Ο Ιμάντ Ζάχεμ γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Λίβανο. Σήμερα μένει στον βόρειο Λίβανο, 70 χιλιόμετρα μακριά από τα σημεία όπου λαμβάνουν χώρα οι επιθέσεις του Ισραήλ.
Για εννιά χρόνια, ο Ιμάντ έζησε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μεσόβιου Πολυτεχνείου. Οταν επέστρεψε στη χώρα του ξεκίνησε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο. Σήμερα είναι αναπληρωτής καθηγητής Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Μπαλαμάντ. Είναι επίσης πρόεδρος του Συνδέσμου Λιβανίων Αποφοίτων Ελληνικών Πανεπιστημίων. Για τον κ. Ζαχέμ, όπως και για όλους τους Λιβανέζους, ο πόλεμος δεν είναι μια άγνωστη κατάσταση.
Ακόμα και έτσι, ο ίδιος λέει πως οι Λιβανέζοι αυτή τη φορά αιφνιδιάστηκαν.
«Η αλήθεια είναι πως δεν περιμέναμε αυτό το τελευταίο χτύπημα» λέει ο ίδιος. «Θεωρούσαμε πως η Χεζμπολάχ έχει χάσει πολλή δύναμη, έχει απονευρωθεί ή κατάλαβε ότι η πλειοψηφία των Λιβανέζων δεν εγκρίνουν την εμπλοκή στον πόλεμο που άρχισε στο Ιράν. Τελικά, απ’ ο,τι φαίνεται υπάρχουν ακόμα δυνάμεις. Και το Ισραήλ ψάχνει πάντα την αφορμή. Μετά τις τελευταίες επιδρομές του 2024, το Ισραήλ δεν είχε στην πραγματικότητα αποσυρθεί εντελώς από τον Λίβανο».
«Και τώρα; Τι κατάσταση επικρατεί στη χώρα;» τον ρωτήσαμε.
«Οι Ισραηλινοί έχουν κατεδαφίσει σπίτια στα χωριά στα νότια σύνορα. Κυνηγούν διαρκώς τη Χεζμπολάχ. Στα νότια προάστια της Βηρυττού, οι επιδρομές είναι συχνές. Η νότια Βηρυττός έχει εκκενωθεί. Οι κάτοικοι που ζουν στον νότιο Λίβανο μετακινούνται διαρκώς προς τα βόρεια. Ανοίγουν εδώ τα κρατικά σχολεία και πανεπιστήμια για να μπορούν να μείνουν οι άνθρωποι. Ο κόσμος συγκεντρώνεται διαρκώς στον Βόρειο Λίβανο και στη οροσειρά του Λιβάνου. Δυστυχώς, στον Λίβανο δεν έχουμε ούτε προειδοποιητικές σειρήνες, ούτε καταφύγια. Η καθημερινότητα είναι… μισή. Τα σχολεία είναι κλειστά, τα πανεπιστήμια προσπαθούν να λειτουργήσουν με διαδικτυακά μαθήματα. Προαπαθούμε να διαχειριστούμε τον φόβο μας».
Και ποιος είναι ο φόβος; «Φοβόμαστε μήπως ο πόλεμος κρατήσει πολύ καιρό, μήπως γενικευτεί. Φοβόμαστε μην γίνει κατοχή από τους Ισραηλινούς στον νότιο Λίβανο. Πρώτη φορά εισέβαλαν στη χώρα μας το 1978 και για 22 χρόνια είχαμε φασαρίες»
Δεν μπορούν όλοι να πληρώσουν. Και το σεβόμαστε.
Αν βρίσκεσαι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, συνέχισε να μας διαβάζεις δωρεάν. Η ενημέρωση πρέπει να παραμένει προσβάσιμη για όλους.
Αν όμως μπορείς, στήριξέ μας σήμερα. Ορίστε δύο καλοί λόγοι για να το κάνεις:
- Η στήριξή σου ενισχύει άμεσα την ποιότητα και την ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας μας.
- Κοστίζει λιγότερο από έναν καφέ και η διαδικασία διαρκεί λιγότερο από 1 λεπτό.
Επίλεξε σήμερα να γίνεις συνδρομητής ή δωρητής.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
