Σε δράση μνήμης, οργής και διεκδίκησης καλεί το Σάββατο 7 Φλεβάρη το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών, στο πλαίσιο της διεθνούς ημέρας CommemorAction για όσους πρόσφυγες και μετανάστες έχασαν τη ζωή τους στο ταξίδι τους προς την Ευρώπη, αναζητώντας μια πιο δίκαιη ζωή

Στη συγκυρία της τραγωδίας με τους 15 νεκρούς μετανάστες στη Χίο, το κάλεσμα είναι για τις 12 το μεσημέρι, στην πλατεία 1866, “για να τιμήσουμε τις ζωές που χάθηκαν στη Μεσόγειο και να καταγγείλουμε τις πολιτικές που μετατρέπουν τα σύνορα σε υγρούς τάφους”, όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση.

«Δεν πρόκειται για “ατυχήματα”, αλλά για κρατικά και ευρωπαϊκά εγκλήματα. Μνήμη και αγώνας μαζί, για ελεύθερη μετακίνηση, αξιοπρέπεια και ισότητα — γιατί όλες οι ζωές μετράνε» τονίζει το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών

Το κάλεσμα:

«…Ημέρα διεθνούς δράσης στη μνήμη ανθρώπων που πέθαναν ή χάθηκαν στη θάλασσα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους προς την Ευρώπη, αναζητώντας μια πιο δίκαιη ζωή. Μια πρωτοβουλία γεννημένη από τη συνεργασία φίλων και οικογενειών αγνοουμένων στη Μεσόγειο και ακτιβιστών που συλλέγουν τις μαρτυρίες τους και προβάλλουν τα αιτήματά τους. Οι CommemorActions οργανώνονται τα τελευταία χρόνια σε όλη την Ευρώπη και την Αφρική. Είναι μέρες μνήμης και διαμαρτυρίας, που δίνουν ορατότητα στις ζωές που χάθηκαν και διεκδικούν ελεύθερη μετακίνηση και μια αξιοπρεπή ζωή για όλες και όλους…» (commemoraction.net).

Με αφορμή τη μέρα αυτή, θέλουμε να συνδέσουμε τη μνήμη των ανθρώπων που χάνονται στη θάλασσα της Μεσογείου — ανθρώπων που ρισκάρουν τη ζωή τους για ένα αύριο χωρίς πολέμους και δικτατορίες — με τον κοινό αγώνα ντόπιων και μεταναστών για έναν κόσμο χωρίς διακρίσεις και αδικία. Για έναν κόσμο ταξικά δίκαιο, όπου όλες οι ζωές μετράνε το ίδιο.

Άνθρωποι εξαναγκασμένοι να ξεριζωθούν για να επιβιώσουν, επιλέγουν ακόμη και τις διαδρομές του θανάτου, όπως αυτή από τη Λιβύη προς τα ανοιχτά της Κρήτης ή την Ιταλία.

Τα τελευταία χρόνια, η Κρήτη έχει μετατραπεί σε βασική πύλη εισόδου μεταναστών, με περισσότερους από 21.000 ανθρώπους να καταφθάνουν ταλαιπωρημένοι μόνο μέσα στο 2025. Η χρονιά αυτή σημαδεύτηκε από αλλεπάλληλα ναυάγια στα νότια του νησιού και στη Γαύδο.

Το πιο πρόσφατο και πολύνεκρο σημειώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2025, όταν ημιβυθισμένη λέμβος εντοπίστηκε νότια της νήσου Χρυσής, στην Ιεράπετρα. Από το ναυάγιο περισυλλέχθηκαν 17 ή 18 σοροί, ενώ τουλάχιστον 15 άνθρωποι δηλώθηκαν αγνοούμενοι.

Στον νομό μας, μέχρι και σήμερα, μετράμε δεκάδες αταυτοποίητες σορούς στο νεκροτομείο. Εδώ, στα Χανιά, είναι θαμμένη και η μικρή Λουζίν, που πέθανε από ασιτία και δίψα, έπειτα από 14 μέρες στη θάλασσα, στο ταξίδι της προς την Κρήτη.

