Η παραδοσιακή εικόνα του ακροδεξιού εξτρεμισμού στην Ευρώπη, που συχνά συνδεόταν με περιθωριακές ομάδες ανδρών, αναδιαμορφώνεται ραγδαία μέσα από τη στρατηγική επιστράτευση γυναικείων δικτύων.

Στη Γερμανία, η οργάνωση Lukreta, η οποία διατηρεί στενούς δεσμούς με το εθνικιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), επιχειρεί να ανατρέψει τα χαμηλά ποσοστά δημοφιλίας της ακροδεξιάς μεταξύ των γυναικών.

Πίσω από μια φαινομενικά αθώα αισθητική παραδοσιακού τρόπου ζωής, που περιλαμβάνει συνταγές μαγειρικής, συμβουλές μόδας και χτενίσματα, κρύβεται ένας συγκροτημένος μηχανισμός ξενοφοβικής προπαγάνδας και στρατηγικής στρατολόγησης νέων, ο οποίος εκτείνεται πλέον από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέχρι τα έδρανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Η στρατηγική της «γλυκιάς» προπαγάνδας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Στις ψηφιακές πλατφόρμες, και ιδιαίτερα στο Instagram, η εικόνα του δικτύου Lukreta παραπέμπει σε μια νεανική κοινότητα όπου νεαρές γυναίκες τραγουδούν καραόκε, χορεύουν, συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και μοιράζονται συμβουλές για πλεκτά ή παραδοσιακές κοτσίδες.

Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει εθνικιστικά σύμβολα, κουκούλες και τη συστηματική προώθηση του όρου «απελάσεις» (remigration) —ενός κεντρικού ιδεολογικού συνθήματος της ακροδεξιάς που αφορά τη μαζική εκδίωξη μεταναστών, η οποία υπερβαίνει κατά πολύ τον αριθμό των περίπου 230.000 ατόμων που νομικά υποχρεούνταν να εγκαταλείψουν τη Γερμανία στις αρχές του 2026.

Η ερευνήτρια του εξτρεμισμού Κίρα Αγιάντι (Kira Ayyadi) από το Ίδρυμα Amadeu Antonio εξηγεί ότι το Instagram αποτελεί το βασικό εργαλείο στρατολόγησης, καθώς η ιδεολογία γίνεται ορατή μόνο σε δεύτερη ανάγνωση, επιτρέποντας στις ακτιβίστριες να αυτοπροσδιορίζονται ως «ακραία γλυκές» (sweetie pie extreme).

Η Γιουλιάνα Λανγκ (Juliana Lang), επίσης ερευνήτρια του χώρου, επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για μια κλασική οργάνωση-βιτρίνα που δίνει στον δεξιό εξτρεμισμό ένα φιλικό, γυναικείο πρόσωπο. Η επιτυχία της μεθόδου αποτυπώνεται στους αριθμούς, καθώς οι ακόλουθοι του δικτύου τριπλασιάστηκαν μεταξύ Μαΐου 2025 και Ιανουαρίου 2026.

Η θεσμική δικτύωση και η χρηματοδότηση με ευρωπαϊκούς πόρους

Οι δεσμοί της Lukreta με την επίσημη πολιτική σκηνή είναι οργανικοί και εκτείνονται μέχρι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η ιδρύτρια του δικτύου, Ράινχιλντ Μπόσντορφ (Reinhild Bosdorf), είναι κόρη της Ίρμχιλντ Μπόσντορφ (Irmhild Bosdorf), η οποία διατελεί ευρωβουλευτής του AfD. Η ίδια η Ράινχιλντ εργάζεται ως βοηθός του ευρωβουλευτή του AfD, Αλεξάντερ Γιούνγκλουθ (Alexander Jungbluth), ενώ στενές σχέσεις με το δίκτυο διατηρεί και η ευρωβουλευτής Μάρι Χαν (Mari Khan).

