Πλήθος κόσμου πλημμύρισε το βράδυ της Πέμπτης 17 Σεπτεμβρίου τον πολυχώρο των Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα, συμμετέχοντας στη μεγάλη αντιφασιστική συναυλία στη μνήμη του Παύλου Φύσσα. Χιλιάδες πολίτες ένωσαν τις φωνές τους με τους καλλιτέχνες, κάνοντας το σύνθημα «Ο Παύλος ζει» να αντηχήσει ξανά σε ολόκληρη την περιοχή.
Ακριβώς τα μεσάνυχτα, με την είσοδο της 18ης Σεπτεμβρίου —συμπληρώνοντας 13 χρόνια από τη νύχτα που το μέλος της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, Γιώργος Ρουπακιάς, έκοψε το νήμα της ζωής του αντιφασίστα μουσικού— η μητέρα του, Μάγδα Φύσσα, ανέβηκε στη σκηνή καθηλώνοντας το κοινό.
Αναλυτικά το μήνυμα της Μάγδας Φύσσα:
«Εδώ και εσείς, εδώ και εγώ, αυτό το ξημέρωμα. Τα καταφέραμε. Φτάσαμε πάλι εδώ. Ασήκωτο αυτές τις ημέρες το εδώ, το τώρα, το παρόν που ορμάει προς το μέλλον. Βαραίνουν τα πόδια. Το σώμα μουδιάζει. Δαγκώνεις την καρδιά και λες ‘’ προχώρα, έχει κι άλλη ανηφόρα’’.
13 χρόνια. 13 πρωτοχρονιές. 13 φορές που ξεκίνησε η Μεγάλη Εβδομάδα για να φτάσει στην Ανάσταση. 13 καλοκαίρια. 13 πρωτοβρόχια. Βρέχει και έχει αντάρα 13 χρόνια. Τίποτα δεν καθαρίζει πια τα σύννεφα στον ουρανό και εγώ παλεύω κάθε ημέρα, 13 χρόνια, να σε βρω ανάμεσά τους.
Σκέφτομαι τα παιδιά που κοιτούν τα σύννεφα και αναρωτιούνται με τι μοιάζουν. Έτσι και εγώ. Άλλες φορές μοιάζεις με λουλούδι, άλλες φορές με πουλί. Είσαι κύμα και μαζί βράχος. Αστραπή και βροντή.
Παύλο, αυτή είναι η πιο δύσκολη ώρα. Η στιγμή του μεγάλου σπαραγμού. Όλες οι μνήμες χορεύουν στο πιο πένθιμο μοιρολόι. Όλος ο πόνος σπαρταρά στο μυαλό και στην καρδιά.
Η ζωή κυλά, παιδί μου. Βρίσκει τον τρόπο και κυλά. Και με θυμώνει αν και ξέρω πως αυτό πρέπει να γίνει. Ανοίγω κάθε μέρα τα παντζούρια, βάζω το φαγητό στη φωτιά, ξεχειλίζει ο καφές στο μπρίκι, ποτίζω τα λουλούδια, γελάω σα να ξεχνιέμαι κλαίω σαν από πάντα.
Ρωτάνε πώς πέρασαν 13 χρόνια. Εγώ θα τους πω… Μάλλον όχι. Τι να πω; Ποιος θα καταλάβει; Κανείς δεν χρειάζεται να καταλάβει γιατί θα σημαίνει ότι το ζει και ο ίδιος. Ρωτάνε και ξαναρωτάνε. Λες και περιγράφεται η απουσία.
Το να ξεσκονίζεις παλιές φωτογραφίες γιατί δεν έχεις καινούργιες. Να κοιτάς και να φαντάζεσαι πώς θα ήταν το παιδί σου με ρυτίδες και γκρίζα μαλλιά.
Αυτές οι ημέρες που δεν ανήκω πουθενά, ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό, αυτές τις ημέρες εξακολουθείς να δίνεις νόημα. Εξαιτίας σου γέμισα ζωή και τώρα που έφυγες, ζω γιατί υπήρξες παιδί μου.
Παύλο μου, αγόρι μου. Μάτια που έβλεπαν το απέραντο. Σ’ ευχαριστώ για τη ζωή που μοιραστήκαμε.
Αυτό το βράδυ που με σκίζει κάθε Σεπτέμβρη στα δύο. Στο ορκίζομαι παιδί μου, αν ήξερα ότι θα σε γεννήσω και θα σε πάρουν έτσι από κοντά μας, πάλι το ίδιο θα έκανα. Μου έδωσες τόση ευτυχία στα χρόνια που υπήρξαμε μαζί, που αντέχω τον πόνο για δέκα ζωές.
Θα τα πέρναγα όλα από την αρχή, αρκεί να σε έβλεπα ξανά για λίγο, τόσο λίγο.
Σας ευχαριστώ όλες και όλους που είστε και φέτος εδώ, που μετράμε μαζί τα χρόνια. Να είστε καλά, να παλεύετε. Να κρατάτε τη γροθιά σας ψηλά. Τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα τα κερδίζουμε. Καλό ξημέρωμα και φως στα σκοτάδια τους. Σας ευχαριστώ».
Το ξέρουμε…
Το να βλέπετε αυτά τα μηνύματα μπορεί να είναι κουραστικό. Και να είστε σίγουροί ότι ούτε κι εμείς βρίσκουμε κάποια ευχαρίστηση από το να τα γράφουμε... Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς. Αφορά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την επιβίωση της ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Kρήτη.
Η στήριξη σας είναι σημαντική γιατί μας επιτρέπει να:
- - Κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι να πούμε ή τι να αποσιωπήσουμε.
- - Κρατάμε τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν. Χωρίς paywall, χωρίς προνόμια μόνο για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται. Αν πιστεύετε ότι μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, τότε δώστε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
