Ας μην γελιόμαστε. Η οργάνωση είναι στοχευμένη και απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό. Μεγάλες και βαρύγδουπες λέξεις επιστρατεύονται για να ντύσουν μια απολύτως συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση: «επένδυση», «αλλαγή», «μεταμόρφωση», «ανάπτυξη», «τουρισμός», «υποδομές», «ενέργεια».

Θα ειπωθεί κάτι νέο; Σίγουρα όχι. Ό,τι ήταν να ειπωθεί έχει ήδη αποτυπωθεί σε νομοσχέδια και αποφάσεις της κυβέρνησης.

Ενδεικτικά, το ειδικό χωροταξικό του τουρισμού λέει: όλα για τις πολύ μεγάλες πεντάστερες μονάδες και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Το πού θα βρεθούν οι αναγκαίοι πόροι, νερό, διαχείριση απορριμμάτων, ενέργεια, αντιμετωπίζεται ως ασήμαντη λεπτομέρεια. Τα έσοδα κατευθύνονται σε δαιδαλώδη εταιρικά σχήματα και φορολογικούς παραδείσους, ενώ η τοπική παραγωγή και οι μικρές επιχειρήσεις μένουν στο περιθώριο. Η διατροφή υποβαθμίζεται, η τοπική αγροτική παραγωγή απαξιώνεται και οι εργαζόμενοι οδηγούνται σε συνθήκες εργασιακής γαλέρας. Για τις τοπικές κοινωνίες απομένουν λιγότερο νερό, λιγότερος χώρος, περισσότερα σκουπίδια και ελάχιστα οφέλη.

Ο νόμος για την επιτάχυνση εγκατάστασης ΑΠΕ λέει: τα πάντα, παντού. Ούτε βουνά, ούτε προστατευόμενες περιοχές, ούτε ιστορία, ούτε τοπίο, ούτε κλίμακα πρέπει να μπουν εμπόδιο στην «ανάπτυξη», αρκεί αυτή να γίνεται από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Το ότι υπάρχουν ανάγκες και δυνατότητες για τοπική, αποκεντρωμένη παραγωγή και κατανάλωση ενέργειας αντιμετωπίζεται ως αδιάφορη λεπτομέρεια. Εξάλλου, στο πεδίο της ενέργειας είδαμε και τα πανηγύρια για τη Chevron, που δήθεν θα φέρει την ανάπτυξη των εξορύξεων στις δικές μας θάλασσες, όπως αυτές στον Κόλπο του Μεξικού.

Οι υποδομές θυμίζουν το ανέκδοτο με τους τρεις σωματοφύλακες που ήταν οι εξής δύο: ο Ντ’ Αρτανιάν. Όλες οι τρέχουσες μεγάλες υποδομές στην Κρήτη, με έναν περίεργο τρόπο, συνδέονται με μία μόνο εταιρεία. Αεροδρόμιο, ΒΟΑΚ, πιθανώς γραμμή υπερυψηλής τάσης, αλλά και σχέδια για μεγάλες εμπορικές εγκαταστάσεις ΑΠΕ. Επιπλέον κοινό τους χαρακτηριστικό είναι τα «αναπτυξιακά» έργα με τερατώδεις υπερδιαστασιολογήσεις και υπερκοστολογήσεις, τις οποίες πληρώνει η κοινωνία, καθώς και με εντελώς αχρείαστες καταστροφές απείραχτων περιοχών.

Με απλά λόγια, η κυβέρνηση παίρνει από τους πολλούς, μέσω υπερφορολόγησης, υπερκοστολογήσεων, ακρίβειας και δημόσιων πόρων όπως η γη, το νερό και η ενέργεια, και τα δίνει αφειδώς στους λίγους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και στις τράπεζες, που με τη σειρά τους τη στηρίζουν. Αυτό είναι το νέο πρόσωπο της αποικιοκρατίας.

Αυτοί τη δουλειά τους και εμείς τη δική μας.

Παρά την πρόκληση στο δημόσιο αίσθημα, ας γιορτάσουν την πρόσκαιρη κυριαρχία τους στο «συνέδριο» φιέστα, μαζί με τους πρόθυμους υποστηρικτές τους και τους μηχανισμούς «προστασίας» τους. Άραγε, γιατί χρειάζονται τόση προστασία, αν φέρνουν τόσα καλά;

Εμείς, ως Νέα Αριστερά, δεν ξεχνάμε τίποτα και δεν παραδίδουμε τίποτα. Υπερασπιζόμαστε με αγώνα και αλληλεγγύη κάθε σπιθαμή γης, κάθε σταγόνα νερού, κάθε στοιχείο της κλίμακας, του περιβάλλοντος και του πολιτισμού μας. Όλα όσα αποτελούν αποκούμπι και ανάσα για τους πολλούς.