Ο φίλος μου ο κάβουρας

Ημερομηνία:

Της Πηνελόπης Ι. Ντουντουλάκη *

Τον συνάντησα αναπάντεχα. Ήταν νωρίς το πρωί,  ο ήλιος ακόμα δεν είχε σηκωθεί. Τον είδα καθώς έβγαινα από τα καθαρά, ολοδρόσερα νερά κάποιας παραλίας.

Το κύμα της προηγούμενης ημέρας είχε φέρει διάφορα υλικά στην ακτή. Αανάμεσά τους ήταν και και ένας κάβουρας, που ξεχώριζε με τα ωραία χρώματά του πάνω στη βρεγμένη  άμμο. Οι απόλυτα φυσικοί  τόνοι της ώχρας στην κοιλιά και τις δαγκάνες, σε συνδυασμό με τους πορτοκαλόχρωμους στη ράχη, αλλά και με τα έντονα, μαύρα μάτια του, καθιστούσαν τον κάβουρα αξιοπρόσεκτο.

-Είναι αληθινός ή ψεύτικος; Ρώτησα τη φίλη μου που βρισκόταν δίπλα στο “εύρημα”.

Εκείνη έπιασε τον κάβουρα στα χέρια της και επιβεβαίωσε ότι ήταν ψεύτικος. Ήταν μια τέλεια απομίμηση του κάβουρα, από πλαστικό υλικό.

Οι ακτές ξεβράζουν πολλά. Φέρνουν από τα βάθη της ζωής και της ύπαρξης λησμονημένα σχήματα, ιδέες, βιώματα. Άλλωστε, πριν λίγα χρόνια, μάλιστα  και λίγες μέρες αφότου η μητέρα μου είχε ταξιδέψει στους ουρανούς, δεν είχα βρει στη χειμωνιάτικη ακτή τον Οδυσσέα; Στην αρχή νόμιζα πως ήταν μια μεγάλη μπάλα από κουρελιασμένα ρούχα. Ύστερα, όταν ανασήκωσα εκείνη τη “μπάλα”, είδα πως ήταν ένας καφετής, πανέμορφος αλλά ταλαιπωρημένος από κάποιο μεγάλο ταξίδι αρκούδος. Το γεγονός αυτό μου θύμισε ότι είχα αγοράσει κι εγώ έναν αρκουδάκο για τη μητέρα μου, όταν κάποτε εκείνη επρόκειτο να χειρουργηθεί στο Νοσοκομείο. Είχα κρεμάσει τον αρκούδο στον στατήρα του ορού, για να μπορεί εκείνη να τον βλέπει, όσες μέρες θα α παρέμενε κλινήρης. Όλα, λοιπόν, έρχονται και φεύγουν, αλλά επανέρχονται με έναν διαφορετικό τρόπο στη διαδρομή της ζωής…

Αποφάσισα, δίχως πολλή σκέψη, ότι θα πάρω τον κάβουρα στο σπίτι. Άλλωστε, ήδη έμοιαζε σαν οικεία φιγούρα, σαν γνώριμος από τα παλιά. Όταν ήμουν παιδί ακόμα, Έβλεπα τα καβούρια στο ποτάμι του χωριού να περπατάνε, δηλαδή να καρκινοβατούν, με κείνο τον ιδιαίτερο τρόπο τους πάνω στις θεόρατες ποταμίσιες πέτρες της όχθης. Ακόμα, πολύ αργότερα, φύλαξα για έναν νοητό σοφό  κάβουρα μια θέση σε κάποιους στίχους μου.

Κάποτε χρειάστηκε να εξηγήσω σε μια φίλη, την οποία πανικόβαλλε η λέξη “καρκίνος”, ότι αυτό που σημαίνει η λέξη είναι απλά “κάβουρας”. Μάλιστα, επειδή η ίδια  είχε επισημάνει ότι απέφευγε συστηματικά να συναντά άτομα που έπασχαν από καρκίνο, καθώς αυτό ήταν κάτι που αδυνατούσε να ακούσει, να αντικρύσει και να διαχειριστεί,  θεώρησα καλό να της δείξω τον φίλο μου τον κάβουρα που είχα βρει στην ακτή.

