Η αποτυχία της μεσολάβησης μέσω Πακιστάν, η σφαγή στον Λίβανο ως στρατηγικό σαμποτάζ και η αμφιλεγόμενη επιρροή του Ισραήλ στη λήψη αποφάσεων της Ουάσιγκτον.

Η Μέση Ανατολή βρίσκεται σήμερα σε ένα από τα πιο κρίσιμα και σκοτεινά σταυροδρόμια της σύγχρονης ιστορίας. Ενώ η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις προσπάθειες για μια βιώσιμη εκεχειρία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, οι εξελίξεις στο πεδίο των μαχών και τα παρασκήνια του Λευκού Οίκου συνθέτουν μια εικόνα απόλυτης στρατηγικής σύγχυσης και επικίνδυνης εξάρτησης. Η πρόσφατη προσπάθεια για παύση των εχθροπραξιών, η οποία φαίνεται να καταρρέει πριν καν εφαρμοστεί, αναδεικνύει το βαθύ χάσμα μεταξύ των διπλωματικών διακηρύξεων και της ωμής πραγματικότητας της στρατιωτικής ισχύος.

Σύμφωνα με τον Μαξ Μπλούμενταλ, διευθυντή του The Grayzone, η τρέχουσα κατάσταση δεν θυμίζει εκεχειρία, αλλά μια τακτική παύση που χρησιμοποιείται για την ανασύνταξη δυνάμεων. Η μεσολάβηση του Πακιστάν και του ηγέτη του, Σαμπάζ Σαρίφ, η οποία παρουσιάστηκε ως η «χρυσή γέφυρα» για την ειρήνη, αποκαλύφθηκε ως μια πρόχειρη επιχείρηση χειραγώγησης, αφήνοντας εκτεθειμένη την αμερικανική διπλωματία και ενισχύοντας την πεποίθηση ότι οι αποφάσεις για την αμερικανική εξωτερική πολιτική λαμβάνονται σε κέντρα εκτός Ουάσιγκτον.

Το «Σφάλμα» του Σαμπάζ Σαρίφ και η Σκιά της Χειραγώγησης

Το διπλωματικό θρίλερ ξεκίνησε με μια ανάρτηση στην πλατφόρμα X από το γραφείο του Πακιστανού Πρωθυπουργού. Στην ανάρτηση εμφανιζόταν ένα προσχέδιο όρων εκεχειρίας, το οποίο περιελάμβανε μια κεφαλίδα που πρόδιδε την προέλευσή του: «Όροι για τον Σαρίφ». Η αποκάλυψη ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ είχε ουσιαστικά «υπαγορεύσει» τους όρους στον Πακιστάνο ηγέτη προκάλεσε σάλο, καθώς οι όροι αυτοί περιελάμβαναν ρητά τον Λίβανο στο πλαίσιο της παύσης των εχθροπραξιών.

Αυτή η λεπτομέρεια αποδείχθηκε το «μήλον της έριδος». Ενώ το Ιράν είχε αποδεχθεί το πλαίσιο των 10 σημείων που πρότεινε το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας του, το οποίο περιλάμβανε την προστασία του Λιβάνου, το Ισραήλ απάντησε με μια από τις πιο σφοδρές επιθέσεις των τελευταίων ετών. Η σφαγή στον Λίβανο, με πάνω από 250 νεκρούς και 1.200 τραυματίες σε περιοχές όπως η Cornesh και η Ain Moresci της Βηρυτού, δεν στόχευε στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Χεζμπολάχ, αλλά τον ίδιο τον πυρήνα της διπλωματικής προσπάθειας.

Η στάση του Λευκού Οίκου μετά την επίθεση ήταν αποκαλυπτική. Ο Αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς επιχείρησε να υποβαθμίσει το γεγονός, χαρακτηρίζοντας τους όρους που διέρρευσαν ως «περιεχόμενο παραγόμενο από τεχνητή νοημοσύνη» (AI slop). Αυτή η άρνηση της πραγματικότητας, σύμφωνα με τον Μπλούμενταλ, δείχνει ότι το Ισραήλ είναι αυτό που καθορίζει πλέον πότε οι ΗΠΑ ξεκινούν και πότε σταματούν έναν πόλεμο υπό τη διοίκηση Τραμπ.

