«Στις 26 Ιανουαρίου 2026, μια ισχυρή έκρηξη και πυρκαγιά στο εργοστάσιο “Βιολάντα” στα Τρίκαλα οδήγησαν στον θάνατο πέντε εργαζόμενες και στον σοβαρό τραυματισμό άλλων συναδέλφων τους κατά την εκτέλεση της νυχτερινής τους βάρδιας. Το εργοδοτικό αυτό έγκλημα συμπληρώνει την “μαύρη λίστα” των θανάτων στους χώρους δουλειάς για το 2025, που αριθμεί 201 θανάτους, παρότι η ΕΕ και οι κυβερνήσεις διαχρονικά “μαγειρεύουν τα στοιχεία” αφαιρώντας από τη λίστα τόσο της ΕΛΣTAT κι αντίστοιχα της EUROSTAT θανάτους από επαγγελματικές ασθένειες, ή όσους δεν δηλώνονται ούτε καταγράφονται ως τέτοιοι.

Πρόκειται για ένα ακόμη έγκλημα που αποκαλύπτει με τον πιο ωμό τρόπο ότι το μεροκάματο για χιλιάδες εργαζόμενους βγαίνει σε συνθήκες επικίνδυνες, εξαντλητικές και απάνθρωπες, με μοναδικό κριτήριο τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Υπάρχουν, επίσης, μεγάλα ερωτηματικά για την ύπαρξη και λειτουργία συστήματος ελέγχου διαρροής αερίου, ζήτημα που το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων με επιτόπιες επισκέψεις έθετε επίμονα το προηγούμενο διάστημα.

Η κατάσταση αυτή αποτυπώνεται καθημερινά στους χώρους δουλειάς με ανεπαρκή ή ανύπαρκτα μέτρα υγείας και ασφάλειας, χωρίς ουσιαστική εκπαίδευση των εργαζομένων, με επικίνδυνο εξοπλισμό και με διαδικασίες που παραβιάζουν κάθε έννοια πρόληψης επαγγελματικού κινδύνου. Ταυτόχρονα, η γενικευμένη εντατικοποίηση της εργασίας, τα εξαντλητικά ωράρια, οι συνεχόμενες βάρδιες και η πίεση για αυξημένη παραγωγικότητα αυξάνουν δραματικά την πιθανότητα σοβαρών και θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων.

«Απουσία ελέγχων»

Κομβικό ρόλο σε αυτή την επικίνδυνη πραγματικότητα παίζει η ουσιαστική απουσία ελέγχων στους χώρους δουλειάς, με την μετατροπή του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) σε δήθεν “Ανεξάρτητη Αρχή” με βάση τις ευρωνωσιακές κατευθύνσεις», σημειώνει η ΕΟ του ΚΚΕ και προσθέτει:

«Ιδιαίτερα επικίνδυνες είναι οι συνέπειες αυτής της κατάστασης σε κλάδους και εγκαταστάσεις υψηλού κινδύνου, όπου η έλλειψη ουσιαστικών κρατικών ελέγχων αυξάνει τον κίνδυνο μεγάλων βιομηχανικών ατυχημάτων με απρόβλεπτες συνέπειες για τους εργαζόμενους, τις τοπικές κοινωνίες και το περιβάλλον.

Έτσι, οι χώροι δουλειάς μετατρέπονται συστηματικά σε “αρρένες θανάτου”, με την “υπογραφή” του κράτους, που “λύνει τα χέρια” στην εργοδοσία να αυθαιρετεί και να πιέζει με τρόπο εγκληματικό. Διαχρονικά οι κυβερνήσεις, όπως και η σημερινή της ΝΔ, με τα κόμματα που υπηρετούν αυτή την πολιτική, νομοθετούν και διαμορφώνουν, με τις κατευθύνσεις και τις Οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το σύγχρονο εργασιακό κάτεργο, που αντιμετωπίζει την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων ως “κόστος” και “εμπόδιο” για την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου».

Ερωτήματα

Βάσει αυτών, ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, Κώστας Παπαδάκης υπέβαλε τα εξής ερωτήματα:

«Πώς τοποθετείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή:

–Στο γεγονός ότι οι “ελάχιστες απαιτήσεις ασφαλείας” που προβλέπουν οι οδηγίες της ΕΕ (2003/88/ΕΚ, 2019/1152/ΕΕ και 2019/1158/ΕΕ) είναι το έδαφος πάνω στο οποίο γεννιούνται και πολλαπλασιάζονται τα εργοδοτικά εγκλήματα; (11 συνεχόμενες ώρες ημερήσιας ανάπαυσης προβλέπονται στην αντεργατική Οδηγία 2003/88/ΕΚ, νομιμοποιώντας εργασία έως και 13 συνεχόμενων ωρών, ενώ παράλληλα οι Οδηγίες 2019/1152/ΕΕ και 2019/1158/ΕΕ λειτουργούν ως άλλοθι για τη γενίκευση ευέλικτων μορφών απασχόλησης και την περαιτέρω υπονόμευση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας).

–Στη μετατροπή του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) σε δήθεν “ανεξάρτητη αρχή” κατά τα πρότυπα της “Ευρωπαϊκής Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας”, που έχει οδηγήσει στη διαρκή υποστελέχωση του ελεγκτικού μηχανισμού, στον περιορισμό της δυνατότητας ουσιαστικών ελέγχων στους χώρους δουλειάς και τελικά, στην ενίσχυση της εργοδοτικής ασυδοσίας;

–Στο γεγονός ότι, στο πλαίσιο της Οδηγίας Seveso III (2012/18/ΕΕ) για την αντιμετώπιση των κινδύνων μεγάλων βιομηχανικών ατυχημάτων, προωθείται το μοντέλο του “αυτοελέγχου” των ίδιων των επιχειρήσεων, στο όνομα της λεγόμενης “δέουσας επιμέλειας”, μέσω εσωτερικών εκτιμήσεων κινδύνου χωρίς υποχρεωτικούς και ουσιαστικούς κρατικούς ελέγχους και επιθεωρήσεις, μετατρέποντας την προστασία της υγείας και της ζωής των εργαζομένων σε τυπική διαδικασία, με τους επιχειρηματικούς ομίλους να αναλαμβάνουν την ευθύνη να … “ελέγχουν” και να… “καταγγέλλουν” οι ίδιοι τις παραβιάσεις που αυτοί διαπράττουν, μια διαδικασία κυριολεκτικά εμπαιγμός, θέτοντας σε κάθε περίπτωση σε κίνδυνο τους εργαζόμενους;».