Όλοι τους ανήκουν στην πολιτική ομάδα «Ευρώπη των Κυρίαρχων Εθνών» (ESN) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία τον Ιούνιο του 2025 διοργάνωσε μια κλειστή γυναικεία συνδιάσκεψη στο Βλάτεν (Vlatten), κοντά στην Κολωνία, χρηματοδοτούμενη έμμεσα από τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων.

Κατά τη διάρκεια της συνδιάσκεψης, η Ίρμχιλντ Μπόσντορφ υποστήριξε ότι το μέλλον της Ευρώπης εξαρτάται από ισχυρές γυναίκες, συνδέοντας τη βία κατά των γυναικών αποκλειστικά με τη μετανάστευση και δηλώνοντας στο Ευρωκοινοβούλιο πως για να σταματήσει η βία πρέπει να σταματήσει η ανεξέλεγχτη μαζική μετανάστευση.

Αυτή η ρητορική περί «εισαγόμενης βίας» αποτελεί, κατά τους ειδικούς, μια κλασική στρατηγική αποπροσανατολισμού από τις εγχώριες δομές βίας. Παράλληλα, ένα εσωτερικό έγγραφο στρατηγικής της κοινοβουλευτικής ομάδας του AfD από τον Ιούλιο του 2025 αποκάλυψε ότι το κόμμα στοχεύει συνειδητά σε ομάδες γυναικών, όπως νοικοκυρές και μητέρες, καθώς οι γυναίκες αποτελούν μόλις το ένα πέμπτο των μελών του.

Οι εσωτερικές αντιφάσεις και η εργαλειοποίηση των θυμάτων

Η έρευνα αναδεικνύει μια βαθιά αντίφαση ανάμεσα στη δημόσια ρητορική περί προστασίας των γυναικών και την πραγματικότητα στο εσωτερικό της ακροδεξιάς. Μια πρώην ακτιβίστρια, η Έμμα, η οποία εισήλθε στον χώρο σε ηλικία 17 ετών μέσω της γειτόνισσάς της Ματίλντα Χους (Matilda Huss) —στο σπίτι της οποίας, στη Villa Adlon στο Πότσδαμ, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση της ακροδεξιάς για το σχέδιο απελάσεων στα τέλη του 2023— προχώρησε σε σοβαρές αποκαλύψεις.

Η Έμμα περιέγραψε ότι στο εσωτερικό της σκηνής οι γυναίκες αντιμετωπίζονταν με έναν «ασύλληπτα διεστραμμένο τρόπο», δεχόμενες πλήρη αντικειμενοποίηση, υποτίμηση της νοημοσύνης τους και φαντασιώσεις βιασμού, γεγονός που την οδήγησε σε κατάθλιψη πριν αποχωρήσει μαζί με τον σύντροφό της Έρικ Άρενς (Eric Ahrens), πρώην υπεύθυνο της στρατηγικής του AfD στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Μια ανάλογη αντίφαση καταγράφεται και στη Γαλλία με την οργάνωση-αδελφή της Lukreta, την Nemesis, η οποία συνδέεται με την οικογένεια Λεπέν. Η Nemesis εργαλειοποίησε την ιστορία της Μαρί Κοκί Σαμπέλ (Marie Cochard-Chambel), μιας φοιτήτριας που έπεσε θύμα ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας.

Επειδή ο θύτης είχε αραβικό όνομα, η οργάνωση χρησιμοποίησε την υπόθεση για ξενοφοβική προπαγάνδα παρά τις ρητές αντιρρήσεις του θύματος, προκαλώντας ένα μαζικό κύμα ψηφιακού εκφοβισμού και απειλών θανάτου εναντίον της Μαρί από το ριζοσπαστικοποιημένο κοινό της οργάνωσης.

