Ιδού το πλαίσιο όσων πρέπει να γνωρίζετε για το πώς φτάσαμε ως εδώ με τη Βενεζουέλα. Η αποικιοκρατική άγνοια είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα, επειδή επιτρέπει στον ιμπεριαλισμό να μην πεθαίνει ποτέ. Η εκπαίδευση είναι χειραφέτηση. Είμαι εδώ για να σας απελευθερώσω όλους. Ας μιλήσουμε γι’ αυτό.

Η Βενεζουέλα έχει πετρέλαιο. Οι ΗΠΑ έχουν αυτοκρατορία. Αυτή είναι η βασική σχέση εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Η Βενεζουέλα κατέχει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο. Οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν πάντα αυτό το γεγονός ως στρατηγικό τους δικαίωμα. Όχι ως συνεργασία. Όχι ως διπλωματία. Αλλά ως εξόρυξη ενδεδυμένη με τον μανδύα της τάξης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν στήριξαν απλώς το πραξικόπημα του 2002 στη Βενεζουέλα. Βοήθησαν στον σχεδιασμό του. Ο Ούγκο Τσάβες εκλέχθηκε από τον λαό. Ανακατεύθυνε τον πλούτο του πετρελαίου στην υγεία, την παιδεία, τη στέγαση και την τροφή. Αρνήθηκε να αφήσει τις ΗΠΑ να υπαγορεύουν την οικονομία του. Αυτό τον κατέστησε πρόβλημα. Η CIA είχε πληροφορίες εκ των προτέρων. Αμερικανοί αξιωματούχοι συναντήθηκαν με τους σχεδιαστές του πραξικοπήματος. Εκατομμύρια δολάρια διοχετεύθηκαν μέσω της USAID και του National Endowment for Democracy απευθείας σε αντι-Τσαβικά μέσα ενημέρωσης και οργανώσεις.

Οι επιχειρηματικές ελίτ που στήριξαν το πραξικόπημα είχαν βαθιές σχέσεις με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Λευκοί και «μιγάδες» (mestizo) μεσάζοντες της εξουσίας της ανώτερης τάξης, μεγιστάνες των ΜΜΕ, στελέχη πετρελαϊκών, τραπεζικά συμφέροντα και βιομήχανοι ηγέτες, που κέρδιζαν για χρόνια υπό τις φιλικές προς τις ΗΠΑ νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Έβλεπαν τον Ούγκο Τσάβες ως απειλή όχι μόνο για τα κέρδη τους, αλλά και για την κληρονομική τους κυριαρχία. Ο Πέδρο Καρμόνα κατέλαβε την εξουσία και διέλυσε τους θεσμούς της Βενεζουέλας.

Όταν απήχθη ο Τσάβες, η κυβέρνηση Μπους το αποκάλεσε «αλλαγή ηγεσίας». Αναγνώρισαν το νέο καθεστώς πριν καν στεγνώσει το αίμα. Ήξεραν ακριβώς τι συνέβαινε. Το χρηματοδότησαν. Το τοποθέτησαν. Το αρνήθηκαν. Αλλά ο λαός ήξερε καλύτερα. Μέσα σε 48 ώρες, η εργατική τάξη της Βενεζουέλας πλημμύρισε τους δρόμους. Απαίτησαν την επιστροφή του Τσάβες. Ανέτρεψαν το πραξικόπημα με μνήμη, οργή και μαζική αντίσταση.

Και όταν οι ΗΠΑ δεν μπόρεσαν να απομακρύνουν τον Τσάβες με πραξικόπημα, άλλαξαν τακτική. Κυρώσεις. Απομόνωση. Προπαγάνδα. Στραγγαλισμός της οικονομίας. Λιμοκτονία του λαού. Ενοχοποίηση της κυβέρνησης. Επανάληψη του ψέματος μέχρι η επέμβαση να μοιάζει με διάσωση.

