Ο Σμαραγδής έδειξε την Αλήθεια γυμνή!

Μια Αλήθεια που γνωρίζαμε αλλά την σκεπάζαμε με μετάξια.

Μας παρουσίασε ωμά πως όλοι οι αγώνες και οι αγωνιστές δεν είναι ανυστερόβουλοι.

Πως, όταν επιτευχθεί ο σκοπός του αγώνα, μερίδα ‘’αγωνιστών’’ επενδύει σ’ αυτό.

Πως, κάποιοι ένδοξοι αγωνιστές κατά των Οθωμανών, στόχευαν όχι μόνο στο ανώτερο ιδανικό της Λευτεριάς του Έθνους. Αλλά επένδυαν σε ανταλλάγματα όταν ερχόταν η αλλαγή της εξουσίας γιατί η Λευτεριά του Έθνους ήταν απλά αλλαγή εξουσίας που θα κέρδιζαν απ’ αυτήν περισσότερα. Ή έστω, για να μην είμαστε τόσο σκληροί, ‘’το ένα δεν αναιρούσε το άλλο’’ γι’ αυτούς.

Το ίδιο δεν συμβαίνει και σήμερα; Δεν πιστεύομε, δεν ελπίζομε δεν αγωνιζόμαστε με πάθος;  Και όμως πάντα, έως σήμερα μερίδα ‘’παθιασμένων αγωνιστών’’ επενδύει στην μετέπειτα κατάσταση και στους αγώνες του συνόλου.

Και γίνονται πολύ σκληροί και άκαρδοι για τα προνόμια.

Το ίδιο ακριβώς όπως και τότε. Και ο ξένος παράγοντας!

Πάντα ο ίδιος!

Και μέσα σ’ αυτό μια αχτίδα που έσβησε! Ο Καποδίστριας!

Ευφυής αλλά ιδεολόγος!

Συνυπήρχαν και τα δύο γνωρίσματα στον Καποδίστρια. Θανατηφόρα και αγνά!

Η προσωπικότητά του αναδείχθηκε τέλεια στο έργο.

Και γιατί κάποιοι χλεύασαν το θρησκευτικό συναίσθημα;

Ααα, αυτοί οι δήθεν! Με ποιο δικαίωμα περιφρονούν και χλευάζουν ό,τι μερίδα λαού σέβεται;

Είναι δικαίωμα τους να μην διακατέχονται από αυτό το συναίσθημα αλλά δεν έχουν κανένα δικαίωμα να χλευάζουν όσους έχουν απόλυτη ανάγκη την πίστη! Και η άρνηση, αλήθεια δεν τους κάνει επαναστάτες!

Η επανάσταση βρίσκεται αλλού. Και είναι πολλά αυτά για τα οποία, συναινεί η συνείδησή μας!

Το ‘’όπιο του λαού’’ όπως έλεγε ο Μαρξ το έκανε απόλυτη εξάρτηση η συμβιβασμένη συνείδηση μας. Που διατηρεί την επαναστατικότητα της ως προς αυτό το θέμα που είναι εύκολο. Χλευάζοντας μερίδα του λαού προδομένη, χτυπημένη, εγκαταλειμμένη στη προδιαγεγραμμένη άτυχη τύχη της.

‘’Ο Καποδίστριας’’ του Σμαραγδή είναι ένα έργο που σε προκαλεί να σκεφτείς

Α.Α.