Σε μια ιστορική συγκυρία για τη Δημοκρατική Παράταξη, η καρδιά του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής χτύπησε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου κορυφώθηκαν οι εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 52 ετών από την Ιδρυτική Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974.

Για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά, η Χαριλάου Τρικούπη επέλεξε να μεταφέρει τον κεντρικό εορτασμό της επετείου εκτός των αθηναϊκών τειχών, επιδιώκοντας να συνδέσει το ιστορικό φορτίο της παράταξης με μια δυναμική πολιτική επανεκκίνηση από την εκλογική της κοιτίδα. Μιλώντας ενώπιον μιας μαζικής συγκέντρωσης στην Πλατεία Ελευθερίας υπό το σύνθημα «3η Σεπτέμβρη – Ξεκίνημα Νίκης», ο πρόεδρος του κόμματος Νίκος Ανδρουλάκης χάραξε μια αυστηρή γραμμή πολιτικής αυτονομίας, εξαπολύοντας ταυτόχρονα σφοδρή διμέτωπη επίθεση τόσο στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όσο και στην περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνοντας με έμφαση πως «ο ελληνικός λαός δεν χρωστά μια νέα ευκαιρία ούτε στον Τσίπρα ούτε στον Μητσοτάκη».

Παράλληλα, ο κ. Ανδρουλάκης παρουσίασε ένα αναλυτικό πλέγμα προγραμματικών δεσμεύσεων για τη στέγαση, το κοινωνικό κράτος, την αναδιάρθρωση των εισοδημάτων και τη διοικητική ανασυγκρότηση μέσω του σχεδίου «Αναστάσιος Πεπονής».

Η επιλογή της Κρήτης, η εκλογική παρακαταθήκη και η γραμμή αυτονομίας

Ανοίγοντας την ομιλία του, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στάθηκε στη σημειολογία της μαζικής παρουσίας των πολιτών, κάνοντας λόγο για «συγκλονιστική παρουσία» και επισημαίνοντας ότι «σήμερα ξαναπιάνουμε το νήμα της ιστορίας». Συνδέοντας τη σημερινή συγκυρία με τους ιστορικούς αγώνες του Ελευθερίου Βενιζέλου και την «Αλλαγή» του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981, ο κ. Ανδρουλάκης υπογράμμισε τη στρατηγική σημασία του νησιού:

«Τιμούμε την Κρήτη που ξαναέβαψε πράσινο τον πολιτικό χάρτη στις τελευταίες εκλογές. Από εδώ έγινε το ξεκίνημα της νίκης που θα γίνει ένα μεγάλο, ορμητικό ρεύμα πολιτικής αλλαγής στις επόμενες εθνικές εκλογές. Μιας πολιτικής αλλαγής με πρωταγωνιστή τη Δημοκρατική Παράταξη».

Αναπτύσσοντας την έννοια της πολιτικής αυτονομίας, υποστήριξε ότι αυτή αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για ουσιαστικές συγκρούσεις με εδραιωμένα οικονομικά συμφέροντα, απορρίπτοντας τα κόμματα που στηρίζονται σε προνομιακές σχέσεις με την εγχώρια ολιγαρχία:

«Πώς θα συγκρουστείς με τα καρτέλ, αν εξαρτάσαι από αυτά; Πώς θα βάλεις κανόνες στις τράπεζες και τα funds, αν φοβάσαι τη δύναμή τους; Πώς θα συγκρουστείς με τους ισχυρούς της ενέργειας, αν έχεις οικοδομήσει μαζί τους σχέσεις αλληλεξάρτησης; Πώς θα χτυπήσεις το πελατειακό κράτος, αν πάνω σε αυτό έχεις στηρίξει τον κομματικό σου μηχανισμό; Δεν γίνεται. Και γι’ αυτό η πολιτική αυτονομία είναι η προϋπόθεση κάθε μεγάλης αλλαγής».

Μετωπική επίθεση στην κυβέρνηση: Επιτελικό κράτος, υποκλοπές και «ήρεμα νερά»

Ανεβάζοντας κατακόρυφα τους τόνους απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, ο Νίκος Ανδρουλάκης χαρακτήρισε τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ως «ένα από τα πιο συγκεντρωτικά συστήματα εξουσίας της Μεταπολίτευσης», κατηγορώντας την ηγεσία της ότι εξαπάτησε τους πολίτες με τις εξαγγελίες περί αξιοκρατίας:

«Η χώρα πρέπει να αλλάξει πορεία. Πρέπει να τελειώσουμε με το κλειστό σύστημα εξουσίας της ΝΔ που εξαπάτησε τον ελληνικό λαό. […] Απευθείας αναθέσεις που από εξαίρεση έγιναν μέθοδος. Υποκλοπές. Κατασπατάληση ευρωπαϊκών πόρων με ημετέρους. Πελατειακές διαδρομές και παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη. Καταστρατήγηση του Συντάγματος. Ένα σύστημα που ζητά από τον πολίτη να πιστέψει ότι για όλα φταίει πάντα κάποιος άλλος».

Απαντώντας στην πρωθυπουργική ρητορική περί ανάγκης νέας θητείας για την αντιμετώπιση των παθογενειών, σημείωσε:

«Ακούμε τον Πρωθυπουργό να δηλώνει ότι χρειάζεται μια τρίτη θητεία για να πολεμήσει το “βαθύ κράτος”. Δεν μπορεί το βαθύ κράτος να είναι πάντα κάποιος άλλος. […] Βαθύ κράτος είναι ακριβώς η αντίληψη ότι η εξουσία δεν λογοδοτεί, ότι οι θεσμοί είναι ενοχλητικοί, ότι το κράτος είναι κομματική ιδιοκτησία».

Παράλληλα, διατύπωσε ρητή προειδοποίηση για θεσμικό έλεγχο των δημόσιων δαπανών: «Να είναι σίγουροι οι σημερινοί κυβερνώντες, ότι όταν θα έρθει η ώρα θα ελέγξουμε πού πήγε και το τελευταίο ευρώ της εποχής των απευθείας αναθέσεων και των κατ’ επίφαση διαγωνιστικών διαδικασιών».

Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ άσκησε έντονη κριτική στο αφήγημα των «ήρεμων νερών», επικαλούμενος τη διαρκή προβολή της τουρκικής «Γαλάζιας Πατρίδας», τη μονομερή ανακήρυξη θαλάσσιων πάρκων και την αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Διερωτήθηκε γιατί η κυβέρνηση δεν απαίτησε ευρωπαϊκές κυρώσεις σε βάρος της Άγκυρας, όπως ζήτησαν οι ευρωβουλευτές του κόμματός του, τονίζοντας ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να γίνει μέρος της αποτροπής» και ότι τα «ήρεμα νερά» δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι για τη δημιουργία τετελεσμένων.

Απόρριψη των «αντισυστημικών σωτήρων» και η κριτική για τη Golden Visa

Στρέφοντας τα πυρά του προς την αξιωματική αντιπολίτευση και την προηγούμενη κυβερνητική περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Ανδρουλάκης απέρριψε την επιστροφή όσων εμφανίστηκαν στο παρελθόν ως «αντισυστημικοί σωτήρες», κάνοντας λόγο για συνθηκολόγηση και αναξιοπιστία:

«Υπόσχονται λύσεις στο ιδιωτικό χρέος ενώ είναι αυτοί που άνοιξαν την πόρτα στα funds και τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Απευθύνονται στους συνταξιούχους ενώ κατάργησαν το ΕΚΑΣ και έφεραν το νόμο Κατρούγκαλου. Μιλάνε για φορολογική δικαιοσύνη αλλά αφαίμαξαν τα μεσαία στρώματα. Μιλάνε για αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας ενώ την υποθήκευσαν για έναν αιώνα στους δανειστές».

Εστιάζοντας στις τρέχουσες προγραμματικές τοποθετήσεις της Κουμουνδούρου, κατήγγειλε μεταστροφή στο ζήτημα της αγοράς ακινήτων:

«Αλλά και φρέσκα κουλούρια: Τον Ιούλιο δήλωναν ότι θα καταργήσουν τη Golden Visa. Και χθες ανακοίνωσαν ότι θα τη διατηρήσουν ως κεντρικό εργαλείο εσόδων για τα δημόσια ταμεία. Δηλαδή τι μας λένε; Να πουλήσουμε μερικές ακόμη χιλιάδες σπίτια σε πλούσιους πολίτες τρίτων χωρών, την ώρα που οι Έλληνες και ιδιαίτερα οι νέοι δεν μπορούν να βρουν σπίτι στον τόπο τους; Η συνέπεια δεν ήταν ποτέ το δυνατό τους σημείο».

Καταλήγοντας στο σκέλος αυτό, διακήρυξε ότι «το δίλημμα δεν είναι συντήρηση του σημερινού συστήματος ή ανακύκλωση ενός αποτυχημένου παρελθόντος. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ούτε διαχειριστές της παρακμής, ούτε συστήματα διαφθοράς, ούτε νέους Μεσσίες».

Το πρόγραμμα «Τώρα ΠΑΣΟΚ»: Στέγη, εισοδήματα και σχέδιο «Αναστάσιος Πεπονής»

Παρουσιάζοντας τον οδικό χάρτη διακυβέρνησης, ο Νίκος Ανδρουλάκης ξεδίπλωσε τις βασικές προτεραιότητες του κόμματος ανά κοινωνική ομάδα:

• Στεγαστική πολιτική: Άμεση εφαρμογή προγράμματος κοινωνικής κατοικίας, μέτρα για τη μείωση των ενοικίων και αύξηση της προσφοράς ακινήτων, ώστε η στέγη να καταστεί καθολικό δικαίωμα.

• Ιδιωτικό χρέος και δανειολήπτες: Επαναφορά της προστασίας της πρώτης κατοικίας, επιβολή αυστηρών ρυθμιστικών κανόνων στα funds και τους servicers, με προτεραιότητα στη ρύθμιση έναντι του πλειστηριασμού.

• Μικρομεσαίες επιχειρήσεις: Επαναφορά των 120 δόσεων για τις οφειλές προς το Δημόσιο.

• Οικογένεια και πρόνοια: Καθολική, δωρεάν βρεφική και προσχολική αγωγή χωρίς αποκλεισμούς παιδιών από τους σταθμούς, καθώς και πλήρης ισότιμη προσβασιμότητα για τα άτομα με αναπηρία.

• Μισθοί και συντάξεις: Δέσμευση για επαναφορά του 13ου μισθού στο Δημόσιο, θέσπιση 13ης σύνταξης και νέου ΕΚΑΣ, μείωση φορολογικών βαρών στον ιδιωτικό τομέα και ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων.

• Αγροτικός τομέας: Θέσπιση αφορολόγητου πετρελαίου στην αντλία, προτεραιότητα στις ενεργειακές κοινότητες αγροτών για φθηνό ρεύμα, αυστηροί έλεγχοι στις παράνομες ελληνοποιήσεις και αντιμετώπιση της λειψυδρίας.

• Παιδεία και Υγεία: Ισχυρό δημόσιο σχολείο με καθιέρωση Εθνικού Απολυτηρίου και αναδιοργάνωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας με αξιοπρεπείς αμοιβές και στελέχωση.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο σχέδιο διοικητικής μεταρρύθμισης «Αναστάσιος Πεπονής», το οποίο προβλέπει την αναβάθμιση του ρόλου του ΑΣΕΠ για την εγγύηση της αξιοκρατίας σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, την αποκέντρωση αρμοδιοτήτων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, καθώς και την επίλυση των χρόνιων ιδιοκτησιακών εκκρεμοτήτων που ταλανίζουν χιλιάδες πολίτες στην Κρήτη.

Η ιστορική παρακαταθήκη και οι παγκόσμιες προκλήσεις

Ανατρέχοντας στην 52χρονη διαδρομή του Κινήματος, ο Νίκος Ανδρουλάκης απέτισε φόρο τιμής στους διατελέσαντες προέδρους: τον ιδρυτή Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη, τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τη Φώφη Γεννηματά. Υπογράμμισε ότι το ΠΑΣΟΚ προσέδωσε ουσιαστικό κοινωνικό περιεχόμενο στη Δημοκρατία, συνδέοντάς την με την πρόσβαση στην υγεία, την εκπαίδευση και την εργασία, ενώ υπενθύμισε την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση με άλυτο το Κυπριακό.

