Σε μία συγκλονιστική περιγραφή της πραγματικότητας που βιώνουν καθημερινά οι χειρουργοί και οι ασθενείς στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων προχώρησε η ορθοπαιδικός χειρουργός του ιδρύματος, Κατερίνα Μανιμανάκη, κατά τη διάρκεια της έκτακτης συνέντευξης Τύπου του ιατρικού σώματος.

Αποκαλύπτοντας ότι μόνο στη λίστα της Ορθοπαιδικής Κλινικής εκκρεμούν περίπου 1.200 χρόνια περιστατικά που περιμένουν να χειρουργηθούν, η κ. Μανιμανάκη αμφισβήτησε ευθέως τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα για τις αναμονές στην Κρήτη, σημειώνοντας ότι τα πραγματικά δεδομένα των Χανίων είναι διπλάσια.

Παράλληλα, εξήγησε το οξύμωρο φαινόμενο μίας πλήρως στελεχωμένης ορθοπαιδικής ομάδας που αδυνατεί να προγραμματίσει τακτικά χειρουργεία εξαιτίας των ελλείψεων στο αναισθησιολογικό τμήμα και του τεράστιου όγκου επειγόντων τραυμάτων, περιγράφοντας την ψυχοφθόρα πίεση των γιατρών απέναντι σε ασθενείς που εκλιπαρούν για βοήθεια, ξεσπούν σε επιθέσεις ή ρωτούν με απόγνωση πόσα χρήματα απαιτούνται για να χειρουργηθούν.

Η απόκλιση των αριθμών και η μάχη των πέντε γιατρών της Ορθοπαιδικής

Ανοίγοντας την παρέμβασή της, η έμπειρη χειρουργός αναφέρθηκε στα στοιχεία για τις εκκρεμείς επεμβάσεις στην Κρήτη, καταγγέλλοντας αναντιστοιχία ανάμεσα στα εξαγγελθέντα νούμερα και στην καταγεγραμμένη πραγματικότητα των τμημάτων:

«Δόθηκε λοιπόν εχθές ένας αριθμός με ένα νούμερο δύο χιλιάδες τόσα περιστατικά που περιμένουνε σε όλη την Κρήτη. Είδα τα νούμερα των Χανίων, τα οποία τα νούμερα αυτά που τα πήρα εγώ την προηγούμενη εβδομάδα είναι διπλάσια από αυτά που ανακοινωθήκαν χθες. Υπάρχουνε περιστατικά στις λίστες που περιμένουνε για χειρουργείο και θα μιλήσω για την ορθοπαιδική κλινική, μία κλινική η οποία γνωρίζετε πολύ καλά ότι τον τελευταίο χρόνο είναι πλήρως στελεχωμένη και είμαι απίστευτα ευτυχισμένη γι’ αυτό που συμβαίνει».

Υπενθύμισε ότι η σημερινή επάρκεια της κλινικής υπήρξε αποτέλεσμα προσωπικής αυτοθυσίας των λειτουργών της, οι οποίοι αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το δημόσιο σύστημα για τον ιδιωτικό τομέα:

«Βάλαμε πλάτη τρία χρόνια, πέντε άνθρωποι, και κρατήσαμε την κλινική για να μην καταρρεύσει. Κανείς από μας δεν αποχώρησε και δεν έφυγε στον ιδιωτικό τομέα να αφήσει το νοσοκομείο και το δημόσιο σύστημα υγείας, γιατί πραγματικά το αγαπάμε. Και αυτοί οι πέντε άνθρωποι κατάφεραν να “κλονοποιηθούν”, όπως προηγουμένως αναφέρθηκε η κυρία Λαγουδάκη —γιατί αυτό συμβαίνει τώρα στην κλινική της, στα επείγοντα, στα ιατρεία, στα χειρουργεία— για να κρατήσουν την ορθοπαιδική κλινική όρθια».

Το βάρος του τραύματος, η συνεχής κάλυψη του Ρεθύμνου και το αναισθησιολογικό μπλόκο

Παρουσιάζοντας τις κλινικές ιδιαιτερότητες της περιοχής, η κ. Μανιμανάκη υπογράμμισε ότι το τραύμα στα Χανιά είναι εξαιρετικά βαρύ και δεν εξαντλείται στα τροχαία ατυχήματα, αλλά περιλαμβάνει πλήθος καταγμάτων ποδοκνημικής και ισχίου.

Σε αυτή τη σταθερή επιβάρυνση προστίθεται η χρόνια ανεπάρκεια του γειτονικού νομού Ρεθύμνου, με το Νοσοκομείο Χανίων να αναλαμβάνει αδιαμαρτύρητα τη διαχείριση των ασθενών του:

«Δεχόμαστε περιστατικά από το Ρέθυμνο εδώ και πάρα πολύ καιρό, γιατί το νοσοκομείο Ρεθύμνου έχει μείνει μόνο με δύο γιατρούς ορθοπαιδικούς. Άρα δεχόμασταν και όλη την περίοδο του Αυγούστου, που αυτοί οι συνάδελφοι βρισκόντουσαν σε άδεια, όλα τα περιστατικά εδώ στα Χανιά, χωρίς να παραπονεθούμε, χωρίς να πούμε τίποτα και πάντα με σκοπό να βοηθήσουμε όλους τους ασθενείς που μας έχουν ανάγκη».

