Την έντονη απογοήτευσή τους για το περιεχόμενο των πρωθυπουργικών εξαγγελιών στην 90ή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης εκφράζουν με κοινή τους παρέμβαση οι τέσσερις συνδικαλιστικές ενώσεις των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων στον Νομό Χανίων.

Τηρώντας αρχικά σιγή λόγω του τριήμερου εθνικού πένθους για τον θάνατο των δύο αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας, η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Χανίων, η Ένωση (εν ενεργεία) Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Χανίων, η Ένωση Προσωπικού Λιμενικού Σώματος Δυτικής Κρήτης και η Ένωση Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος Νομού Χανίων προχώρησαν σε αναλυτική αποτίμηση των μέτρων.

Αποδομώντας στην πράξη τα καθαρά ποσά του επιδόματος των 500 ευρώ και των σταδιακών αυξήσεων στον βασικό μισθό έως το 2028, οι ένστολοι επισημαίνουν ότι τα θεμελιώδη ασφαλιστικά, εργασιακά και μισθολογικά τους αιτήματα έμειναν αναπάντητα, προαναγγέλλοντας κλιμάκωση των δράσεών τους σε τοπικό επίπεδο με συναντήσεις με τους βουλευτές του νομού και στοχευμένες κινητοποιήσεις.

Η ανατομία των εξαγγελιών: Το επίδομα των 320 ευρώ και οι αυξήσεις σε βάθος 15 μηνών

Στο κοινό τους δελτίο Τύπου, οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι αναγνωρίζουν ότι η χορήγηση του μεικτού επιδόματος των 500 ευρώ προς τους δημοσίους υπαλλήλους —η οποία, όπως τονίζουν, υπήρξε αποτέλεσμα πιέσεων των ομοσπονδιών τους— κινείται κατ’ αρχήν προς τη σωστή κατεύθυνση ανακούφισης των οικογενειακών προϋπολογισμών. Ωστόσο, αναλύουν με πραγματικούς όρους το τελικό αντίκρισμα των ανακοινώσεων:

«Τι σημαίνει επίδομα 500 ευρώ (μεικτά) για τους ένστολους, το οποίο και αυτό δόθηκε κατόπιν πιέσεων των Ομοσπονδιών μας; Σημαίνει ότι ένας συνάδελφός μας στα Σώματα Ασφαλείας και στις Ένοπλες Δυνάμεις, με δύο τέκνα, θα λάβει περίπου 320 ευρώ καθαρά. Ομοίως, όσον αφορά την αύξηση των 80 ευρώ (μεικτά) στον βασικό του μισθό, αυτό σημαίνει ότι θα δει πραγματική, τελική αύξηση περίπου 55 ευρώ καθαρά τον Ιανουάριο του 2028… Και όλα αυτά σε βάθος 15 μηνών».

Υπενθυμίζοντας ότι η εξαγγελία προβλέπει κλιμακωτή ενίσχυση του βασικού μισθού κατά 40 ευρώ τον Απρίλιο του 2027 και επιπλέον 40 ευρώ τον Ιανουάριο του 2028, οι ενώσεις των Χανίων υπογραμμίζουν τη χρονική αναντιστοιχία των μέτρων με τις τρέχουσες πιέσεις της αγοράς:

«Πλην όμως, αν δεν κάνουμε λάθος, τόσο οι οικογενειακές όσο και οι φορολογικές υποχρεώσεις των συναδέλφων μας “τρέχουν”… Δεν περιμένουν τον Απρίλιο του 2027 ούτε τον Ιανουάριο του 2028. Εν ολίγοις καλούνται οι συνάδελφοί μας να τρέξουν στον καθημερινό οικονομικό τους αγώνα με Autobianchi όταν ο πληθωρισμός τρέχει με Ferrari… Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε τις τιμές των καυσίμων».

Τα πέντε αδιαπραγμάτευτα αιτήματα και ο παραλογισμός της εισφοράς αλληλεγγύης

Η κοινή τοποθέτηση έρχεται σε συνέχεια της ένστολης πανελλαδικής συγκέντρωσης διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2026 στον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης, όπου οι ομοσπονδίες έθεσαν το διεκδικητικό τους πλαίσιο:

• Εξασφάλιση ενιαίου νομοθετικού πλαισίου συνταξιοδότησης για όσους κατετάγησαν μετά την 1η Ιανουαρίου 2011.

• Επέκταση του υπολογισμού της μάχιμης πενταετίας σε επταετία.

• Αύξηση της ειδικής αποζημίωσης για εργασία κατά τα πενθήμερα από τα 46 ευρώ στα 70 ευρώ.

