Όταν η νεολαία υψώνει το ανάστημά της για την αλήθεια – Μια κατάληψη που γίνεται κραυγή δικαιοσύνης για τον Πάνο Ρούτσι και όλους τους νεκρούς των Τεμπών

Σε μια χώρα όπου το αίτημα για δικαιοσύνη γίνεται ολοένα και πιο συχνά υπόθεση των πολιτών, οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Χανίων κάνουν αυτό που αρνούνται οι θεσμοί: σπάνε τη σιωπή. Με μια συμβολική αλλά ουσιαστική κατάληψη, οι μαθητές δηλώνουν την αλληλεγγύη τους στον Πάνο Ρούτσι, τον πατέρα που έχασε το παιδί του στο έγκλημα των Τεμπών και βρίσκεται εδώ και 18 ημέρες σε απεργία πείνας, ζητώντας το αυτονόητο: το δικαίωμα στην αλήθεια.

Ένας πατέρας στα πρόθυρα θανάτου, μια κοινωνία στα όρια της ανοχής

Ο Πάνος Ρούτσι δεν είναι απλώς ένας ακόμη τραγικός γονιός. Είναι ένας άνθρωπος που, στην απόλυτη απώλεια, αρνείται να αποδεχτεί την αδικία ως κανονικότητα. Απαιτεί την εκταφή της σορού του παιδιού του για ανεξάρτητες τοξικολογικές εξετάσεις, αλλά πάνω απ’ όλα απαιτεί να ακουστεί – να διερευνηθεί το ενδεχόμενο ύπαρξης παράνομου φορτίου στο τρένο, να αποκαλυφθούν όλες οι πτυχές της υπόθεσης.

Όταν η Πολιτεία απαντά με αδιαφορία, ένας γονιός απαντά με αυτοθυσία. «Καταγγέλλουμε το γεγονός ότι ένας άνθρωπος που βιώνει τέτοια απώλεια αναγκάζεται να φτάσει στα πρόθυρα θανάτου για να αντισταθεί σε αυτή τη μεθοδευμένη συγκάλυψη», γράφουν οι μαθητές στην ανακοίνωσή τους. Και σε αυτή τη φράση συνοψίζεται ολόκληρη η ηθική αποτυχία ενός συστήματος.

Η κατάληψη δεν είναι απλώς διαμαρτυρία. Είναι θέση ευθύνης

Η κίνηση των μαθητών δεν είναι μια πράξη αυθόρμητης συναισθηματικής αντίδρασης. Είναι πολιτική πράξη με ηθικό βάθος. Είναι το αποτέλεσμα μιας συνειδητής απόφασης να μην είναι απλοί θεατές. Να μην καταπιούν αμάσητο το αφήγημα περί «ανθρώπινου λάθους» και «διαχειρίσιμου πένθους».

«Δεν θα αφήσουμε τη συγκάλυψη να νικήσει», λένε. Και με αυτό καλούν κάθε πολίτη να ξαναθυμηθεί τι σημαίνει αξιοπρέπεια, τι σημαίνει κοινωνική συνείδηση. Είναι συγκλονιστικό –και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό για την κατάστασή μας– το γεγονός ότι χρειάζεται ένας μαθητής λυκείου να υπενθυμίσει στην κοινωνία ότι η δικαιοσύνη είναι μη διαπραγματεύσιμη.

Η κινητοποίηση των μαθητών του Μουσικού Σχολείου Χανίων αποτελεί μια από τις πρώτες δημόσιες πράξεις αλληλεγγύης προς τον απεργό πείνας Πάνο Ρούτσι και επαναφέρει στο προσκήνιο το αίτημα για διαφάνεια και δικαιοσύνη στην υπόθεση των Τεμπών.

Στη σκιά μιας τραγωδίας που συγκλόνισε τη χώρα, η πρωτοβουλία των μαθητών θυμίζει ότι η διεκδίκηση της αλήθειας δεν είναι υπόθεση μόνο των ενηλίκων ή των θεσμών, αλλά και των νέων ανθρώπων που απαιτούν να μεγαλώσουν σε μια κοινωνία δικαιοσύνης και σεβασμού προς τη ζωή.

Ένα τοπικό κάλεσμα με εθνική εμβέλεια

Η ανακοίνωση των μαθητών κλείνει με τη φράση: «Καλούμε όλα τα σχολεία της χώρας να σταθούν δίπλα μας». Δεν είναι απλώς έκφραση αλληλεγγύης. Είναι πρόσκληση για συλλογική συνείδηση και δράση. Είναι πρόταση να ξαναχτίσουμε τις έννοιες της εμπιστοσύνης και της υπευθυνότητας από κάτω προς τα πάνω. Από τα σχολεία, από τις πλατείες, από τα σώματα που αρνούνται να σιωπήσουν.

Οι νέοι δεν ξεχνούν – γιατί θέλουν να ζήσουν αλλιώς

Η κατάληψη στο Μουσικό Σχολείο Χανίων δεν είναι μια ακόμα πράξη «αντιδραστικής νεολαίας». Είναι η πιο ώριμη πράξη πολιτικής αγωγής που είδαμε τον τελευταίο καιρό. Δείχνει ότι οι νέοι άνθρωποι δεν αποδέχονται το ψέμα ως καθημερινότητα, δεν συμβιβάζονται με τη λήθη, δεν επιτρέπουν στην κρατική συγκάλυψη να μετατραπεί σε κανονικότητα.

Η υπόθεση Ρούτσι είναι μια ανοιχτή πληγή. Και όσο το κράτος επιμένει να την καλύπτει με ψηφιακά επιθέματα και επικοινωνιακές υποσχέσεις, τόσο θα μεγαλώνει η οργή. Η αλήθεια δεν πεθαίνει, ακόμη κι αν λιμοκτονεί. Κι όσο υπάρχουν μαθητές σαν αυτούς στα Χανιά, θα υπάρχει πάντα ένα χέρι που την τραβά ξανά στο φως.