Του Γιάννη Περράκη *

Στην εποχή της ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και της διάλυσης των μετώπων πάλης του λαού, είναι εξηγήσιμο γιατί μαζί με την αντεργατική πολιτική και την πολεμική εμπλοκή, συνοδεύεται και η ένταση της ιδεολογικής τρομοκρατίας. Η οποία πλάι στην ιδεολογική υπεροχή του συστήματος, αναδεικνύει σαν δίκαιο και ορθό τις ανάγκες και τα θέλω του κεφάλαιου, απαξιώνει την εργατολαϊκή ζωή και διαμορφώνει το “εθνικό” αφήγημα.

Όσο λοιπόν επιβάλλεται η πολιτική όλα στο κεφάλαιο, όσο κατοχυρώνονται (και νομικά) τα 13ωρα, η υποταγή στο δίκιο της εργοδοσίας, όσο οι μισθοί γίνονται πείνας, τόσο εξελίσσεται και η αντιδραστική πολιτική που ορίζουν το βάθεμα στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και οι φιλοδοξίες του ντόπιου κεφάλαιου. Στα πλαίσια λοιπόν της ατζέντας 2030 και του εξοπλιστικού πακέτου 25 – 28δις, στις γραμμές του ReArm Europe και στα πολεμοδάνεια και κονδύλια της ΕΕ, εκεί εντάσσεται και ο ερχομός της νέας φρεγάτας Belharra Κίμων. Μιας φρεγάτας που “ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στη χώρα” όπως τονίζουν στελέχη της πολιτικής ηγεσίας και του στρατού, κόστους 1δις, με ραντάρ εμβέλειας 500χλμ, αντιαεροπορικούς πυραύλους aster αλλά και πυραύλους κρουζ elsa με εμβέλεια άνω των 1000χλμ!!!

Ενδεικτική είναι και η στάση της “αντιπολίτευσης”, με το ΠΑΣΟΚ να καλωσορίζει τον ερχομό της φρεγάτας, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ στο ίδιο πνεύμα να αποτιμά θετικά το γεγονός, με την όποια κριτική να αφορά τα “παραπέρα ελείμματα της πολιτικής άμυνας”. Συμπληρωματικά στην κυβερνητική γραμμή και πάντα υπηρετώντας την πιο ωμή έκφρασή της, τα ακροδεξιά κόμματα και μορφώματα κατηγορούν την κυβέρνηση για καθυστερήσεις και μετριοπάθεια απέναντι στην Τουρκία, με τον Βελόπουλο να τονίζει την ανάγκη να επενδυθούν πολύ περισσότερα σε πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.

Όσο για την αριστερά; Όταν η κριτική αφορά ” τα συμφέροντα άμυνας της χώρας που δεν εξυπηρετούνται”, δεμένο με το σχήμα -επιτιθέμενη Τουρκία υποχωρητική Ελλάδα-, το ΚΚΕ όχι μόνο δεν υπηρετεί τα ταξικά συμφέροντα, αλλά δρα επιζήμια, όσες “ταξικές” κορώνες κι αν χρησιμοποιεί. Άλλο τόσο επιφανειακές και προβληματικές είναι και οι εξωκοινοβουλευτικές τοποθετήσεις (ΑΝΤΑΡΣΥΑ), που μένουν στην οικονομική-οικονομίστικη διάσταση, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία του ζητήματος. Φυσικά, είναι εξοργιστικό να βλέπει κανείς το χορό των δις για τα εξοπλιστικά προγράμματα, τη στιγμή που ο λαός δεινοπαθεί στις συμπληγάδες ακρίβειας και αντεργατικής επίθεσης. Όπως εξοργιστική είναι και η αντιπαραβολή των παραπάνω, με την αντιμετώπιση που δέχονται από την κυβέρνηση τα δίκαια αιτήματα της φτωχομεσαίας αγροτιάς που δίνει αγώνα επιβίωσης.

Όμως ούτε η επέλαση σε κατακτήσεις και δικαιώματα προκύπτει απλά και μόνο επειδή “πρέπει” να αυξηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες, ούτε φυσικά οι συνέπειες αφορούν μόνο την παραπέρα οικονομική αφαίμαξη. Εξάλλου, πάντα ήταν είναι και θα είναι ζήτημα συσχετισμού δυνάμεων, ζήτημα ταξικής πάλης, το μέγεθος της λεηλασίας του εισοδήματος, το αν ακόμα καταφέρει η εργατική τάξη και ο λαός να ζουν ειρηνικά στον τόπο τους. Ο λαός μας διαισθάνεται τους κινδύνους, σε μια συγκυρία που οι φωτιές του πολέμου πυκνώνουν, σε μια περιοχή έντονου ιμπεριαλιστικού ενδιαφέροντος.

Σε αυτά τα πλαίσια τζογάρει, ποντάρει η αστική τάξη, οικοδομώντας συμμαχίες με τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα, γίνεται ο καλύτερος φίλος του γενοκτόνου σιωνιστικού μαντρόσκυλου, μεγαλώνει το αμερικανονατοϊκό αποτύπωμα βαθαίνοντας την ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Αστική τάξη που αυτοπροβάλλεται σαν το προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, το πιο υπάκουο παιδί των ΗΠΑ ΝΑΤΟ που φιλοδοξεί να γίνει πρωτοπαλίκαρο των πιο αιματοβαμμένων και εγκληματικών προς τους λαούς σχεδιασμών. Όχι μόνο τραυματίζει ανεπανόρθωτα σχέσεις φιλίας και αλληλεγγύης των λαών της περιοχής, αλλά βάζει στο μάτι του κυκλώνα το λαό και τη χώρα. Οι ξεδιάντροπες δηλώσεις Μητσοτάκη για τη Βενεζουέλα, απλά υπογραμμίζουν την ταύτιση με την πλευρά της ιστορίας που διαχρονικά φέρει την ευθύνη για τα μεγαλύτερα εγκλήματα.

Σε κάθε περίπτωση, στο σήμερα αξιοποιεί την επιλογή και στάση αυτή, για να επιβληθεί απέναντι στον εχθρό λαό, να εκβιάσει, να πειθαναγκάσει, να υποτάξει τις λαϊκές συνειδήσεις ώστε να προχωρήσει την αντεργατική πολιτική. Εξ αντικειμένου λοιπόν δεμένα τα μέτωπα που ανοίγει η επίθεση του συστήματος, άρα και οι αντιστάσεις του σήμερα, η πάλη για το μεροκάματο αλληλοτροφοδοτούνται με την πάλη ενάντια στον πόλεμο, την εμπλοκή, τις βάσεις και τον ιμπεριαλισμό. Δεν είναι λοιπόν η φρεγάτα “μας”, δεν είναι η “άμυνά μας”, ανάδελφα και αντιτιθέμενα τα συμφέροντα του λαού και της εργατιάς απέναντι στα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Ειρήνη, ψωμί, περίθαλψη, ζωή και όχι επιβίωση, αυτά θέλει ο καθένας από εμάς, αυτά ακριβώς τσαλαπατούνται από τις δυνάμεις του κεφάλαιου.

* μέλος της συλλογικότητας Αντίσταση και Πάλη