματος στην απεργία.

Η ιδεολογική αντιπαράθεση για τον χαρακτήρα της εκπαίδευσης

Η συζήτηση γύρω από τα γεγονότα αυτά υπερβαίνει τη νομική νομιμότητα των μορφών πάλης και αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της αποστολής των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αλληλέγγυων φορέων, η αντίδραση των αρχών δεν περιορίζεται απλώς στην αντιμετώπιση των καταλήψεων, αλλά αντανακλά έναν βαθύτερο φόβο απέναντι στην πολιτικοποίηση της νεολαίας.

Όπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά:

«Αυτό που φοβούνται είναι η ίδια η ουσιαστική δυνατότητα η μόρφωση να στραφεί στις κοινωνικές και τις εργατικές ανάγκες, στην συλλογική δράση, την κριτική σκέψη και θεωρία, την συλλογική οργάνωση που θα επαναφέρει το ζήτημα μιας δίκαιης κοινωνικής οργάνωσης.»