Κάποτε το τζάκι της φωτογραφίας, το οποίο εντοπίσαμε σε χωριό του Δήμου Φαιστού, ήταν η «ψυχή» της (ερειπωμένης πλέον) οικίας, εκεί όπου στηνόταν το καθημερινό τσουκάλι που έθρεφε τη φαμελιά, το σημείο όπου μαζευόταν η οικογένεια τα χειμωνιάτικα βράδια, με μια εξαιρετική αίσθηση «θαλπωρής» δίπλα στις φλόγες που δεν μπορεί να υποκαταστήσει κανένα «καλοριφέρ» και κανένα σύγχρονο μέσο θέρμανσης. Στην πορεία της ζωής το εικονιζόμενο σπίτι ερήμωσε. Με μια γερή «φυσά» ο χρόνος τα σβησε όλα, κι απόμεινε η στάχτη που σκέπασε τα πάντα…
Υστερόγραφο: Πόσο όμορφα ήταν στην απλότητα τους τα παλιά τζάκια των κρητικών σπιτιών- καμία σχέση με τα περίτεχνα σύγχρονα τζάκια των σαλονιών του νεοέλληνα. Κάποτε βέβαια η «εστία» δεν είχε διακοσμητικό αλλά πρωτεύοντα ρόλο στο σπίτι…
Δεν μπορούν όλοι να πληρώσουν. Και το σεβόμαστε.
Αν βρίσκεσαι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, συνέχισε να μας διαβάζεις δωρεάν. Η ενημέρωση πρέπει να παραμένει προσβάσιμη για όλους.
Αν όμως μπορείς, στήριξέ μας σήμερα. Ορίστε δύο καλοί λόγοι για να το κάνεις:
- Η στήριξή σου ενισχύει άμεσα την ποιότητα και την ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας μας.
- Κοστίζει λιγότερο από έναν καφέ και η διαδικασία διαρκεί λιγότερο από 1 λεπτό.
Επίλεξε σήμερα να γίνεις συνδρομητής ή δωρητής.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