Ταυτόχρονα, τοποθετήθηκε απέναντι στις διεθνείς εξελίξεις, καταγγέλλοντας την επιστροφή της πολεμικής βίας στην Ουκρανία, στη Γάζα —όπου κατηγόρησε την κυβέρνηση Νετανιάχου για προσπάθεια ξεκληρίσματος ενός ολόκληρου λαού— και στο Σουδάν. Ζήτησε μια Ευρώπη με κοινή εξωτερική πολιτική, ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία και στρατηγική αυτονομία, ενώ έθεσε το κρίσιμο ερώτημα για την Τεχνητή Νοημοσύνη και την αυτοματοποίηση: κατά πόσο τα οφέλη της εκρηκτικής αύξησης της παραγωγικότητας θα καρπώνονται αποκλειστικά οι μέτοχοι ή θα μεταφράζονται σε καλύτερους μισθούς, λιγότερο χρόνο εργασίας και αναβαθμισμένη ποιότητα ζωής για τους εργαζομένους.

Oλόκληρη η ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη:  

«Συντρόφισσες και σύντροφοι,
φίλες και φίλοι,
δημοκρατικέ λαέ της Κρήτης,

Ένα μεγάλο ευχαριστώ, από τα βάθη της καρδιάς μου, για τη συγκλονιστική παρουσία σας απόψε εδώ στο Ηράκλειο.
Σήμερα τιμάμε τα 52 χρόνια από την ίδρυση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Εδώ που χτυπά διαχρονικά η καρδιά της Δημοκρατικής Παράταξης.

Στην Κρήτη,  τη γενέτειρα του Ελευθέριου Βενιζέλου και των  μεγάλων δημοκρατικών αγώνων.
Τον τόπο που αγκάλιασε τον Ανδρέα Παπανδρέου και την Αλλαγή του 1981.

Και που στήριξε το ΠΑΣΟΚ με συνέπεια ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της παράταξής μας.
Από εδώ που δείξαμε και ανοίξαμε δρόμους, βάφοντας ξανά τον πολιτικό χάρτη πράσινο στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις.

Το Ξεκίνημα της Νίκης έγινε εδώ.
Και να είστε βέβαιοι: με καθημερινό αγώνα,
με πίστη στις δυνάμεις μας,
αυτό το ξεκίνημα θα γίνει ένα μεγάλο, ορμητικό ρεύμα πολιτικής αλλαγής στις επόμενες εθνικές εκλογές.
Μιας πολιτικής αλλαγής με πρωταγωνιστή τη Δημοκρατική Παράταξη.

Γιατί η χώρα πρέπει να αλλάξει πορεία.
Για να κάνουμε ξανά την πολιτική κοινή υπόθεση.
Για να ενώσουμε τις αγωνίες, τις ελπίδες και τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου.
Για να κοιτάξουμε το μέλλον, με αυτοπεποίθηση.
Για μια Ελλάδα αντάξια των προσδοκιών των παιδιών μας.

Φίλες και φίλοι,
Δεν είμαστε εδώ μόνο για να θυμηθούμε.
Όμως η μνήμη είναι φρουρός και πυξίδα.
Κάθε 3η του Σεπτέμβρη μάς συνδέει με μια μεγάλη ιστορική διαδρομή.

Με τους αγώνες για Σύνταγμα και Δημοκρατία απέναντι στη μοναρχία.
Με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και την προσπάθεια να οικοδομηθεί ένα σύγχρονο κράτος.
Με τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον Ανένδοτο.
Με τους αγώνες για ελευθερία και λαϊκή κυριαρχία.
Και βέβαια με την 3η του Σεπτέμβρη του 1974.

Τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε μια μεγάλη πολιτική τομή:
έδωσε στη Δημοκρατία κοινωνικό περιεχόμενο.
Γιατί Δημοκρατία δεν είναι μόνο το δικαίωμα να ψηφίζεις.
Είναι το δικαίωμα να μπορείς να μορφωθείς.
Το δικαίωμα να έχεις πρόσβαση στην υγεία.
Το δικαίωμα να εργάζεσαι με αξιοπρέπεια.
Το δικαίωμα να δημιουργείς στον τόπο σου.

Αυτό ήταν το μεγάλο έργο της Αλλαγής.
Το Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Το κοινωνικό κράτος.
Τα δικαιώματα των γυναικών.
Η κοινωνική συμφιλίωση.
Η ισχυρότερη Αυτοδιοίκηση.

Η δυνατότητα του παιδιού μιας φτωχής οικογένειας να σπουδάσει, να προχωρήσει, να αλλάξει τη ζωή του.
Και αργότερα, η Δημοκρατική Παράταξη έδωσε στη χώρα μια νέα προοπτική:
σύγχρονες υποδομές,
ευρωπαϊκή πορεία,
ισχυρή διεθνή παρουσία,
την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτή είναι η ιστορία μας.
Δεν τη νοσταλγούμε παθητικά.
Τη γνωρίζουμε. Την τιμούμε.
Και αντλούμε αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση για το μέλλον.

Γιατί το μεγάλο ερώτημα σήμερα δεν είναι:
«Τι έκανε το ΠΑΣΟΚ;»
Το ερώτημα είναι: Τι θα κάνουμε εμείς;
Ποια νέα δικαιώματα θα κατοχυρώσουμε;
Ποια νέα κοινωνική κατάκτηση θα αφήσουμε πίσω μας;
Ποιο νέο ΕΣΥ;
Ποια νέα παραγωγική Ελλάδα;
Ποιο κράτος;
Ποια Δημοκρατία;
Ποια χώρα θα παραδώσουμε στα παιδιά μας;
Δεν αρκεί να είμαστε κληρονόμοι μιας μεγάλης Ιστορίας.
Έχουμε χρέος να αποτυπώσουμε τις αρχές και τις αξίες μας και στη σημερινή την εποχή.

Φίλες και φίλοι,
Καλούμαστε να δράσουμε σε έναν κόσμο που αλλάζει με ασύλληπτη ταχύτητα.
Κοιτάξτε γύρω μας.

Ο πόλεμος επέστρεψε στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Στην Ουκρανία, πόλεις ισοπεδώνονται.
Στη Γάζα, ο Νεντανιάχου επιχειρεί να ξεκληρίσει έναν ολόκληρο λαό.
Στο Σουδάν, συντελείται μια συγκλονιστική ανθρωπιστική κρίση.
Η Μέση Ανατολή βράζει.

