Ακόμη μία αποχώρηση καταγράφεται στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», καθώς η ψυχολόγος και πρώην μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου, Μαρία Ιωαννίδου, ανακοίνωσε την αποχώρησή της.

Με ανάρτησή της στο Facebook, η ίδια εξηγεί τους λόγους που την οδήγησαν στην απόφαση αυτή, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «βίωσα τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν ως εξαναγκασμό σε παραίτηση».

Στην ίδια ανάρτηση αναφέρεται και στον τρόπο λειτουργίας του κόμματος, σημειώνοντας: «Γιατί, όταν η διαφορετική άποψη δεν εισακούεται πραγματικά, όταν η διαφωνία δεν μπορεί να επηρεάσει τις αποφάσεις και όταν η συμμετοχή αρχίζει να σημαίνει απλώς συμμόρφωση, τότε η παρουσία σε ένα συλλογικό όργανο κινδυνεύει να γίνει διακοσμητική».

Την εν λόγω ανάρτηση κοινοποίησε και ο Θανάσης Αυγερινός, γράφοντας: «Είναι απορίας άξιον πάντως, γιατί κάποιες/οι πιστεύουν ότι θα καθυβρίζουν, θα συκοφαντούν ανεξέλεγκτα και δεν θα εισπράττουν έστω τις δέουσες ευγενικές απαντήσεις στα ψεύδη τους… Έτσι αντιλαμβάνονται τη «δημοκρατία», που επικαλούνται;».

Ολόκληρη η ανάρτηση της Μαρίας Ιωαννίδου

«ΚΑΘΕ ΦΩΝΗ ΜΕΤΡΑΕΙ» ή… μόνο όσες συμφωνούν; Από τους “στρατηγούς” και τα “βαρίδια” στην “υφαρπαγή” της ηγεσίας

Όταν δημιουργήθηκε η ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία, πολλοί από εμάς πιστέψαμε ότι συμμετέχουμε σε κάτι διαφορετικό. Σε ένα πραγματικά συλλογικό κίνημα πολιτών. Χωρίς «αφεντικά» και «ιδιοκτήτες», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην Ιδρυτική του Διακήρυξη! Σε έναν χώρο όπου «κάθε φωνή μετράει εξίσου».

Όμως η δημοκρατία δε δοκιμάζεται, όταν όλοι συμφωνούν, αλλά όταν εμφανίζεται η πρώτη σοβαρή διαφωνία.

Και εκεί αρχίζουν οι σοβαροί προβληματισμοί. Όταν ξεκίνησαν οι αποχωρήσεις στελεχών, η εικόνα που αρχικά παρουσιάστηκε ήταν ότι επρόκειτο για ανθρώπους που ΕΠΕΛΕΞΑΝ να φύγουν. Για τον Θανάση Αυγερινό, μάλιστα, η Μαρία Καρυστιανού δήλωνε δημόσια ότι είχε αιφνιδιαστεί (!!!) από την αποχώρησή του.

Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, η αφήγηση άλλαξε: Ακούσαμε πλέον ότι «απομακρύναμε τα βαρίδια».

Ακούσαμε ακόμη ότι άνθρωποι που τη γνώριζαν προσωπικά μπορεί να ήθελαν να γίνουν… «στρατηγοί».

Και εδώ δεν μπορώ παρά να θέσω ένα πολύ απλό ερώτημα:

Αν κάποιοι από εμάς θέλαμε πραγματικά να γίνουμε “στρατηγοί”, γιατί φύγαμε;

Γιατί να εγκαταλείψουμε ένα εγχείρημα στο οποίο είχαμε ήδη επενδύσει χρόνο, εργασία, προσωπικό κόστος και στο οποίο, παραμένοντας, θα μπορούσαμε πιθανώς να διεκδικήσουμε ρόλους, θέσεις και πολιτικά οφίτσια;

Αν ο στόχος ήταν οι καρέκλες, το λογικό θα ήταν να μείνουμε. Όχι να φύγουμε.

Για τη δική μου περίπτωση μπορώ να μιλήσω καθαρά, όπως έχω ήδη τοποθετηθεί: Δεν αποχώρησα, επειδή έπαψα να πιστεύω στην ανάγκη μιας βαθιάς πολιτικής αλλαγής. Δεν έπαψα να πιστεύω ούτε στην αρχική ελπίδα που γέννησε αυτό το εγχείρημα.

Αποχώρησα, γιατί βίωσα τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν ως ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΟ ΣΕ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ.

Γιατί, όταν η διαφορετική άποψη δεν εισακούεται πραγματικά, όταν η διαφωνία δεν μπορεί να επηρεάσει τις αποφάσεις και όταν η συμμετοχή αρχίζει να σημαίνει απλώς συμμόρφωση, τότε η παρουσία σε ένα συλλογικό όργανο κινδυνεύει να γίνει διακοσμητική.

Και τότε προέκυψε κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό.

Το Πολιτικό Συμβούλιο, σε μια «ομόφωνη» ανακοίνωση (Πόσο ομόφωνη μπορεί να ήταν, όταν την επομένη της συνεδρίασης και πριν την επίσημη δημοσίευση της ανακοίνωσης, παραιτείται ένα μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου;) μίλησε δημόσια για «εσωτερική άλωση», για «σφετερισμό» και ακόμη και για «υφαρπαγή της ηγεσίας».

