Το ελληνικό καλοκαίρι δεν είναι τρεις μήνες που περνούν και χάνονται, αλλά μια ολόκληρη εμπειρία ζωής. Είναι το καταπραϋντικό που έχεις ανάγκη για να αντέξεις όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Είναι το φάρμακο που σε κρατά ζωντανό γιατί το περιμένεις. Είναι σαν θεραπεία που κάνεις προγραμματισμένα και που λειτουργεί πάντα χαρίζοντας σου το είδος της απαραίτητης ανανέωσης που δεν μπορείς να βρεις σε κανένα νεόκτιστο spa της Αθηναϊκής Ριβιέρας.

Μπορεί η Ελλάδα να φιγουράρει στην πρώτη δεκάδα της λίστας των πιο ελκυστικών τουριστικών προορισμών και των χωρών που ανέκαμψαν γρηγορότερα από την πανδημία, όμως οι Ελληνες φαίνεται να ακολουθούν… αντίστροφη πορεία, αδυνατώντας να κάνουν διακοπές στον ίδιο τους τον τόπο.

Κάθε φορά που ο ελληνικός τουρισμός “πηγαίνει καλά”, οι ευκαιρίες των Ελλήνων για διακοπές σε κάποιο από τα δημοφιλή τουριστικά θέρετρα της χώρας, και κυρίως στα νησιά, γίνονται όλο και λιγότερες.

Είναι ίσως η πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή μου έχω ακούσει τόσους πολλούς ανθρώπους να δηλώνουν αδυναμία να ανταποκριθούν στα έξοδα των διακοπών, στις οποίες είχαν τόσο πολύ επενδύσει συναισθηματικά. Αυτό είναι που λένε η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης ή μιας μεσαίας τάξης που αντιλαμβανόταν τον εαυτό της ως τέτοια μέχρι που οι περιστάσεις απλώς τον φτωχοποίησαν.

Στη Νότια Ευρώπη, μικρές κοινότητες εκτοπισμένων από τον χώρο τους, τη γειτονιά τους, την πόλη τους, τη χώρα τους αγωνιούν και καλούν σε εγρήγορση τους ενεργούς πολίτες προκειμένου να μπει τέλος “στο μοντέλο του αυτοκτονικού” υπερτουρισμού που τους κάνει να νιώθουν περιττοί.

Και απεργία πείνας, ενάντια στον υπερτουρισμό;

Τον Απρίλιο, η ομάδα της πλατφόρμας “Canarias Se Agota”, για την οικολογική και κοινωνική αναγέννηση των νησιών, ανακοίνωσε απεργία πείνας για την κατάσταση του αρχιπελάγους, τον υπερτουρισμό και τα ακριβά ενοίκια. Η ομάδα ζήτησε από τη Σάντα Κρουζ της Τενερίφης -την πρωτεύουσα των Κανάριων Νήσων- να επικοινωνήσει με την κυβέρνηση και να δεσμευτεί ώστε να μπει τέλος “στο μοντέλο του αυτοκτονικού” υπερτουρισμού.

Οι απεργοί πείνας ζητούσαν από τις ισπανικές αρχές να αλλάξουν το τουριστικό μοντέλο για να προστατευθεί η Τενερίφη από τις αρνητικές επιπτώσεις της ρύπανσης των θαλασσών, της ρυπογόνας κυκλοφοριακής επιβάρυνσης και της έλλειψης φθηνών κατοικιών για τους ντόπιους, αφού οι τιμές των ενοικίων έχουν εκτοξευτεί στα ύψη. Τις προηγούμενες ημέρες, ρεπορτάζ ξένων ΜΜΕ ανέδειξαν πως ορισμένοι πολίτες ζουν στα αυτοκίνητά τους ή και σε σπηλιές, αφού τα ενοίκια έχουν κάνει τα σπίτια απλησίαστα.

Σαν την Λούτσα….δεν υπάρχει

Και μ’ αυτά και με τα άλλα, τα μπάνια του λαού απέχουν πλέον περιοριστεί στις περιοχές που η τουριστική βιομηχανία δεν έχει ακόμα εκμεταλλευτεί. Διότι δεν έχει εγκαταλειφθεί μόνο η κατοικία ως κοινωνικό αγαθό αλλά έχουν διογκωθεί οι ανισότητες στις “παραθεριστικές μας συνήθειες”. Οι “ανεπιθύμητοι” Έλληνες θα πρέπει να περιοριστούν σε συγκεκριμένες γεωγραφικές ζώνες. (Σημείωση Α.τ.Κ.: Ακόμη κι από εκεί τους διώχνουν, όπως έδειξαν τα γεγονότα στον Λαυρακά της Γαύδου)

Και ναι, είναι πλέον προφανής η ψυχική οδύνη των ανθρώπων που εκτοπίζονται από τις συνοικίες τους, η δυσφορία των πολιτών που δεν έχουν πρόσβαση πια στα τοπία των καλοκαιρινών τους αναμνήσεων, τοπία όχι αποκομμένα από τα συναισθήματα, το ανθρώπινο σώμα, τη μνήμη.

Η εξουσία πάνω στα καλοκαίρια μας είναι πια τόσο βίαιη που επιδρά πάνω στον ψυχισμό μας. Γνωρίζουμε άλλωστε πως οι τόποι συμβάλλουν καταλυτικά σε αυτό που είμαστε. Τι μας συμβαίνει λοιπόν όταν εκτοπιζόμαστε από τους χώρους με τους οποίους έχουμε συνδεθεί ή από τους τόπους που έχουμε ονειρευτεί να επισκεφτούμε;

Πέρασα τόσες ζωές για να βρω εσένα

Μες τη ζεστή σου αγκαλιά να κρυφτώ

Τόσα καλοκαιρια μου χαν φύγει από τα χέρια

Τόσα καλοκαίρια που δεν σ αγαπούσα…

Καλά να πάθω…