Η διεθνής νεοναζιστική δικτύωση και η διάσκεψη του Πόρτο

Το δίκτυο των γυναικείων οργανώσεων δεν περιορίζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά συνδέεται άμεσα με σκληροπυρηνικές νεοναζιστικές ομάδες σε διεθνές επίπεδο. Σε κοινή πορεία στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2026, η Lukreta και η Nemesis διαδήλωσαν μαζί, ενώ η Nemesis έχει επεκταθεί σε Ισπανία, Ιταλία, Βέλγιο και Ελβετία, παράλληλα με την ίδρυση της Women’s Safety Initiative στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2025.

Η ιδρύτρια της Lukreta, Ράινχιλντ Μπόσντορφ, συμμετείχε ως επίτιμη προσκεκλημένη (VIP) σε διάσκεψη της πορτογαλικής εξτρεμιστικής οργάνωσης Reconquista στο Πόρτο, την οποία διοργάνωσε ο Αφόνσο Γκονσάλβες (Afonso Gonçalves), ένας άνδρας που υποστηρίζει ανοιχτά ότι οι άνδρες είναι εξυπνότεροι από τις γυναίκες και ότι η γυναικεία ψήφος ήταν το χειρότερο λάθος του δυτικού πολιτισμού.

Στην ίδια εκδήλωση, όπου προβλήθηκε βίντεο της βουλευτού Λένα Κοτ (Lena Kot) —η οποία έχει χαρακτηριστεί από τις γερμανικές αρχές ως επιβεβαιωμένη ακροδεξιά εξτρεμίστρια— συμμετείχαν γνωστοί νεοναζί, όπως ο Μάρτιν Ζέλνερ (Martin Sellner), ο Στιβ Λόους (Steve Laws), ο Κιθ Γουντς (Keith Woods) και ο Τζάρεντ Τέιλορ (Jared Taylor). Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, οι παρευρισκόμενοι χρησιμοποίησαν ναζιστικούς χαιρετισμούς και συνθήματα της ναζιστικής προπαγάνδας, όπως «αίμα και χώμα» (blood and soil), χωρίς καμία παρέμβαση.

Η διείσδυση στην καθημερινότητα ως δημοκρατική απειλή

Η ανάδυση αυτών των σύγχρονων γυναικείων δικτύων αναδεικνύει μια νέα, εξαιρετικά επικίνδυνη φάση διείσδυσης του ακροδεξιού εξτρεμισμού στην καθημερινότητα της κοινωνίας. Ο Υπουργός Εσωτερικών της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Χέρμπερτ Ρόιλ (Herbert Reul), προειδοποιεί για τη σοβαρότητα της κατάστασης:

«Αυτό είναι ένα εντελώς νέο επίπεδο που δείχνει για άλλη μια φορά πώς η ακροδεξιά καταφέρνει να διεισδύσει στην κυρίαρχη κοινωνία, να οργανώσει καθημερινές δραστηριότητες, να κερδίσει την αποδοχή και να βγει από τη σκοτεινή γωνία. […] Αυτό της δίνει μια διαφορετική εικόνα και την καθιστά ακόμη πιο επικίνδυνη. Και τρίτον, τους δίνει πρόσβαση σε γυναίκες που δεν θα είχαν φτάσει ποτέ μέσω των ανδρών. Η στρατηγική είναι ευφυής, αλλά εξαιρετικά επικίνδυνη.»

Η διαπίστωση αυτή υπογραμμίζει την ανάγκη για διαρκή επαγρύπνηση των δημοκρατικών θεσμών απέναντι σε δομές που, υπό το πρόσχημα του φεμινισμού, επιδιώκουν τη διατήρηση των πατριαρχικών ρόλων και τη διάχυση του φυλετικού μίσους.

Η απεξάρτηση από αυτά τα δίκτυα παραμένει εξαιρετικά δύσκολη, καθώς η κοινωνική απομόνωση εγκλωβίζει τα μέλη τους σε έναν διαρκή κύκλο ριζοσπαστικοποίησης, καθιστώντας την αντιμετώπισή τους ζήτημα πρώτης προτεραιότητας για την προστασία της κοινωνικής συνοχής στην Ευρώπη.