Πόλεμοι, δυστυχώς, πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν.
Το πιο επικίνδυνο είναι όμως ότι αρχίζουμε να τους συνηθίζουμε και δεν αντιδρούμε.
Που είναι τα φιλειρηνικά κινήματα του παρελθόντος;
Που είναι οι γενναίες παρεμβάσεις των διεθνών οργανισμών;

Ο πόλεμος δεν είναι φυσικό φαινόμενο.
Είναι αποτυχία της πολιτικής.
Είναι έλλειψη σεβασμού του διεθνούς δικαίου.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, η Ευρώπη δεν έχει δικαίωμα να παραμένει θεατής.
Δεν έχει δικαίωμα να αρκείται σε ανακοινώσεις χωρίς δράση.
Όταν υπάρχει η ρωσική επιθετικότητα.
Ο εντεινόμενος αναθεωρητισμός της Τουρκίας.
Η διαρκής αβεβαιότητα για τη στάση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Τραμπ.
Όταν υπάρχει ένας κόσμος όπου η ωμή ισχύς επιστρέφει στο κέντρο των διεθνών σχέσεων.

Εμείς οραματιζόμαστε μια άλλη Ευρώπη.
Μια Ευρώπη φωτεινό φάρο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το διεθνές δίκαιο, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη.
Για εμάς δεν υπάρχει δίλημμα ανάμεσα στην ασφάλεια και το κοινωνικό κράτος.
Τα χρειαζόμαστε και τα δύο.

Θέλουμε μια Ευρώπη με κοινή εξωτερική πολιτική.
Με τη δική της αμυντική βιομηχανία.
Τη δική της τεχνολογική κυριαρχία.
Τη δική της ενεργειακή ασφάλεια.
Τη δική της στρατηγική αυτονομία.

Ασφάλεια όμως είναι και ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος.
Μια ποιοτική και συμμετοχική δημοκρατία.
Με τις ανάγκες του πολίτη σε απόλυτη προτεραιότητα.
Αυτή την Ευρώπη οραματιζόμαστε και για αυτή θα αγωνιστούμε.

Την ίδια στιγμή, μια επανάσταση εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.
Η τεχνητή νοημοσύνη.
Η αυτοματοποίηση.
Η νέα βιομηχανική εποχή.
Μηχανές που μαθαίνουν.
Αλγόριθμοι που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κάνουν δουλειές που μέχρι χθες χρειάζονταν ώρες.
Η ανθρωπότητα αποκτά δυνατότητες που καμία προηγούμενη γενιά δεν είχε.
Κι όμως, κοιτάξτε την αντίφαση.

Ένας νέος άνθρωπος έχει περισσότερα εφόδια από τους γονείς του,
γνωρίζει ξένες γλώσσες,
χειρίζεται τεχνολογίες που πριν από είκοσι χρόνια δεν υπήρχαν,
και αναρωτιέται:
«Θα μπορέσω ποτέ να αποκτήσω δικό μου σπίτι;»
«Γιατί εγώ δεν ζω καλύτερα από τη γενιά των γονιών μου;»
Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση της εποχής μας.
Έχουμε περισσότερα μέσα από ποτέ για να δημιουργήσουμε ευημερία.
Αλλά δεν έχουμε εξασφαλίσει ότι αυτή η ευημερία θα φτάσει στους πολλούς.
Και σκεφτείτε το πολύ απλά.

Αν αύριο, χάρη στην τεχνολογία, ένας εργαζόμενος μπορεί σε τέσσερις ώρες να παράγει όσα παρήγαγε σε οκτώ, ποιος θα πάρει το όφελος;
Μόνο ο μέτοχος; Ή και ο εργαζόμενος;
Θα γίνει όλη η αύξηση της παραγωγικότητας μεγαλύτερο κέρδος;
Ή θα γίνει και καλύτερος μισθός;
Λιγότερος χρόνος εργασίας;
Καλύτερη ποιότητα ζωής;
Περισσότερη Δημοκρατία και αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος;

Αυτά τα πανανθρώπινα ερωτήματα δεν θα τα λύσει κανένας αλγόριθμος.
Θα το λύσει η πολιτική. Και, προφανώς, η προοδευτική πολιτική.
Η δική μας πολιτική, που έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο.

Παράλληλα, αποκαλύπτεται μια ακόμη μεγάλη αλήθεια της εποχής μας.
Για δεκαετίες μάς έλεγαν:
«Το κράτος είναι το πρόβλημα».
«Η αγορά θα βρει μόνη της τις λύσεις».
Και μετά ήρθε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.
Οι τράπεζες κινδύνευσαν.
Και ποιος έτρεξε να τις σώσει;
Το κράτος.
Ήρθε η πανδημία.
Οι επιχειρήσεις έκλεισαν. Εκατομμύρια εργαζόμενοι κινδύνευσαν.
Και ποιος κράτησε την οικονομία όρθια; Το κράτος.

Ήρθε η ενεργειακή κρίση.
Οι τιμές εκτοξεύθηκαν.
Και ποιος κλήθηκε ξανά να παρέμβει; Το κράτος.

Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, είναι για ποιον επέστρεψε το κράτος;
Όταν κινδυνεύουν οι μεγάλες επιχειρήσεις, βρίσκονται δισεκατομμύρια.
Όταν κινδυνεύει μια τράπεζα, υπάρχουν μηχανισμοί διάσωσης.
Όταν όμως μιλάμε για κοινωνική κατοικία,
για το ΕΣΥ,
για καλύτερους μισθούς,
για φθηνή ενέργεια για τα νοικοκυριά,
ξαφνικά ακούμε:
«Δεν υπάρχουν χρήματα».