Η Επιρροή των «YES Men» και το Παρασκήνιο της Επιχείρησης «Epstein Fury»

Η εσωτερική λειτουργία του Λευκού Οίκου φαίνεται να έχει μετατραπεί σε έναν μηχανισμό επικύρωσης των ισραηλινών αιτημάτων. Σύμφωνα με έρευνες που επικαλείται ο Μπλούμενταλ, η απόφαση για την επίθεση στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου —γνωστή ως επιχείρηση «Epstein Fury»— λήφθηκε μετά από μια ενημέρωση του Ντόναλντ Τραμπ από τον διευθυντή της Μοσάντ, Νταβίντ Μπαρνέα, και τον Ισραηλινό αρχηγό ΓΕΕΘΑ.

Σε μια ασυνήθιστη σκηνή στο Situation Room, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φέρεται να κάθισε στην κεφαλή του τραπεζιού, με τον Τραμπ στο πλάι, ενώ ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, λειτουργούσε ως «στενογράφος» των ισραηλινών υπηρεσιών. Η διαβεβαίωση ότι το Ιράν απείχε μόλις μία εβδομάδα από την απόκτηση πυρηνικού όπλου και ότι ο ιρανικός λαός θα εξεγειρόταν αμέσως μετά τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας, αποδείχθηκε μια στρατηγική παραπλάνηση στην οποία κανένας από τους συμβούλους του Τραμπ —ούτε ο Μάρκο Ρούμπιο, ούτε ο Τζέι Ντι Βανς— τόλμησε να αντιταχθεί.

Έξι εβδομάδες μετά, τα αποτελέσματα είναι πενιχρά: καμία αλλαγή καθεστώτος, καμία εξουδετέρωση του εμπλουτισμένου ουρανίου και καμία αποδυνάμωση των βαλλιστικών πυραύλων. Αντιθέτως, το Ιράν εμφανίζεται ισχυρότερο, ελέγχοντας πλήρως τα Στενά του Ορμούζ και επιβάλλοντας ένα σύστημα διοδίων που αναγνωρίζεται de facto από τη διεθνή κοινότητα.

Ο Αόρατος Πόλεμος: Λογοκρισία και Απώλειες στο Πεδίο

Η πραγματική εικόνα των απωλειών παραμένει καλυμμένη από ένα πέπλο αυστηρής στρατιωτικής λογοκρισίας. Ενώ το Ισραήλ και οι ΗΠΑ επιχειρούν να εμφανίσουν μια εικόνα υπεροχής, πληροφορίες αναφέρουν σημαντικά πλήγματα σε αμερικανικές βάσεις στην περιοχή. Οι βάσεις Nevatim και Al-Udeid έχουν βρεθεί στο στόχαστρο ιρανικών πυραύλων Kurramshahr με κεφαλές διασποράς, με το σύστημα αεράμυνας THAAD να μην καταφέρνει πάντα να αποτρέψει τα πλήγματα.

Η περίπτωση της σύλληψης του δημοσιογράφου Τζέρεμι Λεφρέντο από τις ισραηλινές αρχές, επειδή φωτογράφισε ένα σημείο πρόσκρουσης κοντά στη βάση Nevatim, υπογραμμίζει την προσπάθεια απόκρυψης της αλήθειας. Την ίδια στιγμή, η άρνηση εταιρειών όπως η Planet Labs να δώσουν στη δημοσιότητα δορυφορικές φωτογραφίες της περιοχής ενισχύει τις υποψίες ότι οι απώλειες σε αεροσκάφη F-35 και ραντάρ δισεκατομμυρίων δολαρίων είναι πολύ μεγαλύτερες από όσο παραδέχεται το Πεντάγωνο. Η κατάρριψη ενός F-15E στο εσωτερικό του Ιράν αποτελεί μια ακόμη ρωγμή στο αφήγημα της αήττητης δυτικής αεροπορικής ισχύος.

Το Τέλος της Ηγεμονίας: Οικονομικός Πόλεμος, Κρυπτονομίσματα και η Διάλυση του ΝΑΤΟ

Στο δεύτερο μέρος της ανάλυσής του, ο Μαξ Μπλούμενταλ επικεντρώνεται στις μακροπρόθεσμες συνέπειες της σύρραξης, οι οποίες ξεπερνούν κατά πολύ το στρατιωτικό επίπεδο. Το Ιράν, παρά τις καταστροφές σε υποδομές χάλυβα και γέφυρες, έχει καταφέρει να πετύχει αυτό που οι Δημοκρατικοί προσπαθούσαν επί χρόνια μέσω της διπλωματίας: την ουσιαστική άρση των κυρώσεων. Όχι μέσω διαπραγματεύσεων, αλλά μέσω της επίδειξης στρατιωτικής ισχύος και του ελέγχου του 20% του παγκόσμιου εμπορίου που περνά από τα Στενά του Ορμούζ.

