Διαπρεπής Αμερικανός —εβραϊκής καταγωγής— οικονομολόγος, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης και διευθυντής του Κέντρου Βιώσιμης Ανάπτυξής του, καθώς και δημοσιολόγος, δριμύς κατήγορος της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Από τις δημόσιες παρεμβάσεις του ξεχωρίζουν:

Για τις ΗΠΑ

Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ (1992), οι ΗΠΑ αποφάσισαν να διαφεντεύουν τον μονοπολικό κόσμο κατά το δοκούν, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Συνέχισαν τις επιδιώξεις τους για στραγγαλισμό και της μετακομμουνιστικής Ρωσίας —κάτι για το οποίο, όπως έχει πει, «έχω προσωπική εμπειρία»— καθώς και να εξοντώσουν κάθε σύμμαχό της που είχε απομείνει από παλιά (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Λιβύη, Συρία), κηρύσσοντάς τους ως «κράτη τρομοκράτες», έχοντας κάνει τις τρεις τελευταίες δεκαετίες πάνω από εκατό μονομερείς επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο, κόντρα στο διεθνές δίκαιο που επικαλούνται.

Αψηφούν τον ΟΗΕ και τις αποφάσεις του, υποσκάπτουν τις διεθνείς συμφωνίες που έχουν συνάψει όταν θεωρούν ότι δεν τους συμφέρει πια, δηλώνουν υπερασπιστές του απαραβίαστου των συνόρων των χωρών —εκτός αν τα παραβιάζουν οι ίδιες— και γενικά δεν λειτουργούν με γνώμονα τη διπλωματία, αλλά κραδαίνοντας τον φόβο της στρατιωτικής ισχύος. Και όλα αυτά ανεξάρτητα από το ποιος πρόεδρος βρίσκεται στον Λευκό Οίκο. Οι ΗΠΑ έχουν γίνει πλέον μια χώρα πλουτοκρατίας και ταυτόχρονα ένα στρατιωτικοποιημένο κράτος ασφάλειας.

(Ο Τραμπ, εξάλλου, κέρδισε ξανά την προεδρία λόγω της βαθιάς δυσαρέσκειας απέναντι σ’ αυτό το στάτους).

Για το ΝΑΤΟ

Το ΝΑΤΟ δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο οι ΗΠΑ κοντά στα σύνορα της Ρωσίας. Μοναδικός στόχος της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ είναι η περικύκλωση της Ρωσίας.

Για την ΕΕ

Η Ευρώπη πληρώνει βαρύ τίμημα για την εξωτερική πολιτική της Αμερικής τα τελευταία τριάντα χρόνια. Η ΕΕ —μη έχοντας δική της εξωτερική πολιτική— δεν έχει καμία ενότητα, καμία φωνή, κανένα ευρωπαϊκό συμφέρον· μόνο αμερικανική αφοσίωση.

Για τη Ρωσία

Με την εκ νέου ενδυνάμωση της Ρωσίας μετά το 2000, ο Πούτιν αντιδρά στην επέκταση του ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της χώρας του —κάτι ανάλογο θα ήταν αιτία πολέμου για τις ΗΠΑ—, διεύρυνση που παραβιάζει τη συμφωνία του 1990 μεταξύ Γκορμπατσόφ – Μπους, η οποία είχε γίνει κατά τη διαδικασία επανένωσης της Γερμανίας.

Για την Κίνα

Οι ΗΠΑ «μισούν» την Κίνα λόγω της ραγδαίας ανάπτυξής της, το ΑΕΠ της οποίας έχει ξεπεράσει το ΑΕΠ των ΗΠΑ, ενώ το κινεζικό νόμισμα (γιουάν) απέχει μόλις δέκα χρόνια από το δολάριο.

Για την Ουκρανία

Η Ουκρανία αποτελεί το προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας από τη δεκαετία του 1990. Γι’ αυτό έριξαν τον φιλορώσο εκλεγμένο πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς το 2014 με τη λεγόμενη πορτοκαλί επανάσταση, την οποία είχε υποκινήσει και χρηματοδοτήσει η CIA.

Ενώ και η εισβολή της Ρωσίας οφείλεται ως επί το πλείστον στο αίτημα ένταξης στο ΝΑΤΟ, καθώς και στην παραβίαση από τον νέο πρόεδρο της χώρας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι —με τη συναίνεση των ΗΠΑ—, των διεθνών συμφωνιών Μινσκ Ι και ΙΙ του 2014 για τις ρωσόφωνες ανατολικές περιοχές της χώρας, οι οποίες έγιναν στο πλαίσιο του ΟΗΕ και με την εγγύηση της ΕΕ. Ο πόλεμος στην Ουκρανία θα μπορούσε να τερματιστεί εύκολα, μόνο με μια δήλωση ότι «η Ουκρανία δεν θα γίνει μέλος του ΝΑΤΟ».

Για την Παλαιστίνη

Στην πολύπαθη Παλαιστίνη είχε αποφασιστεί από τον ΟΗΕ ήδη από το 1948 η δημιουργία δύο κρατών, που είναι και η μόνη δυνατή λύση του προβλήματος. Όμως, οι ΗΠΑ έχουν συμφωνήσει από παλιά με τον Νετανιάχου —στην πρώτη του διακυβέρνηση— ότι θα υπάρχει μόνο ένα κράτος στην περιοχή: το Ισραήλ.

Είμαστε μάρτυρες έκτοτε των συνεχών αιματηρών γεγονότων που κορυφώθηκαν με την τελευταία επιχείρηση διωγμού των Παλαιστινίων και εθνοκάθαρσης από πλευράς του Ισραήλ, με τη συνενοχή των ΗΠΑ.

Από το βιβλίο «Ο Μίτος της Μνήμης», τρίτος τόμος: «Η πορεία του πνεύματος», του Γιώργου Σκαρβελάκη.