Οι άνθρωποι αυτοί, που ξεκίνησαν από το Τομπρούκ της Λιβύης για μια καλύτερη ζωή, χάθηκαν σιωπηλά σε μια θάλασσα που συνεχίζει να λειτουργεί ως υγρός τάφος των πολιτικών αποτροπής.

Γινόμαστε, λοιπόν, καθημερινά μάρτυρες μιας συνεχιζόμενης και εντεινόμενης απάνθρωπης πολιτικής διαχείρισης ανθρώπινων ζωών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει να σκληραίνει τις μεταναστευτικές πολιτικές, περιορίζοντας έμπρακτα την πρόσβαση στο άσυλο και ενισχύοντας τις πολιτικές αποτροπής στα σύνορα. Στην Ελλάδα, η ποινικοποίηση της μετανάστευσης παραμένει κεντρική κυβερνητική διαταγή, με τον νόμο Βορίδη — που τέθηκε σε εφαρμογή το καλοκαίρι — να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους που επιβιώνουν από ναυάγια ως ποινικούς κρατούμενους και όχι ως θύματα. Την ίδια στιγμή, οι δεσμεύσεις για τη δημιουργία δομών προσωρινής φιλοξενίας στην Κρήτη παραμένουν ανεκπλήρωτες, με την ευθύνη να μετακυλίεται διαρκώς. Η τοπική αυτοδιοίκηση και ο Δήμος, παρά τις οικονομικές ενισχύσεις και τα ευρωπαϊκά κονδύλια για το προσφυγικό, αρνούνται να διασφαλίσουν έναν αξιοπρεπή, ζεστό χώρο προσωρινής φιλοξενίας, αφήνοντας την πραγματικότητα των ναυαγών ανθρώπων να παγιώνεται σε μια διαρκή κατάσταση εξαίρεσης και παρατείνοντας το μαρτυρικό καθεστώς που βιώνουν.

Και η σκληρή πραγματικότητα αποτυπώνεται σε εικόνες κυνικής καθημερινότητας: Ξυπόλυτοι πρόσφυγες, ναυαγοί, χωρίς πρόσβαση σε νερό παρά σε ένα μόνο λάστιχο και μια ντουζιέρα με κρύο νερό και σε κοινή θέα κρατούνται στην Αγυιά, όπου ταυτοποιούνται, εξετάζονται από τους γιατρούς και μεταφέρονται στα κέντρα κράτησης στην ηπειρωτική ελλάδα. Υπάρχουν μόνο μερικές χημικές τουαλέτες σε ένα κενό κρύο και γεμάτο υγρασία χώρο από μπετόν, με παράθυρα που στάζουν. Οι άνθρωποι είναι ξαπλωμένοι στα τσιμεντα με χιλιοχρησιμοποιημένες κουβέρτες και υποστρώμματα. Οι σόμπες, λιγοστές φέτος το χειμώνα, δεν ανάβουν καθόλου αφού δεν επαρκούν για όλους. Μια ιδιωτική επιχείρηση έχει αναλάβει με απευθείας ανάθεση να παρέχει υπερκοστολογημένα τυποποιημένα γεύματα. Ακόμα και το ίδιο το Λιμενικό Σώμα, στο οποίο τεχνηέντως έχουν ανατεθεί καθήκοντα περιφρούρησης, φύλαξης και μεταφοράς — μασκαρεμένα υπό το πρόσχημα ενός άτυπου «οικοδεσπότη» — έχει επανειλημμένα καταγγείλει τις απάνθρωπες συνθήκες στο λεγόμενο κέντρο «προσωρινής φιλοξενίας» (19.01.2026).

Δίνουμε ραντεβού το Σάββατο 7 Φλεβάρη, στις 12.00, στην πλ. 1866, για μικροφωνική και μοίρασμα υλικού στην πόλη, με κατάληξη συγκέντρωση έξω από το Λιμεναρχείο, στην ακτή Τομπάζη.

Οι ζωές μετράνε – δεν σιωπούμε.