• Πλήρης επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού.

• Άμεση κατάργηση της μνημονιακής εισφοράς αλληλεγγύης υπέρ ανέργων.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη διατήρηση της μνημονιακής αυτής κράτησης, την οποία οι εκπρόσωποι των ενστόλων χαρακτηρίζουν παντελώς αναχρονιστική με βάση τα επίσημα μακροοικονομικά δεδομένα:

«Δεν υπήρξε, τέλος, κατάργηση της μνημονιακής εισφοράς αλληλεγγύης υπέρ ανέργων, μιας επιβάρυνσης που εξακολουθεί να παρακρατείται από τον μισθό συναδέλφων μας, οι οποίοι εδώ και χρόνια σηκώνουν δυσανάλογο βάρος. Η Κυβέρνηση επέλεξε να διατηρήσει μια άδικη και ξεπερασμένη ρύθμιση. Και εδώ εύλογα αναρωτιόμαστε: όταν η ανεργία, σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας της Πολιτείας, βρίσκεται στο 7,5% και την ίδια στιγμή γίνεται λόγος για περίπου 400.000 κενές θέσεις εργασίας, ποιος είναι πλέον ο λόγος να συνεχίζεται αυτή η παρακράτηση; Δεν ζητάμε χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό. Ζητάμε να σταματήσει μια άδικη παρακράτηση από τον μισθό μας».

Το βαρύ τίμημα του καθήκοντος και η απάντηση περί «κακομαθημένων»

Απορρίπτοντας κάθε προσπάθεια εξωραϊσμού των συνθηκών διαβίωσης του προσωπικού, οι τέσσερις ενώσεις επισημαίνουν ότι η οικονομική ασφυξία οδηγεί πλέον στελέχη στην αναζήτηση δεύτερης εργασίας για την κάλυψη βασικών αναγκών. Παράλληλα, υπενθυμίζουν το βαρύ τίμημα αίματος που καταβάλλουν τα στελέχη πρώτης γραμμής, επικαλούμενες τον χαμό των δύο αεροπόρων, την απώλεια δύο πυροσβεστών εν ώρα καθήκοντος στο Ρέθυμνο τον περασμένο Ιούλιο, αλλά και τη συγκινησιακά φορτισμένη ομιλία του πατέρα του δολοφονηθέντος αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη στη Θεσσαλονίκη.

Απαντώντας με αυστηρότητα σε σχόλια πολιτικών κύκλων που φέρονται να χαρακτηρίζουν τους ενστόλους ως «κακομαθημένους» λόγω προηγούμενων παρεμβάσεων, το δελτίο Τύπου ξεκαθαρίζει:

«Οι σημαντικότερες μισθολογικές παρεμβάσεις των τελευταίων ετών αφορούσαν κυρίως τα ανώτερα κλιμάκια της ιεραρχίας, ενώ η μεγάλη πλειονότητα του ένστολου προσωπικού, δηλαδή η βάση, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές μισθολογικές και οικονομικές πιέσεις. Ας μην παρουσιάζεται, λοιπόν, η πραγματικότητα επιλεκτικά. […] Όπως και να έχει, ας γνωρίζουν όλοι ότι η βάση των ένστολων είναι άριστα ενημερωμένη. Ξέρει τι συμβαίνει, ξέρει ποιος στάθηκε δίπλα της και ποιος όχι. Και, σε τελική ανάλυση, η βάση και μνήμη έχει και κρίση έχει και, με βάση όλα αυτά, ψηφίζει».

Κλιμάκωση δράσεων στην Κρήτη ενόψει του προϋπολογισμού

Ξεκαθαρίζοντας ότι «το προσωπικό των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων δεν είναι δεδομένο», οι συνδικαλιστικοί φορείς των Χανίων σημειώνουν πως υπάρχουν χρονικά περιθώρια διορθώσεων μέχρι την κατάθεση του κρατικού προϋπολογισμού του 2027, ενώ οι ασφαλιστικές παρεμβάσεις για τη συνταξιοδότηση και τη μάχιμη υπηρεσία απαιτούν αποκλειστικά πολιτική βούληση.

Η μεταφορά του διεκδικητικού κέντρου βάρους στα Χανιά, με άμεσες συναντήσεις πίεσης προς τους κυβερνητικούς και τοπικούς βουλευτές, σηματοδοτεί την έναρξη μιας περιόδου διαρκούς συνδικαλιστικής εγρήγορσης, υπενθυμίζοντας ότι η κοινωνική αναγνώριση του ρόλου των ένστολων οφείλει να συνοδεύεται από απτές θεσμικές και οικονομικές πράξεις.