Νόμιζα ότι βρέθηκα απλώς στα διασταυρούμενα πυρά, αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι κι εγώ, φορώντας τη δημοσιογραφική μου κάρτα, ήμουν επίσης στόχος. Χώθηκα σε μια εσοχή του τοίχου. Ένα γυάλινο μπουκάλι έσπασε στο έδαφος δίπλα μου· μόνο ένα μικρό θραύσμα με χτύπησε. Τα βλήματα συνέχισαν να έρχονται, μέχρι που ξαφνικά σταμάτησαν.

Ένας καταστηματάρχης, τρέμοντας, με ρώτησε στα αγγλικά γιατί συνέβαινε αυτό. Είχε ένα κόκκινο σημάδι στον πήχη του, εκεί όπου τον έσπρωξαν μέλη του όχλου. «Είπαν τρομερά πράγματα για τον Προφήτη Μωάμεθ», εξιστόρησε. Έχει οικογένεια, είχε μόλις περάσει για να ελέγξει κάτι στο κατάστημά του.

Έπρεπε να επιστρέψει στην Πύλη της Δαμασκού, αλλά φοβόταν να πάει μόνος του. Του είπα ότι θα πήγαινα μαζί του και συμφώνησε, παρόλο που ήταν σαφές και στους δυο μας ότι όποιος θα έκανε επίθεση θα στρεφόταν εναντίον και των δύο μας. «Απλώς ψάχνω για ανθρώπους, άτομα με ανθρωπιά», μου είπε καθώς πλησιάζαμε τα οδοφράγματα. Ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλον ειρήνη και ασφάλεια, αλλά κάτι σε αυτό ένιωθα απίστευτα κούφιο.

Πίσω στην Παλιά Πόλη, περισσότερες ομάδες τριγυρνούσαν. Μία αναποδογύρισε ένα μαγαζί κοντά στις ιστορικές εκκλησίες της περιοχής, αφήνοντας εμπορεύματα σπασμένα στο έδαφος – διακοσμητικά πιάτα, μια μενορά, ένα σοφάρ. Η ομάδα, πεπεισμένη ότι είναι παράνομο να τους βιντεοσκοπούν, προσπάθησε να μπλοκάρει τις κάμερες των δημοσιογράφων και έφτυνε τους ντόπιους κατοίκους που τους φώναζαν πίσω. Η πόλη ήταν δική τους – μια ιδέα που ενισχύθηκε μόνο από την αποτυχία των χιλιάδων αστυνομικών που είχαν αναπτυχθεί στην περιοχή να παρέμβουν.

Ακριβώς μέσα στην πύλη, καθώς δημοσιογράφοι και φωτογράφοι έβγαζαν φωτογραφίες, ο όχλος τους περιγελούσε – ένας έφηβος αφαίρεσε τον φακό από την κάμερα ενός φωτογράφου. Η αστυνομία συγκέντρωσε τα μέσα ενημέρωσης σε μια στενή περιοχή, για να μας προστατεύσει καλύτερα, καθώς τα παιδιά συνέχιζαν να χορεύουν. Όταν αριστεροί ακτιβιστές αντέδρασαν στο σπρώξιμο και τις χλευαστικές επιθέσεις μελών του όχλου, η αστυνομία απομάκρυνε σέρνοντας τον ακτιβιστή και το πλήθος ζητωκραύγαζε.

Τελικά, όλοι οι ακτιβιστές εκδιώχθηκαν ή παροτρύνθηκαν από την αστυνομία να απομακρυνθούν από την περιοχή, και παρέμειναν μόνο λίγοι δημοσιογράφοι. Νιώθοντας ότι νικούν, ο νεανικός όχλος προχώρησε προς τους δημοσιογράφους. Ένα μπουκάλι με χτύπησε, γεμάτο ακόμα με νερό· ένας μαθητής γυμνασίου μου έριξε ένα γεμάτο φλιτζάνι καφέ, γελάκια. Περικύκλωσαν τους ρεπόρτερ που είχαν απομείνει, παίρνοντας το τηλέφωνο του Charlie Summers των Times of Israel, ενώ ένας με χτύπησε με το σκούτερ του.

