Τώρα, φθινόπωρο, φτιάχνουμε πίτες. Είναι ωραία.

Θα ξεκινήσουμε με τις διάφορες ζύμες για πίτες

1) Ένα βιτάμ, μία φαρίνα κόκκινη, ένα γιαούρτι μικρό, λίγο αλάτι, νερό χλιαρό. Ζυμώνουμε καλά, αφήνουμε μισή ώρα το ζυμάρι.
2) Ένα κρασοπότηρο λάδι, μια φαρίνα κόκκινη, ένα γιαούρτι, λίγο αλάτι, νερό χλιαρό. Ζυμώνουμε, αφήνουμε το ζυμάρι μία ώρα. Ταψί μεγάλο.
3) Ένα κιλό αλεύρι, λίγο λάδι, ένα φακελάκι μαγιά ξηρή, νερό χλιαρό. Ζυμώνουμε, αφήνουμε το ζυμάρι μισή ώρα. Το χωρίζουμε σε δύο μέρη. Κάθε μέρος το κάνομε τέσσερα φύλλα λεπτά. Το πρώτο φύλλο μόνο, λίγο πιο χονδρό και να προέχει απ’ το ταψί.
Μια φλυτζάνα λιωμένη φυτίνη με λάδι ανακατεμένη. Λαδώνομε πολύ κάθε φύλλο, ρίχνουμε την γέμιση και από πάνω άλλα τέσσερα φύλλα λεπτά λαδωμένα καλά. Όσο λάδι περισέψει το ρίχνομε στην επιφάνεια.
4) Ένα κιλό αλεύρι, ένα φλυτζανάκι λάδι, λίγη τσικουδιά, αλάτι, δύο κούπες νερό χλιαρό. Ζυμώνουμε καλά. Αφήνουμε μισή ώρα το ζυμάρι να ξεκουραστεί. Το χωρίζομε σε δύο μέρη. Κάθε μέρος σε έξι ή επτά μπαλάκια. Παίρνομε ένα μεγάλο πιάτο. Βάζομε αλεύρι. Τα μπαλάκια τα κάνομε έξι – επτά πιτάκια στο μέγεθος του πιάτου. Βάζομε ανάμεσά τους πολύ λιωμένη φυτίνη αφού τα τοποθετήσομε το ένα πάνω στο άλλο στο πιάτο. Δηλαδή, σε δύο πιάτα έξι – επτά, στο κάθε πιάτο. Στο τελευταίο πιτάκι δεν βάζομε πάνω του βούτυρο.
Βάζομε στο ψυγείο για μια – δυο ώρες περίπου. Τα βγάζομε. Παίρνομε όλα μαζί τα πιτάκια του ενός πιάτου και με τον πλάστρη τα πατάμε να γίνουν φύλλο. Βάζομε σε βουτυρωμένο ταψί να προεξέχει το φύλλο. Ρίχνομε τη γέμιση και με τα πιτάκια του δεύτερου πιάτου ανοίγομε φύλλο και σκεπάζομε την πίτα. Ραντίζομε με λάδι και νερό και σισάμι. Ή αυγώνομε και σισάμι. (είναι η σφολιάτα).
5) Ένα κεσεδάκι γιαούρτι, ένα κεσεδάκι βιτάμ μαλακωμένο, ένα πακέτο φαρίνα κόκκινη, ένα τέταρτο πλάκας μαγιά μπύρας που έχουν στα σούπερ μάρκετ, απ’ τα μικρά πλακάκια μαγιάς. Μην σας βγει η πίτα ψωμί! Διαλύομε τη μαγιά σε μπύρα ποτό. Ζυμάρι μαλακό και αφράτο. Χρησιμοποιούμε αμέσως. Δεν την βάζομε στο ψυγείο.

Φύλλο αέρος, με το χέρι
Αλεύρι, αλάτι, λάδι, τσικουδιά, νερό χλιαρό. Ζύμωμα καλό. Πολύ ώρα. Τουλάχιστον μισή ώρα. Με το χέρι ή με το μίξε. Με χτυπήματα. Το αφήνομε να ξεκουραστεί μισή ώρα (εε, με τόσο ξύλο που έφαγε. Να γελάσομε λίγο). Να είναι σκεπασμένο. Το χωρίζομε σε δέκα μπαλάκια. Τα πατάμε με τον πλάστρη ένα – ένα. Το τραβάτε με το χέρι μας. Βάζομε από κάτω το χέρι μας και το σπρώχνουμε το φύλλο προς τα έξω. Προσεκτικά, μη σπάσει. Αλλά και να σπάσει δεν πειράζει. Μην τρομάξετε. Θα μπει από πάνω το άλλο φύλλο. Πρέπει να γίνει διάφανο. Να βλέπομε πίσω του. Αλοίφομε ένα – ένα με λάδι και βούτυρο. 4-5 φύλλα κάτω και άλλα τόσα πάνω. Πολύ ωραίο φύλλο. Για τυρόπιτες, γίνεται σαν μπουγάτσα.

Μια πίτα αντί για ψωμί
(Την είδα στο Youtube σε ένα τραπέζι στο ΙΡΑΝ)
Αυτή η συνταγή είναι από το Youtube. Είδα την διαδικασία της και το αποτέλεσμά της και μου φάνηκε πολύ καλό. Σε μια εκδήλωση στο ΙΡΑΝ, όπου οι άντρες έκαναν την δύσκολη δουλειά, άναβαν ξυλόφουρνους, ψησταριές, μαγείρευαν όλα τα φαγητά για 1.000 άτομα. Και οι γυναίκες στόλιζαν τα τραπέζια και τοποθετούσαν τα φαγητά. Ωραία εικόνα!
Λοιπόν: Με γάλα, αλεύρι σιταρένιο και σπόρους παπαρούνας (έχομε και εδώ, στα μαγαζιά με ξηρούς καρπούς) ζυμώνουν ένα ζυμάρι. Το τυλάνε σε πετσέτα και το αφήνουν στην άκρη. Μετά από αρκετή ώρα, το χωρίζουν σε 2-3 κομμάτια.
Τα έκαναν στρογγυλά και τα ‘’πατούσαν’’ με το χέρι τους. Έκαναν με το χέρι τους λακουβίτσες. Αυτοί τα τύλιγαν σε κάτι μεγάλα πράσινα φύλλα. Εμείς, νομίζω μπορούμε να τα τυλίξομε σε λαδόκολλα. Έπειτα τα έβαζαν στα κάρβουνα, από πάνω τους έβαζαν ένα σκεύος σαν καπάκι τσικαλιού και το σκέπαζαν με κάρβουνα, αναμμένα βέβαια, και χόβολη. Δεν έδειξαν πόση ώρα ψήνεται, γιατί έκαναν και άλλες δουλειές, αλλά όταν τα έβγαλαν και τα έκοψαν ήταν αφράτα και ροδοψημένα πάνω και κάτω και από μέσα ωραία ψημένα.
Σκέφτομαι να το κάνω. Άλλωστε τα ψωμιά που τρώμε τελευταίως μοιάζουν πιο πολύ με αφρολέξ παρά με ψωμί.