Τι θέλουμε λοιπόν;
Ένα κράτος που κοινωνικοποιεί τις ζημιές και ιδιωτικοποιεί τα κέρδη;
Ή ένα κράτος που όλοι μαζί μοιραζόμαστε τα οφέλη της ανάπτυξης;
Ένα κράτος που λειτουργεί ως μηχανισμός προστασίας των ισχυρών;
Ή ένα κράτος που ανοίγει δρόμους για τους πολλούς;
Αυτή είναι η μεγάλη διαχωριστική γραμμή της εποχής μας.
Και σε αυτή τη διαχωριστική γραμμή εμείς έχουμε επιλέξει πλευρά.
Την πλευρά του ανθρώπου.
Την πλευρά της κοινωνίας.
Την πλευρά μιας προόδου που δεν αφήνει κανέναν πίσω.
Το κράτος της διαφάνειας, της αξιοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Φίλες και φίλοι,
Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει ένα ερώτημα που αφορά άμεσα τη χώρα μας και που θα απαντηθεί στις επόμενες εθνικές εκλογές:
Θα μείνουμε θεατές των εξελίξεων;
Ή θα πάρουμε ξανά το μέλλον στα χέρια μας;
Γιατί η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη μια χαμένη τετραετία.
Δεν αντέχει άλλη μια θητεία Νέας Δημοκρατίας όπου τα κέρδη των λίγων θα ανεβαίνουν, αλλά ο μισθός θα τελειώνει στις 20 του μήνα.

Όπου η κυβέρνηση θα μιλά για επενδύσεις, αλλά η μικρή επιχείρηση θα παλεύει με το κόστος της ενέργειας και την έλλειψη χρηματοδότησης.
Όπου θα μιλάμε για ευημερία, αλλά χιλιάδες οικογένειες θα ζουν με το άγχος του χρέους, της ακρίβειας και της στέγης.
Αυτό δεν είναι πρόοδος.
Είναι στασιμότητα.
Και εμείς δεν συμβιβαζόμαστε με αυτή τη στασιμότητα.

Δεν συμβιβαζόμαστε με μια Ελλάδα χαμηλών προσδοκιών.
Δεν συμβιβαζόμαστε με τη μοιρολατρία του: «Έτσι είναι τα πράγματα».
Γιατί τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.
Γιατί εμείς θέλουμε να τα αλλάξουμε.

Και θέλουμε και μπορούμε.
Να αλλάξουμε τις κοινωνικές προτεραιότητες.
Να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η εξουσία.
Και μπορούμε να το κάνουμε, γιατί δεν ερχόμαστε με συνθήματα και ευχές.

Δεν επιδιώκουμε να γίνουμε διαχειριστές ενός άδικου συστήματος που ευνοεί τους λίγους.
Ερχόμαστε με πρόγραμμα.
Με σχέδιο.
Με συγκεκριμένες προτάσεις.
Με ανθρώπους που γνωρίζουν πώς να τις εφαρμόσουν.
Και πάνω απ’ όλα:
με πολιτική αυτονομία.
Γιατί για να αλλάξεις πραγματικά τη χώρα πρέπει πρώτα να είσαι ελεύθερος να συγκρουστείς.
Και εμείς είμαστε.
Δεν έχουμε εξαρτήσεις.
Λογοδοτούμε μόνο σε εσάς, μόνο στον ελληνικό λαό.
Εσείς είστε η δύναμή μας.
Και αυτή η αυτονομία δεν είναι κομματική εμμονή.
Είναι όρος δημοκρατίας.
Είναι όρος πραγματικής αλλαγής.
Είναι η οριοθέτησή μας απέναντι στο ρουσφέτι και τα κλειστά συστήματα εξουσίας.
Απέναντι σε κόμματα προσωποπαγή, κόμματα παρέας, που δύναμή τους είναι οι προνομιακές σχέσεις εξουσίας με την εγχώρια ολιγαρχία.

Γιατί πείτε μου:
Πώς θα συγκρουστείς με τα καρτέλ, αν εξαρτάσαι από αυτά;
Πώς θα βάλεις κανόνες στις τράπεζες και τα funds, αν φοβάσαι τη δύναμή τους;
Πώς θα συγκρουστείς με τους ισχυρούς της ενέργειας, αν έχεις οικοδομήσει μαζί τους σχέσεις αλληλεξάρτησης;

Πώς θα χτυπήσεις το πελατειακό κράτος, αν πάνω σε αυτό έχεις στηρίξει τον κομματικό σου μηχανισμό; Δεν γίνεται.
Και γι’ αυτό η πολιτική αυτονομία είναι η προϋπόθεση κάθε μεγάλης αλλαγής.

Κοιτάξτε τι συνέβη επί Νέας Δημοκρατίας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήρθε υποσχόμενος ότι θα επιστρέψει η χώρα στην κανονικότητα, έπειτα από την αποτυχία των κυβερνήσεων Τσίπρα-Καμένου.
Μίλησε για επιτελικό κράτος.
Μίλησε για τους «άριστους».
Μίλησε για αξιοκρατία.
Και τι οικοδόμησε; Ένα από τα πιο συγκεντρωτικά συστήματα εξουσίας της Μεταπολίτευσης.

Απευθείας αναθέσεις που από εξαίρεση έγιναν μέθοδος.
Υποκλοπές.
Κατασπατάληση ευρωπαϊκών πόρων με ημετέρους.
Πελατειακές διαδρομές και παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη.
Καταστρατήγηση του Συντάγματος.
Ένα σύστημα που ζητά από τον πολίτη να πιστέψει ότι για όλα φταίει πάντα κάποιος άλλος.
Και ύστερα από όλα αυτά, ακούμε τον Πρωθυπουργό να δηλώνει ότι χρειάζεται μια τρίτη θητεία για να πολεμήσει το «βαθύ κράτος».

Δεν μπορεί το βαθύ κράτος να είναι πάντα κάποιος άλλος.
Δεν μπορεί για κάθε αποτυχία να φταίνε κάποιες «διαχρονικές παθογένειες».
Δεν μπορεί για κάθε σκάνδαλο να υπάρχει μια βολική δικαιολογία.

Κυβερνάτε τόσα χρόνια.
Αναλάβετε επιτέλους μια φορά την ευθύνη.
Γιατί βαθύ κράτος είναι ακριβώς η αντίληψη ότι η εξουσία δεν λογοδοτεί.
Ότι οι θεσμοί είναι ενοχλητικοί.
Ότι το κράτος είναι κομματική ιδιοκτησία.
Ότι η κυβέρνηση ελέγχει τα πάντα και δεν ελέγχεται από κανέναν.

Αυτό είναι το βαθύ κράτος.
Και απέναντι σε αυτό, εμείς προτείνουμε ένα κράτος λογοδοσίας, αξιοκρατίας, ένα κράτος διαφάνειας.