Ο μόνος τρόπος που ήξερα να τους απαντήσω ήταν σαν μια αγανακτισμένη μπέιμπι σίτερ. «Αυτό δεν είναι ωραίο, μην συμπεριφέρεστε έτσι», τους είπα. «Ποιος σας έμαθε να μιλάτε έτσι;» Απάντησαν με περισσότερο καφέ, περισσότερο νερό και περισσότερες κραυγές στο πρόσωπό μου.

Όταν προσπάθησαν να βρίσουν ορισμένους από τους άνδρες ρεπόρτερ, δεν μπορούσαν να το πουν σωστά: «Τι, είσαι κάποιου είδους ομοφοβικός;» ρώτησε ένα από τα παιδιά έναν συντάκτη. «Όχι, δεν είμαι», απάντησε εκείνος, ανίκανος να συγκρατήσει ένα χαμόγελο μπροστά στον σουρεαλισμό. Σύντομα, βρήκαν τη λέξη που έψαχναν και άρχισαν να φωνάζουν ότι οι ρεπόρτερ είναι ομοφυλόφιλοι.

Ήμασταν παγιδευμένοι. Υπήρχε ένας όχλος προς τη μία κατεύθυνση και ένας όχλος προς την άλλη· δεν υπήρχε διέξοδος παρά μόνο μέσα από τους ανθρώπους που μας παρενοχλούσαν επί ώρες. Όταν τελικά ήρθε η αστυνομία στην περιοχή, ήταν για να μας απωθήσει παρά για να μας υπερασπιστεί. «Φύγετε, βγείτε έξω από εδώ!» φώναξε ένας αστυνομικός της συνοριοφυλακής καθώς με έσπρωχνε, ενώ η δημοσιογραφική μου κάρτα ήταν ακόμα ορατή. Τον παρακάλεσα, αυτόν και τη γυναίκα αστυνομικό που ήταν μαζί του, να μας συνοδεύσουν στην πύλη. «Σας συνοδεύω, πηγαίνετε!» μου φώναξε η γυναίκα αστυνομικός, σπρώχνοντας ξανά και αφήνοντάς μας να βγούμε μόνοι μας.

Καλύπτω διαδηλώσεις στο Ισραήλ εδώ και χρόνια. Με έχουν σπρώξει αστυνομικοί, με έχουν φτύσει ακροδεξιοί και με έχουν «βαφτίσει» με καφέ στο παρελθόν. Αυτό δεν ήταν καινούργιο. Αυτό που ήταν καινούργιο ήταν η αίσθηση ενδυνάμωσης και δικαιώματος που ένιωθαν τα παιδιά – απλά παιδιά – στοχοποιώντας τον άλλον. Καθώς ένα παιδί, μόλις 12 ετών, έφερε το πρόσωπό του σε απόσταση αναπνοής από το δικό μου, συνέχισα να τον ρωτάω αν είναι καλά – κανένα παιδί δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό αν δεν υπήρχε κάτι πραγματικά λάθος, πραγματικά σπασμένο μέσα του. «Είμαι καλά, πιο καλά από ό,τι θα είσαι εσύ», μου είπε. Δεν μπορούσα να το εκλάβω ως απειλή. Η καρδιά μου απλώς ράγισε λίγο περισσότερο.

Αφού έφυγε, ο Τσάρλι μου είπε ότι πήρε πίσω το τηλέφωνό του. Αλλά δύο μεγαλύτεροι έφηβοι που τον αναγνώρισαν ως ρεπόρτερ τον ακολούθησαν έξω από την Παλιά Πόλη. Μου είπε ότι του είπαν πως πρέπει να πεθάνει. Δεν θα είναι αυτοί που θα το κάνουν, αλλά πρέπει να πεθάνει.

Αφού βγήκα από την Πύλη της Δαμασκού, κάθισα έξω με τους άλλους ρεπόρτερ για να πάρω μια ανάσα στα σκαλιά. Ένας αστυνομικός μας πλησίασε. «Δημοσιογράφοι; Μην κάθεστε εδώ, σας θέτει σε κίνδυνο». Η κανονική παρέλαση με τις σημαίες θα ξεκινούσε επίσημα σύντομα και ήξεραν ότι δεν θα μπορούσαν να μας προστατεύσουν.