Σε τεντωμένο σχοινί βαδίζουν οι σχέσεις κυβέρνησης και αγροτικού κόσμου, με το Μέγαρο Μαξίμου να επιλέγει, όπως όλα δείχνουν, τον δρόμο της μετωπικής σύγκρουσης. Ενώ τα τρακτέρ ζεσταίνουν τις μηχανές τους στα μπλόκα, η κεντρική πολιτική σκηνή κατακλύζεται από τη ρητορική της «νομιμότητας», αφήνοντας όμως αναπάντητα τα κρίσιμα ερωτήματα για την επιβίωση του πρωτογενούς τομέα.

Το κλίμα που διαμορφώνεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι, μέσω μπαράζ τηλεοπτικών εμφανίσεων, διαμηνύουν σε όλους τους τόνους πως οι δρόμοι πρέπει να παραμείνουν ανοιχτοί. Η «γραμμή» είναι σαφής και αυστηρή: η Αστυνομία, ως αρμόδια αρχή, καλείται να επιβάλλει τον νόμο «χωρίς εκπτώσεις και χωρίς αστερίσκους», χρησιμοποιώντας τον επιχειρησιακό τρόπο που εκείνη θα επιλέξει. Ωστόσο, η επιλογή αυτής της σκληρής στάσης εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το αν η κυβέρνηση έχει επιλέξει ένα επικίνδυνο μονοπάτι.

Το επιχείρημα του «φορολογούμενου» και η απειλή της καταστολής

Για να θεμελιώσει την απόφασή της για δυναμική αντιμετώπιση των αγροτικών κινητοποιήσεων, η κυβέρνηση προτάσσει ένα κοινωνικό επιχείρημα. «Οι δρόμοι δεν ανήκουν σε κανέναν μεμονωμένα, αλλά σε κάθε φορολογούμενο που πληρώνει τους φόρους του και τα διόδια», αναφέρουν χαρακτηριστικά οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι.

Πίσω όμως από την επίκληση στα δικαιώματα των πολιτών, διαφαίνεται μια σαφής προειδοποίηση: η λύση που προκρίνεται δεν προέρχεται από τον διάλογο, αλλά από την επιβολή. Το μήνυμα που εκπέμπεται από το Μαξίμου μεταφράζεται από τον αγροτικό κόσμο ως ευθεία απειλή καταστολής, θυμίζοντας πρακτικές που απέχουν παρασάγγας από την αναζήτηση συναινετικών λύσεων.

Η σιωπή για την ουσία: Οικονομική ασφυξία και «Ευλογιά»

Ενώ η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την αστυνόμευση των δρόμων, εκκωφαντική είναι η σιωπή για τα γενεσιουργά αίτια της οργής. Λείπει από τον δημόσιο λόγο των αρμοδίων η αναφορά στα δίκαια αιτήματα των παραγωγών και στον κίνδυνο αφανισμού που αντιμετωπίζει ο πρωτογενης τομέας.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η απουσία ουσιαστικού λόγου για την επιδημία της ευλογιάς, η οποία έχει κυριολεκτικά «ξεκληρίσει» κτηνοτροφικές μονάδες σε ολόκληρες περιοχές, οδηγώντας τους παραγωγούς σε απόγνωση. Αντ’ αυτού, οι αγρότες βιώνουν, όπως καταγγέλλουν, τον εμπαιγμό. Οι υποσχέσεις για τις ενισχύσεις αποδείχθηκαν ανακόλουθες: αντί για το αναμενόμενο 70% της προκαταβολής, οι λογαριασμοί πιστώθηκαν με ποσά που μόλις ξεπερνούν το 40%.

Χριστούγεννα στα μπλόκα

Η κυβερνητική δέσμευση ότι τα υπόλοιπα ποσά θα καταβληθούν μέχρι το τέλος του έτους αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Η αξιοπιστία έχει κλονιστεί και η αγροτιά, μην πιστεύοντας πλέον τις εξαγγελίες, φαίνεται αποφασισμένη να περάσει τις γιορτές στα μπλόκα, «ψάλλοντας τα κάλαντα» στους δρόμους.

Είναι σαφές πως οι αγρότες δεν διεκδικούν το κλείσιμο των εθνικών οδών, των λιμανιών ή των αεροδρομίων ως αυτοσκοπό. Σε αυτή την επιλογή ωθούνται από την αίσθηση της κυβερνητικής κοροϊδίας. Το διακύβευμα για εκείνους είναι υπαρξιακό: ζητούν τα χρήματα που δικαιούνται για να ζήσουν τις οικογένειές τους και να μπορέσουν να καλλιεργήσουν ξανά. Αυτή είναι η ουσία της διεκδίκησης, πέρα και πίσω από την επιχειρησιακή ετοιμότητα της Αστυνομίας.