Αλλά και στα εθνικά θέματα δεν χωρούν ούτε αυταπάτες ούτε επικοινωνιακά παιχνίδια.
Για χρόνια η κυβέρνηση Μητσοτάκη μάς μιλούσε για δήθεν «ήρεμα νερά». Μια εικόνα ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είχαν μπει σε νέα τροχιά.

Όμως η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται από τα συνθήματα.
Κρίνεται από τα αποτελέσματα.

Και σήμερα η Τουρκία εξακολουθεί να αμφισβητεί κυριαρχικά μας δικαιώματα.
Εξακολουθεί να προβάλλει τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Εξακολουθεί να αμφισβητεί δικαιώματα των νησιών μας.
Εξακολουθεί να μιλά για διχοτόμηση της Κύπρου.

Το βλέπουμε με τη μονομερή ανακήρυξη των θαλάσσιων πάρκων.
Και εδώ υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα.

Αν η ίδια η κυβέρνηση λέει ότι πρόκειται για παράνομη ενέργεια,
αν λέει ότι επιχειρείται η δημιουργία τετελεσμένων,
τότε γιατί δεν ζήτησε ευρωπαϊκές κυρώσεις απέναντι στην Τουρκία όπως έκαναν οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ;
Γιατί δεν απαίτησε μια κοινή ευρωπαϊκή απάντηση;
Δεν γίνεται να ζητάμε από την Ευρώπη αλληλεγγύη μόνο στα λόγια.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να γίνει μέρος της αποτροπής.
Γιατί η εξωτερική πολιτική δεν είναι διαχείριση εντυπώσεων.

Και τα «ήρεμα νερά» δεν μπορούν να μετατρέπονται σε άλλοθι για τη δημιουργία τετελεσμένων.

Για το ΠΑΣΟΚ κάθε πρόκληση πρέπει να έχει καθαρή απάντηση ότι οι συνθήκες καλής γειτονίας βασίζονται πρωτίστως στον σεβασμό των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, όπως αυτά προβλέπονται από το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας.

Φίλες και φίλοι,
Όμως έχουμε και την επιστροφή εκείνων που εμφανίστηκαν κάποτε ως «αντισυστημικοί σωτήρες».
Αλλά αποδείχθηκε ότι το μόνο που ήθελαν εξαρχής ήταν να φτιάξουν το δικό τους σύστημα εξουσίας, χωρίς κανένα σεβασμό στους θεσμούς αλλά και στις δυσκολίες που βίωνε ο ελληνικός λαός.

Με μια αντίληψη που βάφτιζε τον τυχοδιωκτισμό «ρήξη» και την ανευθυνότητα «αντισυστημισμό».
Που συγκυβέρνησαν με τον Καμμένο.

Και σήμερα προσπαθούν να πείσουν τον λαό ότι δήθεν άλλαξαν.
Το πρόγραμμά τους είχε και έχει έναν και μόνο τίτλο: εξαπάτηση και αναξιοπιστία.
Υπόσχονται λύσεις στο ιδιωτικό χρέος ενώ είναι αυτοί που άνοιξαν την πόρτα στα funds και τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.
Απευθύνονται στους συνταξιούχους ενώ κατάργησαν το ΕΚΑΣ και έφεραν το νόμο Κατρούγκαλου.
Μιλάνε για φορολογική δικαιοσύνη αλλά αφαίμαξαν τα μεσαία στρώματα.
Μιλάνε για αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας ενώ την υποθήκευσαν για έναν αιώνα στους δανειστές.

Αλλά και φρέσκα κουλούρια:
Τον Ιούλιο δήλωναν ότι θα καταργήσουν τη Golden Visa.
Και χθες ανακοίνωσαν ότι θα τη διατηρήσουν ως κεντρικό εργαλείο εσόδων για τα δημόσια ταμεία.
Δηλαδή τι μας λένε;
Να πουλήσουμε μερικές ακόμη χιλιάδες σπίτια σε πλούσιους πολίτες τρίτων χωρών, την ώρα που οι Έλληνες και ιδιαίτερα οι νέοι δεν μπορούν να βρουν σπίτι στον τόπο τους;
Η συνέπεια δεν ήταν ποτέ το δυνατό τους σημείο.

Γι’ αυτό το δίλημμα δεν είναι:
συντήρηση του σημερινού συστήματος ή ανακύκλωση ενός αποτυχημένου παρελθόντος.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ούτε διαχειριστές της παρακμής, ούτε συστήματα διαφθοράς, ούτε νέους Μεσσίες.

Κριθήκατε κύριοι, χρησιμοποιήσατε τα αδιέξοδα και τις αγωνίες του ελληνικού λαού για να κερδίσετε την εξουσία εξαπατώντας τον.

Και τώρα ζητάτε δεύτερη και τρίτη ευκαιρία.
Ευκαιρία για τι; Για τα ίδια λάθη;

Όχι, ο λαός μας δεν σας χρωστά άλλη ευκαιρία!
Η χώρα πρέπει να πάει μπροστά. Και θα πάει μπροστά.
Με τη Δημοκρατική παράταξη.
Μια παράταξη με αξιοπιστία και σχέδιο.
Με πολιτική αυτονομία, που μπορεί να συγκρουστεί με κατεστημένα.
Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό σας ζητώ να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να αγωνιστούμε μαζί.