Ωστόσο, η αδυναμία του αναισθησιολογικού τμήματος να καλύψει ταυτόχρονα τα επείγοντα και τα τακτικά χειρουργεία έχει οδηγήσει σε πλήρες πάγωμα των χρόνιων περιστατικών, τα οποία εξυπηρετούνται μόνο περιστασιακά εάν υπάρξει χρονικό περιθώριο ή ύφεση στα εισαγόμενα κατάγματα.

Απόγνωση, λεκτικές επιθέσεις και τα «φακελάκια» της απόγνωσης

Η συμφόρηση των λιστών έχει δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κλίμα στις σχέσεις ιατρών και πολιτών, με τις εκκρεμότητες να μετατρέπονται σε καθημερινό ψυχολογικό βάρος για το υγειονομικό προσωπικό:

«Υπάρχουν απ’ όσο γνωρίζω στη λίστα τη δικιά μας του ορθοπαιδικού γύρω στα 1.200 περιστατικά που περιμένουν για να χειρουργηθούνε, χρόνια περιστατικά. Και καθημερινά —και αυτό είναι πλέον που μας έχει δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα γιατί είναι πολύ ψυχοφθόρο— οι άνθρωποι αυτοί μας παίρνουν τηλέφωνα, έρχονται και μας βρίσκουνε προσωπικά, όλους τους συναδέλφους και εμένα προσωπικά, κλαίνε: “Σας παρακαλούμε βοηθήστε μας”. Και δυστυχώς δεν έχουμε αυτή τη δυνατότητα».

Όπως επεσήμανε, ενώ πολλοί πολίτες αντιλαμβάνονται τα αίτια του προβλήματος, δεν λείπουν οι επιθέσεις:

«Κάποιοι κατανοούν το πρόβλημα, αλλά κάποιοι άλλοι μας επιτίθονται πλέον. Μας επιτίθονται λεκτικά, μας επιτίθονται γραπτά, νομίζοντας ότι το πρόβλημα μπορούμε να το λύσουμε εμείς οι ίδιοι. Δεν μπορούμε να το λύσουμε εμείς οι ίδιοι. Και δυστυχώς τους έχει δώσει τη δυνατότητα το υπουργείο, και μέσα από αυτό το barcode το καινούργιο […] να κάνουν οποιοδήποτε παράπονο, να πρέπει εμείς να απαντήσουμε σε όλο αυτό, δημιουργώντας τεράστιο πρόβλημα και στη λειτουργία της κλινικής αλλά και στη δική μας ψυχική ηρεμία».

Κορύφωση αυτής της κοινωνικής πίεσης αποτελούν τα φαινόμενα όπου ασθενείς, ευρισκόμενοι σε αδιέξοδο, αναζητούν παράτυπες διεξόδους: «Ο κόσμος έρχεται και μας φωνάζει: “Πόσα λεφτά να σου δώσω για να με χειρουργήσεις;”».

«Ζητάμε αξιοπρέπεια, όχι χρήματα από τους ασθενείς»

Απαντώντας με αυστηρότητα σε κάθε υπόνοια συναλλαγής, η κ. Μανιμανάκη υπερασπίστηκε το ήθος και την ακεραιότητα των γιατρών που παραμένουν στις επάλξεις του ΕΣΥ, συντασσόμενη με την τοποθέτηση του παιδιάτρου Μανώλη Καραβιτάκη για μισθολογική αποκατάσταση:

«Θέλω να πω ότι όσοι άνθρωποι έχουμε μείνει εδώ για να στηρίξουμε το εθνικό σύστημα υγείας, είμαστε οι πιο έντιμοι γιατροί που υπάρχουνε σε όλη την Ελλάδα. Λοιπόν, ούτε φακελάκια ζητάμε, ούτε χρήματα θέλουμε από τους ασθενείς. Αξιοπρέπεια θέλουμε, αξιοπρεπείς μισθούς, όπως αναφέρθηκε ο κύριος Καραβιτάκης, για να μπορέσουμε να ασκήσουμε το επάγγελμά μας όπως έχουμε ονειρευτεί εμείς, όπως έχουμε δώσει έναν όρκο στον Ιπποκράτη και τον τηρούμε καθημερινά».

Κλείνοντας, απηύθυνε αυστηρή προειδοποίηση προς την πολιτεία:

«Όλοι εδώ όσοι βρισκόμαστε σε αυτό το αμφιθέατρο —και όχι μόνο, οι υπόλοιποι δουλεύουνε στις κλινικές, στα χειρουργεία ή στα ιατρεία και δεν μπορούν να βρίσκονται εδώ— λέμε ότι αυτή τη στιγμή, εάν η κεντρική εξουσία, όποια κι αν είναι αυτή, δεν σταθεί πάνω στο εθνικό σύστημα υγείας να το στηρίξει, δυστυχώς από δω και πέρα θα δημιουργούνται καθημερινά ακόμα περισσότερα προβλήματα».