Οι επόμενες 72 ώρες είναι κρίσιμες για τον κόσμο.
Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτύχουν να επιβάλουν τον έλεγχό τους στη Βενεζουέλα, και κατ’ επέκταση στα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου παγκοσμίως, αυτό θα σηματοδοτήσει μια σημαντική μετατόπιση στην παγκόσμια ισχύ. Μια τέτοια κίνηση δεν θα αφορούσε την αποκατάσταση της δημοκρατίας ή την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά την επαναβεβαίωση της στρατηγικής κυριαρχίας επί της ενέργειας, των εμπορικών οδών και των περιφερειακών συσχετισμών.
Σε αυτή την περίπτωση, το Ιράν πιθανότατα θα περνούσε στο προσκήνιο των στρατηγικών προτεραιοτήτων της Ουάσιγκτον. Η εξασφάλιση του ελέγχου στο πετρέλαιο της Βενεζουέλας θα μείωνε την ευαλωτότητα των ΗΠΑ σε ενεργειακές διαταραχές στον Κόλπο και θα παρείχε ένα ανάχωμα ενάντια σε σοκ προσφοράς σε περίπτωση αντιπαράθεσης με το Ιράν.
Με μια αξιόπιστη εναλλακτική πηγή βαρέος αργού υπό την επιρροή της, η Ουάσιγκτον θα βρισκόταν σε καλύτερη θέση να απορροφήσει ή να αντισταθμίσει την καταστροφή ή το κλείσιμο ενεργειακών υποδομών στον Περσικό Κόλπο κατά τη διάρκεια ενός πολέμου. Αυτό θα μείωνε το οικονομικό κόστος της κλιμάκωσης και θα καθιστούσε τη στρατιωτική πίεση κατά του Ιράν πιο διαχειρίσιμη, τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά.
Ταυτόχρονα, ένας τέτοιος έλεγχος θα ενίσχυε την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να διαμορφώνουν τις παγκόσμιες ροές και τιμές πετρελαίου, ισχυροποιώντας τον κεντρικό ρόλο του δολαρίου στις ενεργειακές αγορές και βοηθώντας στη διατήρηση του συστήματος του πετροδολαρίου που στηρίζει την οικονομική ισχύ των ΗΠΑ.
Η Βενεζουέλα, επομένως, θα γινόταν κάτι περισσότερο από ένα περιφερειακό ζήτημα. Θα αποτελούσε ένα στρατηγικό προηγούμενο, μια επίδειξη ότι η οικονομική πίεση, οι πολιτικές μεθοδεύσεις και, αν χρειαστεί, η χρήση βίας μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αναδιάρθρωση κυρίαρχων κρατών και την αναδιάταξη της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.
Ωστόσο, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκλωβιστούν στη Βενεζουέλα και αντιμετωπίσουν παρατεταμένη αντίσταση, το αποτέλεσμα αλλάζει δραματικά. Μια παρατεταμένη κρίση θα αποστράγγιζε το πολιτικό κεφάλαιο, θα εξαντλούσε τους στρατιωτικούς και οικονομικούς πόρους και θα αποδυνάμωνε την ικανότητα της Ουάσιγκτον να προβάλλει ισχύ αλλού, συμπεριλαμβανομένης της Μέσης Ανατολής. Αυτό θα περιέπλεκε επίσης τον ισραηλινό στρατηγικό σχεδιασμό, ο οποίος είναι στενά συνδεδεμένος με την περιφερειακή επιρροή των ΗΠΑ.
Ό,τι συμβαίνει στη Βενεζουέλα δεν θα μείνει στη Λατινική Αμερική. Θα διαμορφώσει το μέλλον του ενεργειακού ελέγχου, τα όρια της αμερικανικής ισχύος και την κατεύθυνση της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης πολύ πέρα από το Καράκας.