Έφερα μπροστά της τον κάβπουρα με το ροδαλό σαν φρατζολάκι πρόσωπο και τη ρώτησα:

-Τι είναι αυτό;

Με κοίταξε παραξενεμένη και απάντησε, με κάποια αμφιβολία:

-Καβούρι είναι, ξέρω ‘γω…

-Είναι καρκίνος.Αυτή είναι η αρχαία ονομασία του κάβουρα. Από εκεί, από τα χρόνια του Ιπποκράτη, έρχεται και η ονομασία της αρρώστιας που μπορεί και να μη θέλουμε να πούμε το όνομά της. Όμως τώρα βλέπουμε τον  φίλο μας τον κάβουρα, που έχει διάφορα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά. Ακροβατεί, περπατά με το ένα πλάι  και μοιάζει έτοιμος να επιτεθεί αν κάτι τον ενοχλήσει. Παρουσιάζεται αναπάντεχα και φεύγει απρόβλεπτα και αεικίνητα, για να εξαφανιστεί στις σκοτεινές θαλάμες των βράχων ή ανάμεσα στα χαλίκια. Ακόμα και αν συμβεί ξαφνικά να τον φιλοξενούμε, δεν θέλει, πραγματικά, να μείνει για πολύ μαζί μας. “.

Ο Φίλος μου ο Κάβουρας εξακολούθησε να βρίσκεται στο σπίτι μου όταν, ένα πρωί, παρουσιάστηκε και ο συνονόματός του. Δεν χάρηκα για την επίσκεψη και τη γνωριμία. Ωστόσο, χρειαζόταν,  δίχως αργοπορία, με τη βοήθεια εκείνων που με στήριξαν από καρδιάς σε αυτή τη διαδρομή, να οδηγήσω τον απρόσκλητο επισκέπτη στην έξοδο. Στο διάστημα αυτό, και πόσα πράγματα δεν γνώρισα… Φοίτησα σε ένα αλλιώτικο Σχολείο και μου δόθηκε η σπουδαία  ευκαιρία για νέα θέαση του κόσμου και των ανθρώπων γύρω μου.

Δεν αντιπάθησα τον φίλο μου τον κάβουρα που είχα συναντήσει  στην παραλία, ούτε τον θεώρησα γρουσούζη. Μάλιστα, τον πήρα μαζί μου, οδεύοντας προς το χειρουργείο. Το αμέσως επόμενο πρωί, του είπα: “Ε, λοιπόν, σήμερα πάμε για καφέ!”

Στην αληθινή ζωή δεν υπάρχει κάτι εύκολο, ούτε κάτι που χαρίζεται. Όταν έρχονται αυτά που θεωρούμε πιο δύσκολα, ας αναζητήσουμε, σε κάποια γωνιά της ψυχής μας, την αληθινή θαλπωρή και ας ψιθυρίσουμε: “Για πες “Χριστούγεννα…”

Το ξέρουμε…

Το να βλέπεις αυτά τα μηνύματα είναι κουραστικό. Και να είσαι σίγουρος πως ούτε κι εμείς χαιρόμαστε να τα γράφουμε.

Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς· αφορά την επιβίωση μιας ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Κρήτη.

  1. Η δική σου στήριξη είναι πολύτιμη, γιατί μας επιτρέπει να κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις, κρατώντας παράλληλα τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους — ακόμη και σε όσους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν.
  2. Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται και η αναγνωσιμότητα από μόνη της δεν αρκεί για να κρατήσει ζωντανό ένα μέσο.

Αν πιστεύεις κι εσύ ότι η ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, δώσε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.

Γίνε συνδρομητής

Σας ευχαριστούμε θερμά.

Ακολουθήστε το agonaskritis.gr στο Google News, στο facebook και στο twitter και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις - Γίνετε συνδρομητές!

Αγώνας της Κρήτηςhttp://bit.ly/agonaskritis
Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

Τελευταία Νέα

Περισσότερα σαν αυτό
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