Σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων στη Μέση Ανατολή, όπου το εσωτερικό μέτωπο του Ιράν φλέγεται παράλληλα με τις εξωτερικές πιέσεις, ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο, τοποθετούμενος επί των εξελίξεων. Μέσα από μια ανάλυση που επιχειρεί να διαχωρίσει τα δίκαια αιτήματα της ιρανικής κοινωνίας από τις σκοπιμότητες τρίτων δυνάμεων, ο κ. Καμπαγιάννης αναδεικνύει την πολυπλοκότητα της κατάστασης, προειδοποιώντας για τους κινδύνους που εγκυμονεί μια ενδεχόμενη δυτική στρατιωτική εμπλοκή, ενώ παράλληλα θέτει το ζήτημα της ελληνικής στάσης απέναντι στα γεγονότα.

Πιο αναλυτικά, σε ανάρτησή του αναφέρει:

Ο κόσμος στο Ιράν έχει δίκιο να διαδηλώνει και να εξεγείρεται. Ακόμα και οι κρατικοί αξιωματούχοι αναγκάζονται να αποδεχθούν ότι οι διαδηλώσεις έχουν σαν αιτία τη φτώχεια και την ακρίβεια, και αυτό πριν οποιαδήποτε παρέμβαση του γιου του Σάχη. Καμία γεωπολιτική σκοπιμότητα – εδώ η αντίθεση του Ιράν στο Ισραήλ και την γενοκτονία των Παλαιστίνιων – δεν ακυρώνει αυτό το δίκιο των διαδηλωτών, που όπως φαίνεται αντιμετωπίζουν ολοένα και μεγαλύτερη καταστολή και κρατική βία. Μόνο που το να είμαστε με τον κόσμο που διαδηλώνει σημαίνει να αντισταθούμε ακόμα πιο εμφατικά στις ΗΠΑ και το Ισραήλ που ετοιμάζουν πολεμική επέμβαση για να “βοηθήσουν” δήθεν τους εξεγερμένους.

Μια τέτοια επέμβαση θα ήταν η χυδαιότερη προβοκάτσια, γιατί θα εργαλειοποιούσε τον κόσμο που βρίσκεται στο δρόμο, εκθέτοντάς τον ως δήθεν “πέμπτη φάλαγγα” μιας αμερικάνικης εισβολής, ακριβως αυτό δηλαδή που επιθυμεί και προπαγανδίζει η εξουσία του Χαμενεϊ. Ο ελληνικός επίγειος και εναέριος χώρος δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί για μια τέτοια επέμβαση, και αυτό για εμάς εδώ είναι το βασικότερο καθήκον, πέραν των διαφορών για τον χαρακτήρα του καθεστώτος.

Ο λαός του Ιράν έχει πλούσια ιστορία, δεν είναι μαριονέτα των ΗΠΑ και του Ισραήλ και, βέβαια, δεν εκφράζεται ούτε παλεύει για την παλινόρθωση της δυναστείας του Σάχη. Ζητάει ψωμί, καλύτερη ζωή, ελευθερία και δημοκρατία, όπως το έχουμε κάνει κι εμείς εδώ στην Ελλάδα. Είναι απαράγραπτο δικαίωμά του να επιλέγει ο ίδιος την κυβέρνησή του χωρίς καταπίεση και χωρίς προστάτες.