Η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ του εκδότη και δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη και του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα φέρνει στο προσκήνιο τις περίπλοκες και συχνά συγκρουσιακές σχέσεις μεταξύ της ερευνητικής δημοσιογραφίας και της πολιτικής εξουσίας στην Ελλάδα.

Μέσα από μια αναλυτική και εκτενή καταγραφή των γεγονότων των τελευταίων ετών, ο κ. Βαξεβάνης επιχειρεί να αποσαφηνίσει τους λόγους της έντονης κριτικής στάσης που τηρεί απέναντι στον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, απορρίπτοντας ταυτόχρονα τις αιτιάσεις περί προσωπικών ή οικονομικών κινήτρων.

Η παρέμβασή αυτή ανατέμνει τις τρέχουσες πολιτικές επιδιώξεις, καθώς και τις ανακατατάξεις που αυτές δύνανται να επιφέρουν στο ευρύτερο κομματικό σύστημα της χώρας.

Στον επίλογο της ανάλυσής του, ο Κώστας Βαξεβάνης προσδιορίζει τους παράγοντες που κινούν τη νέα πολιτική πραγματικότητα, υποστηρίζοντας ότι η κινητήρια δύναμη σε αυτήν δεν είναι κάποιες ιδέες ή κάποιο συγκεκριμένο όραμα. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, ο Αλέξης Τσίπρας επενδύει στην απόγνωση, εμφανιζόμενος ως μια «μονόφθαλμη εναλλακτική».

Η κριτική του κ. Βαξεβάνη επεκτείνεται και στον τρόπο με τον οποίο η παρουσία του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ επιδρά στους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς, και συγκεκριμένα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο δημοσιογράφος:

«Είναι ο επιθυμητός αντίπαλος για τον Μητσοτάκη. Ως ο μπαμπούλας από το παρελθόν, μπορεί να συσπειρώσει το κοινό της ΝΔ και να στείλει το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη ή τέταρτη θέση».

Πιο αναλυτικά αναφέρει:

Κινητήρια δύναμη στη νέα πραγματικότητα δεν είναι κάποιες ιδέες ή όραμα. Ο Τσίπρας επενδύει στην απόγνωση εμφανιζόμενος ως μονόφθαλμη εναλλακτική.

Φυσικά δεν θέλει και δεν μπορεί να βγει πρωθυπουργός αλλά να συγκεντρώσει μια κρίσιμη μάζα που θα τον έχει στο προσκήνιο για να επωφεληθεί όταν θα πέσει το ώριμο φρούτο.

Την ίδια ώρα, όπως έχω γράψει είναι ο επιθυμητός αντίπαλος για τον Μητσοτάκη. Ως ο μπαμπούλας από το παρελθόν, μπορεί να συσπειρώσει το κοινό της ΝΔ και να στείλει το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη ή τέταρτη θέση. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι στο ηττημένο ΠΑΣΟΚ θα αμφισβητηθεί ο Ανδρουλάκης και θα προκύψει διάσπαση ώστε να υπάρξει η αναγκαία συγκυβέρνηση.

Για να καταλήξω. Δεν είμαι των θεωριών συνωμοσίας. Δεν πιστεύω πως κάποιος έβαλε τον Τσίπρα για να καταστρέψει την Αριστερά όπως έκανε ο Ντ’ Αλέμα στην Ιταλία. Κινείται από προσωπική φιλοδοξία που πατάει πάνω στον μικροαστισμό και το αδικαίωτο. Σε ένα πρόσφατο άρθρο, το περιέγραψα ως φαινόμενο Μάικλ Τζάκσον. Είναι ο πετυχημένος και αποδεκτός Μάικλ Τζακσον, που δεν του φτάνει η δόξα αλλά θέλει να γίνει λευκός γιατί αυτό είναι το απωθημένο του.

Όχι δεν είμαι με τον Τσίπρα και ένας από τους λόγους είναι ότι (τον) ξέρω καλύτερα. Θα γράφω αυτό που πιστεύω, θεωρώντας ότι έτσι κάνω καλό στη Δημοκρατία και στον εαυτό μου. Ελπίζω μόνο να μη χρειαστεί να γράψω βιβλίο.