Αφού επέζησε από εκείνο το πραξικόπημα, ο Τσάβες έχασε την εμπιστοσύνη του στη δυτική διπλωματία. Συγκέντρωσε την εξουσία, ενίσχυσε τον στρατό και ξεκίνησε μια Μπολιβαριανή επανάσταση με σκοπό να ανακτήσει την κυριαρχία της Βενεζουέλας. Ενέπνευσε ελπίδα και δημιούργησε φόβο. Όταν πέθανε, ο Νικολάς Μαδούρο κληρονόμησε ένα κράτος που είχε ήδη αρχίσει να εδραιώνει την εξουσία του.

Οι κυρώσεις ήταν ο επόμενος πόλεμος. Ο Ομπάμα κήρυξε τη Βενεζουέλα «απειλή για την εθνική ασφάλεια» το 2014. Ακολούθησαν κυρώσεις. Ο Τραμπ τις κλιμάκωσε. Μπλόκαρε το εμπόριο. Μπλόκαρε τα φάρμακα. Στήριξε έναν αυτοανακηρυγμένο πρόεδρο. Ζήτησε στρατιωτικές επιλογές. Δεν επρόκειτο για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η κρίση που βλέπετε σήμερα ήταν κατασκευασμένη. Η οικονομία κατέρρευσε υπό πίεση. Οι υποδομές διαλύθηκαν. Εκατομμύρια άνθρωποι έφυγαν. Και ο Μαδούρο κυβέρνησε με διατάγματα. Η διακυβέρνησή του διαμορφώθηκε, λιμοκτόνησε και στριμώχτηκε στη γωνία από δεκαετίες αμερικανικής παρέμβασης.

Τώρα ο Τραμπ εισέβαλε. Λέει ότι η Αμερική διοικεί τη Βενεζουέλα. Συνέλαβε τον Μαδούρο και κήρυξε τον έλεγχο. Πολλοί Βενεζουελάνοι πανηγυρίζουν επειδή δεν γνωρίζουν για την αμερικανική παρέμβαση. Αυτή η θλίψη είναι αληθινή. Αυτή η ελπίδα είναι αληθινή. Αλλά οι ΗΠΑ δεν εισέβαλαν για να τους σώσουν. Εισέβαλαν για να τους πάρουν στην κατοχή τους.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δεν είναι απελευθέρωση. Δεν είναι σημείο καμπής. Είναι επανάληψη. Χιλή. Αϊτή. Ιράκ. Λιβύη. Παλαιστίνη. Τα ονόματα αλλάζουν. Η μέθοδος όχι.

Η αποικιοκρατική άγνοια είναι αυτή που το καθιστά δυνατό. Οι πληροφορίες αποκρύπτονται. Ο κόσμος υφίσταται ψυχολογική χειραγώγηση (gaslighting). Ο κόσμος ξεχνά. Ο κόσμος ζητωκραυγάζει. Ο κόσμος πιστεύει ότι οι ξένες μπότες σημαίνουν σωτηρία. Αλλά η αυτοκρατορία δεν έρχεται ποτέ για να θεραπεύσει. Έρχεται για να ελέγξει. Γι’ αυτό Αποαποικιοποίηση σημαίνει μνήμη. Γι’ αυτό έχω αφιερώσει τη ζωή μου στο να ξυπνήσω τους πολλούς που κοιμούνται εκ σχεδιασμού. Σημαίνει να γνωρίζεις ότι η κυριαρχία δεν μπορεί να χαριστεί από εκείνους που την έκλεψαν. Σημαίνει να αρνείσαι να το αποκαλέσεις αυτό διάσωση. Σημαίνει να προστατεύεις την αλήθεια όταν η προπαγάνδα κερδίζει τον πρώτο γύρο.

Η Βενεζουέλα αξίζει περισσότερα από ένα συμβόλαιο πετρελαίου που φοράει στρατιωτική στολή. Αξίζει δικαιοσύνη. Μνήμη. Μέλλον. Αυτό δεν είναι ελευθερία. Αυτό είναι αυτοκρατορία. Ξανά.