Η λέξη «υφαρπαγή» έχει ιδιαίτερο βάρος. Γιατί κάποιος μπορεί να «υφαρπάξει» κάτι, μόνο εφόσον προηγουμένως θεωρούμε ότι αυτό ανήκει σε κάποιον!

Και επομένως γεννιέται ένα θεμελιώδες ερώτημα: Σε ποιον ανήκει η ηγεσία ενός Ανεξάρτητου Κινήματος Πολιτών; Σε ένα πρόσωπο; Σε μια κλειστή ομάδα; Ή στα μέλη και στις δημοκρατικές διαδικασίες του;

Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο εύλογο, όταν το επίσημο όνομα του ίδιου του πολιτικού φορέα περιλαμβάνει το όνομα της Μαρίας Καρυστιανού και όταν επανέρχεται δημόσια ο φόβος ότι κάποιοι επιχειρούν να «πάρουν» το Κίνημα ή την ηγεσία του.

Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό αποδεικνύει πως κάποιος θεωρεί το Κίνημα προσωπική του ιδιοκτησία.

Ρωτώ όμως: Γιατί δημιουργείται τόσο έντονα η αίσθηση ότι υπάρχει κάτι που μπορεί να “της πάρουν”;

Και, δυστυχώς, ο συγκεκριμένος προβληματισμός δεν εμφανίζεται για πρώτη φορά…

Πριν από την ΕΛΠΙΔΑ υπήρξε ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τεμπών.

Τον Ιανουάριο του 2026, πέντε από τα επτά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου ζήτησαν την παραίτηση της Μαρίας Καρυστιανού, καταγγέλλοντας μεταξύ άλλων ότι αναλάμβανε πρωτοβουλίες και τοποθετούνταν στο όνομα του Συλλόγου, χωρίς προηγούμενη ενημέρωση, συζήτηση ή συναίνεση των υπολοίπων.

Είχαν μάλιστα δηλώσει ότι ο Σύλλογος δε θα έπρεπε να μετατραπεί σε «όχημα για προσωπικές φιλοδοξίες».

Σήμερα, σε ένα διαφορετικό συλλογικό σχήμα, εμφανίζονται ξανά παράπονα γύρω από τη λήψη αποφάσεων, τη διαφωνία, την εσωτερική δημοκρατία και τη σχέση της ηγεσίας με τα υπόλοιπα στελέχη.

Αυτό δεν αποτελεί απόδειξη ενοχής κανενός. Αλλά όταν παρόμοια ερωτήματα εμφανίζονται ξανά, σε διαφορετικό περιβάλλον, γύρω από το ίδιο πρόσωπο, θεωρώ ότι έχουμε υποχρέωση να μην τα προσπεράσουμε.

Ιδίως όταν μιλάμε για ένα κίνημα που δημιουργήθηκε πάνω σε μια τεράστια κοινωνική ελπίδα. Γιατί χιλιάδες άνθρωποι δεν πίστεψαν απλώς στη Μαρία Καρυστιανού. Πίστεψαν ότι μέσα από αυτήν μπορεί να αλλάξει κάτι βαθύτερο στη χώρα. Και αυτή ακριβώς η εμπιστοσύνη δημιουργεί τεράστια ευθύνη.

Η μεγαλύτερη παγίδα για μια κοινωνία που θέλει να αλλάξει το πολιτικό σύστημα είναι να επαναλάβει τα ίδια λάθη του συστήματος που καταγγέλλει: να αντικαταστήσει τους θεσμούς με ένα πρόσωπο, τη συλλογικότητα με την πίστη στον αρχηγό, την κριτική με την καχυποψία και τη διαφωνία με την «υπονόμευση».

Ένα πραγματικά δημοκρατικό κίνημα δε φοβάται εκείνον που διαφωνεί.

Δε μετατρέπει τους πρώην συνοδοιπόρους σε «βαρίδια».

Δε θεωρεί κάθε αμφισβήτηση της ηγεσίας «υφαρπαγή».

Και δε χρειάζεται «στρατιώτες» και «στρατηγούς».

Χρειάζεται ισότιμους πολίτες.

Ίσως λοιπόν το σημαντικότερο ερώτημα για την ΕΛΠΙΔΑ να μην είναι ποιος επιχείρησε να «πάρει» το Κίνημα.

Είναι ένα πολύ πιο θεμελιώδες ερώτημα:

Πότε αποφασίσαμε ότι το Κίνημα ανήκει σε κάποιον, ώστε κάποιος άλλος να μπορεί να του το πάρει;

Γιατί η ΕΛΠΙΔΑ — αν θέλει πράγματι να είναι ελπίδα για τη Δημοκρατία — δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία κανενός.

Ούτε δική μου.

Ούτε εκείνων που έφυγαν.

Ούτε εκείνων που έμειναν.

Ούτε της ίδιας της Μαρίας Καρυστιανού.

Πρέπει να ανήκει στις αρχές που υποσχέθηκε ότι θα υπηρετήσει.