Στο προσκήνιο της διεθνούς επικαιρότητας έρχονται εκ νέου οι μέθοδοι διεξαγωγής των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Λωρίδα της Γάζας, μετά τη δημοσιοποίηση οπτικοακουστικού υλικού που περιλαμβάνει μαρτυρίες στρατιωτών των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF).

Οι συγκεκριμένες αναφορές αποτυπώνουν μια εδραιωμένη αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης του πληθυσμού στη Γάζα, η οποία μεταφράζεται σε πρακτικές συλλογικής τιμωρίας.

Η ρητορική αυτή, η οποία προκαλεί έντονους συνειρμούς με ιστορικές μεθόδους μαζικών αντιποίνων —όπως αυτές που βίωσε η Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με το Ολοκαύτωμα της Καντάνου στην Κρήτη, όπου οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής προχωρούσαν σε μαζικές εκτελέσεις αμάχων ως αντίποινα για την αντίσταση των κατοίκων στην εισβολή — αναδεικνύει τις ακραίες παραμέτρους της σύγκρουσης.

Οι καταθέσεις των στρατιωτών φωτίζουν τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων στο πεδίο των μαχών, την ύπαρξη «ζωνών εξόντωσης» και τη βαθιά ρήξη με τις επίσημες νομικές κατευθύνσεις της στρατιωτικής ηγεσίας.

Το περιστατικό με τον πύραυλο LAW και η λογική των αντιποίνων

Το δημοσιοποιημένο υλικό περιγράφει συγκεκριμένα περιστατικά από το πεδίο των μαχών, όπου οι κανόνες εμπλοκής υποχωρούν μπροστά στην επιδίωξη καθολικών πληγμάτων. Σε μία από τις καταθέσεις, στρατιώτης περιγράφει τη διαταγή που έδωσε για τη στοχοποίηση οικίας, παρά τις επισημάνσεις για την παρουσία αμάχων.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στη μαρτυρία:

«Είδα αυτή την οικογένεια, πήρα τον στρατιώτη μου που είχε τον πύραυλο LAW, του είπα: “Έλα, έλα μια στιγμή. Ακούς; Βλέπεις αυτό το παράθυρο; Ρίχνεις εκεί τον πύραυλο”. Μου λέει: “Μα υπάρχει εκεί μέσα μία οικογένεια!”. Του είπα: “Στα αρχίδια μου, κάψ’ τους όλους!”.

Η μαρτυρία συνεχίζεται με την περιγραφή των αντιδράσεων μετά το πλήγμα, αναδεικνύοντας μια προσέγγιση όπου η απώλεια ανθρώπινων ζωών αντιμετωπίζεται με όρους ποσοτικής εκδίκησης.

«Εκείνη τη στιγμή, αδελφέ μου, τον κοίταξα — αυτόν τον φίλο μου, ο οποίος ήταν πολύ πιο ευφυής από μένα και καταλάβαινε τι συνέβη εκεί — τον κοίταξα και του είπα με τις πιο βρώμικες λέξεις που μπορώ να πω: “Κοίτα τι ωραία που είναι να τους ακούς να καίγονται”. Αυτό που συνέβη εκεί… για καθέναν δικό μας που πεθαίνει, έπρεπε να πεθάνουν 50», προσθέτει ο στρατιώτης.

Καθορισμός «ζωνών εξόντωσης» και η κατάταξη των αμάχων

Μια άλλη κρίσιμη διάσταση που αναδεικνύεται αφορά τη δημιουργία γεωγραφικών ορίων εντός των οποίων η διάκριση μεταξύ μαχητών και αμάχων παύει να υφίσταται. Οι στρατιώτες αναφέρονται στον επιχειρησιακό όρο «ζώνη εξόντωσης» (kill zone), όπου οποιαδήποτε παρουσία προσώπων αντιμετωπίζεται αυτόματα ως εχθρική, ανεξαρτήτως ηλικίας ή φύλου.

Περιγράφεται επιχείρηση κατά την οποία τρεις στόχοι εξοντώθηκαν με τη χρήση των όπλων MAG και Negev επειδή εισήλθαν στην καθορισμένη ζώνη. Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, οι στόχοι αυτοί ήταν μια μητέρα με τα δύο παιδιά της, ηλικίας μεταξύ 10 και 12 ετών.

Η αναδρομική αιτιολόγηση και η επόμενη γενιά

Οι μαρτυρίες φωτίζουν επίσης το ιδεολογικό υπόβαθρο που χρησιμοποιείται για την αιτιολόγηση της θανάτωσης ανηλίκων, συνδέοντας τις τρέχουσες επιχειρήσεις με την επιχείρηση «Προστατευτική Αιχμή» (Operation Protective Edge) του 2014. Διατυπώνεται η άποψη ότι η επιείκεια που επιδείχθηκε στο παρελθόν έναντι των παιδιών της Γάζας οδήγησε στις μετέπειτα επιθέσεις, όπως αυτή στο φεστιβάλ Nova και κατά την ημέρα του Σιμχάτ Τορά (Simchat Torah).

Στο βίντεο καταγράφεται η εξής αναφορά:

«Θυμάστε ότι τους χαριστήκαμε στον πόλεμο του 2014, σωστά; Αυτά είναι τα παιδιά που λυπηθήκαμε τότε, και τώρα έχουν γίνει οι τρομοκράτες που έκαναν την επίθεση».

Η συλλογιστική αυτή επεκτείνεται στην πλήρη στοχοποίηση του πληθυσμού, απορρίπτοντας τις ενστάσεις για τη διεξαγωγή πολέμου έναντι γυναικών και παιδιών:

«…και πηγαίνετε να πολεμήσετε τα παιδιά και τις γυναίκες στη Γάζα… Μπαρούφες. Όλοι έχουν, ξέρετε, δεχτεί αυτό. Ό,τι κι αν γίνει, είσαι τρομοκράτης. Τα παιδιά θα γίνουν, ξέρετε, τρομοκράτες, θα γίνουν δολοφόνοι».

Η πεποίθηση περί καθολικής συνενοχής των κατοίκων της Γάζας εμφανίζεται ως ευρέως διαδεδομένη ανάμεσα στα μάχιμα τμήματα. Στόχος των ενεργειών, όπως περιγράφεται, είναι η πρόκληση μέγιστων δυνατών απωλειών και η πλήρης ισοπέδωση περιοχών, με πρότυπο την καταστροφή της Μπέιτ Χανούν (Beit Hanoun), προκειμένου να εμπεδωθεί ο φόβος στα γύρω έθνη και τις πόλεις.

5 minutes of IDF soldiers bragging about murdering children. Repost this for God’s sake. pic.twitter.com/WDSyS1HBHb

— Jvnior (@Jvnior) May 26, 2026