Αλλά, φίλες και φίλοι,
εμείς δεν ζητάμε την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού μόνο επειδή θέλουμε.
Τη ζητάμε γιατί μπορούμε.
Και όταν λέμε Τώρα ΠΑΣΟΚ, δεν εννοούμε ένα σύνθημα.
Εννοούμε συγκεκριμένες αλλαγές στη ζωή συγκεκριμένων ανθρώπων.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει για τον νέο και τη νέα:
Να μπορούν να νοικιάσουν ένα σπίτι χωρίς να δίνουν τον μισό μισθό τους.
Να μπορούν να σχεδιάσουν τη ζωή τους.
Γι’ αυτό, από την πρώτη ημέρα, θέτουμε σε πλήρη εφαρμογή το στεγαστικό μας πρόγραμμα.
Με κοινωνικές κατοικίες.
Με χαμηλότερα ενοίκια.
Με πολιτικές που αυξάνουν πραγματικά την προσφορά κατοικίας.
Γιατί η στέγη δεν μπορεί να είναι προνόμιο για λίγους.
Πρέπει να είναι δικαίωμα για όλους.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει για τον δανειολήπτη που φοβάται ότι θα χάσει το σπίτι του:
να μην είναι μόνος απέναντι σε ένα fund.
Επαναφέρουμε την ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίας.
Βάζουμε αυστηρούς κανόνες στα funds και στους servicers.
Και αλλάζουμε τη φιλοσοφία του συστήματος:
πρώτα η ρύθμιση του δανείου.
Όχι η εξόντωση του δανειολήπτη.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει για τον μικρομεσαίο επιχειρηματία:
να μπορεί να κρατήσει την επιχείρησή του ανοιχτή.
Να μην πνίγεται από χρέη, ενέργεια και υποχρεώσεις.
Γι’ αυτό επαναφέρουμε τις 120 δόσεις για τις οφειλές προς το Δημόσιο.
Γιατί θέλουμε τον μικρομεσαίο να παράγει.
Να επενδύει.
Να δημιουργεί δουλειές.
Όχι να παλεύει κάθε μήνα απλώς για να επιβιώσει.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει για τη νέα μητέρα και τον νέο πατέρα:
να μη χρειάζεται να επιλέγουν ανάμεσα στην εργασία και στην οικογένεια.
Καθολική, δωρεάν βρεφική και προσχολική αγωγή.
Κανένα παιδί έξω από βρεφονηπιακό σταθμό.
Γιατί μια κοινωνία που ζητά από τους νέους να κάνουν οικογένεια οφείλει πρώτα να τους δίνει τη δυνατότητα να την στηρίξουν.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει για τον δημόσιο υπάλληλο:
Σεβασμό και αξιοκρατία. Όπως και αποκατάσταση των αδικιών των χρόνων της κρίσης.
Γι’ αυτό δεσμευόμαστε για την επαναφορά του 13ου μισθού.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει για τον εργαζόμενο στον ιδιωτικό τομέα:
Λιγότερα φορολογικά βάρη.
Ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Γιατί η ανάπτυξη χωρίς δικαιώματα δεν είναι πρόοδος.
Και ο εργαζόμενος δεν μπορεί να είναι ο τελευταίος που παίρνει το μέρισμα της ανάπτυξης.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει για τον συνταξιούχο:
να μη σκέφτεται δύο και τρεις φορές τι θα αφήσει στο ράφι του σούπερ μάρκετ.
Δεσμευόμαστε για 13η σύνταξη και νέο ΕΚΑΣ.
Γιατί η αξιοπρέπεια δεν είναι επίδομα.
Είναι υποχρέωση μιας δίκαιης κοινωνίας.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει για το άτομο με αναπηρία:
ένα κράτος που δεν το θυμάται μόνο στις επετείους.
Σημαίνει ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση.
Στην εργασία. Στην κοινωνική ζωή.
Στον πολιτισμό. Στον αθλητισμό.
Στην πολιτική εκπροσώπηση.
Γιατί η ισότιμη συμμετοχή των ανθρώπων με αναπηρία δεν είναι πράξη φιλανθρωπίας. Είναι μέτρο Δημοκρατίας.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει για τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο:
να μπορεί να παραμείνει στον τόπο του και να ζήσει από την παραγωγή του.
Αφορολόγητο πετρέλαιο στην αντλία.
Προτεραιότητα στις ενεργειακές κοινότητες των παραγωγών για φθηνότερο ρεύμα.
Αυστηροί έλεγχοι στις παράνομες ελληνοποιήσεις.
Σχέδιο για τη διαχείριση υδάτων με πρωταγωνιστή τις τοπικές κοινωνίες.
Λύσεις για την έλλειψη εργατών γης.
Και τα ευρωπαϊκά χρήματα να πηγαίνουν στους πραγματικούς παραγωγούς.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει για κάθε παιδί:
η ποιότητα της εκπαίδευσής του να μην εξαρτάται από το πορτοφόλι των γονιών του.
Γι’ αυτό θέλουμε ένα δημόσιο σχολείο ισχυρό.
Με ποιότητα.
Με περιεχόμενο.
Με Εθνικό Απολυτήριο.
Με ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά.
Γιατί για εμάς η κοινωνική κινητικότητα δεν είναι θεωρία.
Είναι το παιδί μιας οικογένειας χωρίς οικονομική δύναμη να μπορεί να φτάσει όσο μακριά του επιτρέπουν οι ικανότητες και η προσπάθειά του.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει για κάθε άνθρωπο που αρρωσταίνει:
να μη ρωτά πρώτα «πόσα χρήματα έχω;»
Να ξέρει ότι υπάρχει ένα ισχυρό Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Με γιατρούς.
Με νοσηλευτές.
Με πρόληψη.
Με αξιοπρέπεια.
Με ισότιμη πρόσβαση σε κάθε γωνιά της χώρας.
Γιατί μπροστά στην ασθένεια δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί.

Και, φίλες και φίλοι,
Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει και ένα άλλο κράτος.
Ένα κράτος που δεν ζητά από τον πολίτη να βρει γνωστό.
Ένα κράτος που δεν διοικείται από κομματικά γραφεία και συμβουλευτικές εταιρείες φίλων.
Με το σχέδιο «Αναστάσιος Πεπονής» χτίζουμε ένα κράτος αποτελεσματικό, αξιοκρατικό και διαφανές.
Ένα νέο ΑΣΕΠ που θα εγγυάται την αξιοκρατία σε ολόκληρο το Δημόσιο.
Ένα αποκεντρωμένο κράτος που δίνει αρμοδιότητες και πόρους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Ένα κράτος στην υπηρεσία του πολίτη.
Όχι έναν πολίτη – όμηρο ενός αναποτελεσματικού κράτους.

Και αυτό αφορά άμεσα το σοβαρό πρόβλημα που έχει προκύψει με τις ιδιοκτησίες εδώ στην Κρήτη, προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση σε χιλιάδες πολίτες.
Δεν μπορεί άνθρωποι που έχουν ακίνητα εδώ και δεκαετίες, να καλούνται ξαφνικά να αποδείξουν τα αυτονόητα και να υφίστανται τεράστια ταλαιπωρία.
Γιατί ασφάλεια δικαίου σημαίνει ένα κράτος που σέβεται τον πολίτη και την περιουσία του.