Η εισαγωγή του συστήματος διοδίων στα Στενά του Ορμούζ αποτελεί μια νέα πραγματικότητα που η Ουάσιγκτον φαίνεται να αποδέχεται σιωπηλά. Οι πληρωμές πραγματοποιούνται μέσω κρυπτονομισμάτων, και σύμφωνα με τον Μπλούμενταλ, ο Ντόναλντ Τραμπ ενδιαφέρεται περισσότερο να επωφεληθεί οικονομικά από αυτή τη διαδικασία παρά να τη σταματήσει. Η εμπλοκή εταιρειών όπως η Tether και το ενδιαφέρον της οικογένειας Τραμπ για τα ψηφιακά κανάλια πληρωμών υποδηλώνουν μια πρωτοφανή σύγκρουση συμφερόντων, όπου η αμερικανική εξωτερική πολιτική γίνεται εργαλείο προσωπικού πλουτισμού.

Αυτή η δυναμική ενισχύει την επαναστατική τάξη του Ιράν και τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC), καθώς αποδεικνύεται ότι η στρατιωτική ισχύς φέρνει αποτελέσματα εκεί που η διπλωματία απέτυχε. Η Τεχεράνη βγαίνει από τη διπλωματική απομόνωση των 47 ετών, ανοίγοντας διαύλους με την Ισπανία και τη Γαλλία, ενώ το Πακιστάν μετατρέπεται σε κεντρικό εμπορικό εταίρο.

Ο Πολιτικός «Εμφύλιος» στις ΗΠΑ και η Στάση των Δημοκρατικών

Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ο πόλεμος προκαλεί τριγμούς και στα δύο κόμματα. Οι Δημοκρατικοί, αν και επίσημα κατά του πολέμου, κατηγορούνται από τον Μπλούμενταλ για καιροσκοπισμό. Ηγέτες όπως ο Τσακ Σούμερ επιτίθενται στον Τραμπ από τα «δεξιά», υποστηρίζοντας ότι δεν προκάλεσε αρκετή ζημιά στο Ιράν, ενώ η βάση του κόμματος απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την υποστήριξη προς το Ισραήλ.

Η νέα δημοσκόπηση της Pew δείχνει ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών έχει αρνητική άποψη για το Ισραήλ, ενώ μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα η υποστήριξη βρίσκεται σε μονοψήφια νούμερα. Αυτό προμηνύει έναν εσωτερικό εμφύλιο στο Συνέδριο των Δημοκρατικών, καθώς η ηγεσία παραμένει προσκολλημένη στην τάξη των δωρητών που εκπροσωπεί το σιωνιστικό 1%.

Η Κατάρρευση του Δόγματος R2P και η Μελάνια Τραμπ

Η πρόσφατη εμφάνιση της Μελάνια Τραμπ, η οποία υποστήριξε ότι ο πόλεμος γίνεται για «το μέλλον των παιδιών», αποτελεί για τον Μπλούμενταλ την απόλυτη κατάρρευση του δόγματος «Ευθύνη για Προστασία» (Responsibility to Protect – R2P). Το δόγμα που χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση Ομπάμα για να δικαιολογήσει επεμβάσεις στη Λιβύη και τη Συρία, τώρα χρησιμοποιείται για να καλύψει τον θάνατο 175 κοριτσιών σε σχολείο του Ιράν από βομβαρδισμούς.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν παρουσιάζει ένα νέο δόγμα, αλλά αφαιρεί τη μάσκα από μια εγκληματική αυτοκρατορία, εκθέτοντας τις ψευδείς δικαιολογίες περί ελευθερίας και δημοκρατίας ως μια γιγαντιαία απάτη. Η ρητορική περί εξάλειψης πολιτισμών αποξενώνει ακόμη και την πιο πιστή βάση του, όπως τους Ιρανούς εξόριστους στις ΗΠΑ. Η κίνηση του Ρεζά Παχλαβί, του «πρίγκιπα-κλόουν» του Μέριλαντ, να διακόψει την επαφή του με τον Τραμπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι ενδεικτική της πλήρους αποτυχίας της αμερικανικής στρατηγικής.