Γι’ αυτό και προ­σω­πικά δεν «τσι­μπάω» σε ιδε­ο­λο­γήματα περί «δημο­κρα­τι­κού καπι­τα­λι­σμού», «προ­ο­δευ­τι­κού κέντρου» και άλλων τέτοιων κατα­σκευών. Τάσ­σο­μαι δια­χρο­νικά –και σήμερα μάλι­στα περισ­σότερο– με τη διαρκή κίνηση των ελεύθερα συνε­ται­ρι­σμένων παρα­γω­γών και των ελεύθερα σκε­πτόμε­νων ανθρώ­πων! Και δεν τα θεωρώ ουτο­πία αυτά. Ταυ­τόχρονα, επειδή ζω στον 21ο αιώνα και βιώνω την κοι­νω­νική έρημο που δια­μορ­φώ­νει εδώ και επτά χρόνια η νεο­φι­λε­λεύθερη (και συχνά ακρο­δε­ξιά) πολι­τική της κυβέρ­νη­σης Μητσο­τάκη, επι­λέγω την κυβερ­νώσα Αρι­στερά που θα υλο­ποι­ήσει σήμερα (κι όχι στο μακρινό –άφτα­στο– μέλ­λον) φιλο­λαϊκές πολι­τι­κές!

Γι’ αυτό παρα­μένω στον ΣΥΡΙΖΑ, εκτι­μώ­ντας ότι είναι ο χώρος που θέλει και μπο­ρεί να σχε­διάσει και να υλο­ποι­ήσει μια νέα κυβερ­νη­τική προ­σπάθεια της προ­ο­δευ­τι­κής, δημο­κρα­τι­κής παράτα­ξης στην Ελλάδα, με το πρόγραμμα που έχει δημόσια εκφω­νήσει στα συνέδριά του. Το πρόγραμμα που έχει ενσω­μα­τώ­σει ένα μεγάλο μέρος από τους έξι πυλώ­νες που εξήγ­γειλα ως υπο­ψήφιος στις πρόσφα­τες προ­ε­δρι­κές εσω­κομ­μα­τι­κές εκλο­γές. Πολύ κωδι­κο­ποι­η­μένα:

1. Κατάρ­γηση μνη­μο­νια­κών νόμων και κάποιων νόμων Μητσο­τάκη (13ος και 14ος μισθός/ σύνταξη, ανα­στροφή ιδι­ω­τι­κο­ποι­ήσεων, επα­να­φορά υπό δημόσιο έλεγχο του­λάχι­στον μίας συστη­μι­κής τράπε­ζας, δημόσια ΔΕΗ, καθαρή λύση/ρύθμιση ιδι­ω­τι­κού χρέους, stop στο αίσχος των funds κ.ά.).

2. Βαθιές θεσμι­κές τομές στη Δικαιο­σύνη (Εθε­λου­σία έξο­δος στους άνω των 60, δεύτερη σχολή δικα­στών, ενο­ποίηση προ­α­νάκρι­σης-κύριας ανάκρι­σης σε υπο­θέσεις δια­φθο­ράς και δημόσιου συμ­φέρο­ντος, σ’ αυτές τις υπο­θέσεις καμία ανα­βολή μεγα­λύτερη του ενός μηνός σε οποιον­δήποτε βαθμό κ.ά.).

3. Αλλαγή λει­τουρ­γίας του κράτους (Το κράτος να εκπο­νεί το γενικό σχέδιο, να μοι­ράζει τα χρήματα και να θέτει τους κανόνες δια­χείρι­σης. Στο τέλος κάθε χρήσης να κάνει ετήσιο κατα­σταλ­τικό έλεγχο των απο­κε­ντρω­μένων δομών κ.ά.).

4. Επι­στροφή στο κοι­νω­νικό κράτος (Stop στα ιδι­ω­τικά «πανε­πι­στήμια» και στην υπο­χρη­μα­το­δότηση της δημόσιας εκπαίδευ­σης, γεν­ναία αύξηση αμοι­βών δημόσιων λει­τουρ­γών και διπλα­σια­σμός αμοι­βών στη δημόσια υγεία κ.ά.).

5. Νέο παρα­γω­γικό μοντέλο (Ανα­συ­γκρότηση αγρο­το­δια­τρο­φι­κού μοντέλου, αύξηση επι­δο­τήσεων βάσει παρα­γω­γής, μικρότερη απόσταση μεταξύ παρα­γω­γού – κατα­να­λωτή μέσω συνε­ται­ρι­σμών, όχι επι­κάλυψη του Θεσ­σα­λι­κού Κάμπου με φωτο­βολ­ταϊκά, έργα υπο­δο­μής, φράγ­ματα, δίκτυα κ.ά.).

6. Εξω­τε­ρική πολι­τική (Πατρι­ω­τική γραμμή χωρίς ήξεις αφήξεις στα εθνικά, μία μόνο η δια­φορά μας με την Τουρ­κία, καμία ανα­θε­ώ­ρηση της Συνθήκης της Λωζάν­νης, κατα­δίκη πολέμων, συμ­φε­ρόντων και γενο­κτο­νιών όπως στην Παλαι­στίνη κ.α.).

Με βάση τέτοιες προ­γραμ­μα­τι­κές δεσμεύσεις, απόλυτα ανα­γκαίες για να σηκώ­σουμε ξανά τη χώρα στα πόδια της και να ξανα­φέρουμε στον λαό την ελπίδα για μια ζωή όπως του αξίζει, καλούμε τις υπόλοι­πες δυνάμεις που προσ­διο­ρίζο­νται στον προ­ο­δευ­τικό χώρο να τοπο­θε­τη­θούν ανοι­χτά και να μπούμε άμεσα σε δια­δι­κα­σία συμπόρευ­σης. Το ίδιο ισχύει και για τον Αλέξη Τσίπρα και τη δια­φο­ρε­τική πολι­τική κίνηση που δια­φαίνε­ται ότι επέλεξε να κάνει…

Γι’ αυτό καλώ διαρ­κώς τους συντρόφους μου στον ΣΥΡΙΖΑ (όσους του­λάχι­στον το κάνουν) να μη στέλ­νουν μήνυμα αδράνειας και ανα­μο­νής ενός νέου μεσ­σια­νι­κού σχήμα­τος. Να μη δίνουν την εντύπωση ότι πατάνε ταυ­τόχρονα σε δύο πολι­τι­κές βάρ­κες, κάνο­ντας θολό το αύριο της δημο­κρα­τι­κής παράτα­ξης. Να πάψει το (ευτυ­χώς μειο­ψη­φικό) φαι­νόμενο, στε­λέχη της ΚΕ να πρω­το­στα­τούν τοπικά σε συλ­λογή υπο­γρα­φών για τη δημιουρ­γία πυρήνων άλλων υπό ίδρυση πολι­τι­κών σχη­μάτων. Ο χώρος που θα γεν­νη­θεί το νέο ενω­τικό, προ­ο­δευ­τικό κυβερ­νη­τικό εγχείρημα είναι εδώ, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και το πρόγραμμά του! Με σημαία τις αρχές και τις αξίες μας και το βλέμμα στα­θερά στραμ­μένο στα συμ­φέρο­ντα των πολ­λών, στη δημο­κρα­τία που βασίζε­ται στη λαϊκή κυριαρ­χία σε όλα τα επίπεδα και στις πατρι­ω­τι­κές μας παρα­δόσεις!