Τώρα ΠΑΣΟΚ σημαίνει πειστικές απαντήσεις στο μείζον εθνικό ζήτημα του Δημογραφικού, της ερήμωσης της υπαίθρου και των περιφερειακών ανισοτήτων.
Κάθε πολιτική κοινωνική πρέπει να έχει περιφερειακά χαρακτηριστικά.
Πρέπει να υπάρχουν ειδικά φορολογικά κίνητρα για επενδύσεις.
Πρέπει να ξαναζωντανέψουμε τον τόπο μας.
Και για το ΠΑΣΟΚ ιστορικά η περιφερειακή ανάπτυξη και η αποκέντρωση ήταν και είναι προτεραιότητες.

Όλα αυτά είναι η διαφορά μας.
Συγκεκριμένες λύσεις.
Συγκεκριμένες δεσμεύσεις.
Συγκεκριμένες αλλαγές.

Φίλες και φίλοι,
Εμείς δεν μιλάμε για μια αφηρημένη πολιτική αλλαγή.
Η δική μας Αλλαγή έχει Πρόσωπο.
Έχει Περιεχόμενο.
Και έχει Ήθος.

Έχει Πρόσωπο.
Και πρόσωπό της είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι για τους οποίους μίλησα.
Οι άνθρωποι που αγωνίζονται, δημιουργούν και θέλουν να προχωρήσουν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια.

Έχει Περιεχόμενο.
Είναι το πρόγραμμά μας.
Γιατί η αγανάκτηση από μόνη της δεν λύνει προβλήματα.
Και οι καλές προθέσεις δεν αρκούν όταν έρχεται η ώρα των αποφάσεων.

Και υπάρχει κάτι ακόμη.
Ίσως το σημαντικότερο.
Η πολιτική αλλαγή με τον ΠΑΣΟΚ έχει Ήθος.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά μας.
Για εμάς η Δικαιοσύνη δεν είναι μηχανισμός που θα ελέγχει η εκάστοτε κυβέρνηση.
Οι θεσμοί δεν είναι εμπόδια στην εκτελεστική εξουσία.
Είναι όρια στην αυθαιρεσία της.
Το δημόσιο χρήμα δεν ανήκει στην κυβέρνηση.
Ανήκει στον ελληνικό λαό.

Αυτό είναι το δικό μας ήθος διακυβέρνησης.
Να λογοδοτείς όταν κυβερνάς.
Να αναλαμβάνεις την ευθύνη όταν αποτυγχάνεις.
Να επιλέγεις τους άξιους και όχι τους «δικούς σου».
Να προστατεύεις τους θεσμούς ακόμη κι όταν περιορίζουν τη δική σου εξουσία.
Δεν θέλουμε απλώς να πάρουμε την εξουσία.
Θέλουμε να αλλάξουμε τον τρόπο που ασκείται η εξουσία.
Αυτή είναι η πολιτική αλλαγή που προτείνουμε στον ελληνικό λαό.

Και να είναι σίγουροι οι σημερινοί κυβερνώντες, ότι όταν θα έρθει η ώρα θα ελέγξουμε που πήγε και το τελευταίο ευρώ της εποχής των απευθείας αναθέσεων και των κατ΄επίφαση διαγωνιστικών διαδικασιών.

Φίλες και φίλοι,
συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η Ιστορία δεν ζητά από καμία γενιά να επαναλάβει όσα έκαναν οι προηγούμενες.
Ζητά όμως από κάθε γενιά να σταθεί στο ύψος της δικής της εποχής.

Σήμερα τιμάμε την ιστορία του ΠΑΣΟΚ.
Τιμάμε τους απλούς ανθρώπους που με τους αγώνες τους το ρίζωσαν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Τιμάμε τους ανθρώπους που στάθηκαν στο πλευρό του Ανδρέα Παπανδρέου και υπέγραψαν μαζί του τη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.
Τιμάμε τους Προέδρους μας.
Τον αείμνηστο ιδρυτή μας, Ανδρέα Παπανδρέου.
Τον αείμνηστο Κώστα Σημίτη.
Τον Γιώργο Παπανδρέου.
Τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
Την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά.

Τιμάμε την ιστορία μας, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.
Έτσι γιορτάζουμε την 3η του Σεπτέμβρη.
Και έτσι θα τη γιορτάζουμε για πολλά χρόνια ακόμη.
Γιατί τώρα είναι η δική μας σειρά.

Να αποδείξουμε ότι η Δημοκρατική Παράταξη είναι:
Δύναμη προοπτικής.
Δύναμη αλλαγής.
Δύναμη νίκης.

Απόψε, από εδώ, από την Κρήτη,
από έναν τόπο που ξέρει τι σημαίνει δημοκρατικός αγώνας,
από ένα νησί που έβαψε ξανά τον πολιτικό χάρτη πράσινο,
στέλνουμε ένα μήνυμα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας:
Δεν νοσταλγούμε την Αλλαγή.
Προετοιμάζουμε την επόμενη.
Μια Αλλαγή με Πρόσωπο, με Ανθρωπιά  και  Ήθος.
Μια Αλλαγή που θα κάνει την ανασφάλεια προοπτική.
Την ατιμωρησία δικαιοσύνη.
Το δίκαιο του ισχυρού κράτος δικαίου.
Τη στασιμότητα πρόοδο.
Την ανάπτυξη καλύτερη ζωή.

Αυτή την Ελλάδα οραματιζόμαστε.
Για αυτήν την Ελλάδα θα αγωνιστούμε.
Ενώνουμε δυνάμεις.
Αλλάζουμε πολιτικές.
Κερδίζουμε μια καλύτερη ζωή.
Καλό μας αγώνα.
Πάμε μαζί.
Πάμε δυνατά.
Ξεκίνημα Νίκης – Ξεκίνημα Πολιτικής Αλλαγής.
Κάνουμε πράξη τη κοινωνική δικαιοσύνη και την εθνική αξιοπρέπεια.
Για το λαό και την πατρίδα.

Σας ευχαριστώ πολύ».

Η επιλογή της Κρήτης μόνο τυχαία δεν είναι. Για πρώτη φορά ο κεντρικός εορτασμός για την επέτειο ίδρυσης του Κινήματος μεταφέρεται στο νησί, με τη Χαριλάου Τρικούπη να επιδιώκει να συνδέσει το ιστορικό φορτίο της 3ης Σεπτέμβρη με την προσπάθεια για πολιτική επανεκκίνηση και αντεπίθεση.