Ασπιρίνες μοιράζουν οι κρατικές αρχές σε ένα πρόβλημα που πλέον δεν αντιμετωπίζεται με ημίμετρα, αλλά απαιτεί ριζικές λύσεις. Δεν το αντιλαμβάνονται ή απλώς κάνουν τους χαζούς; Ανακοινώνουν μέτρα που γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι θα έχουν ελάχιστη ανταπόκριση, μόνο και μόνο για να δείξουν ένα προσωπείο κοινωνικής ευαισθησίας; Παραμένει άγνωστο.

Το βέβαιο είναι το εξής: το πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους το γνωρίζουν πολύ καλά.

Γνωρίζουν ότι είναι τεράστιο και ότι τα χρέη των πολιτών έχουν ξεπεράσει πλέον τα 200 δισεκατομμύρια ευρώ.

Γνωρίζουν, επίσης, την αφετηρία του προβλήματος, που δεν είναι άλλη από την περίοδο των μνημονίων και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ξέρουν καλά ότι το κρατικό και τραπεζικό χρέος μεταβιβάστηκε ουσιαστικά στις πλάτες των πολιτών. Σήμερα, μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες οικονομικής κρίσης, οι πολίτες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν, όσα συγχαρητήρια κι αν εισπράττει από τους διεθνείς οργανισμούς η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Όλα σε δόσεις, χωρίς λεφτά …να δώσεις

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε 72 δόσεις, τώρα και οι δήμοι ανακοινώνουν άλλες 48. Όμως, πόσες δόσεις να πρωτοπληρώσουν πια οι πολίτες; Με τι κεφάλαιο και σε ποιον να δώσουν προτεραιότητα; Στις ληστρικές τράπεζες; Στον τοκογλυφικό ΕΦΚΑ; Στην αδυσώπητη με τους οικονομικά αδύναμους ΑΑΔΕ που αφήνει στο απυρόβλητο τους ισχυρούς; Ή μήπως στους Δήμους;

Η πλειοψηφία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων καρκινοβατεί και το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων αμείβεται με μισθούς της τάξεως των 1.000 ευρώ.

Την ίδια στιγμή, το κόστος στέγασης και διατροφής έχει φτάσει στον θεό, με την κυβέρνηση να προσφέρει ως μοναδική λύση «ψευδοπλατφόρμες» απλώς για να βλέπουν οι πολίτες τις αυξημένες τιμές.

Πρόκειται για μια κυβέρνηση των λίγων και των εκλεκτών (όχι των “αρίστων), μιας παρέας ανθρώπων που έχουν κερδίσει πολλά τα τελευταία χρόνια, την ώρα που η πλειοψηφία αγωνίζεται να επιβιώσει, έχοντας κυριολεκτικά τους πάντες απέναντί της.

Ο mονόδρομος των ριζικών λύσεων

Τα ψέματα, όμως, κάποια στιγμή τελειώνουν — και συχνά με οδυνηρό τρόπο.

Όποιοι κι αν έρθουν να αναλάβουν τα ηνία της χώρας, ας έχουν καλά στο μυαλό τους ότι οι ριζικές λύσεις δεν αποτελούν πλέον μια «ακραία λογική». Στο ζήτημα του ιδιωτικού χρέους είναι ο μοναδικός δρόμος.

Εκτός και αν το όραμα που έχουν για την Ελλάδα, μετά τη λαίλαπα Μητσοτάκη, είναι ένας λαός που θα απειλείται με φυλάκιση για τα χρέη του, την ώρα που τα ξένα funds θα αρπάζουν «για ένα κομμάτι ψωμί» τις περιουσίες των πολιτών.

Οι Έλληνες δε χρειάζονται μία συνέχεια της λαίλαπας Μητσοτάκη με ανθρώπινο προσωπείο. Χρειάζονται Αλλαγή που θα έχει στο επίκεντρο τον Έλληνα, όχι τα ξένα funds.