Είναι τώρα η εποχή τους

Φίλες και φίλοι, σήμερα θα σας γράψω χορταροκαλίτσουνα με άγρια χόρτα. Παρόλο που μας ταλαιπώρησε πολύ η γρίπη, εε, δεν αντέξαμε άλλο την κλεισούρα. Έτσι, χτες Κυριακή, με την ωραία λιακάδα, βγήκαμε στους αγρούς.

Λοιπόν, η συγκομιδή των χόρτων, η επαφή με τη φύση, με το χώμα, το άρωμα που αναδίδει η βρεγμένη γη είναι από τα πιο ζωοφόρα και αγχολυτικά και ευχάριστα συναισθήματα. Είναι το ωραιότερο χόμπι.

Βέβαια, τα χόρτα που είναι πολλών ειδών δεν φυτρώνουν όλα σ’ ένα χωράφι. Προφανώς το είδος που φυτρώνει εξαρτάται από την σύνθεση του χώματος. Πρέπει, για να έχομε ποικιλία να πάμε σε πολλές περιοχές. Τώρα είναι η εποχή τους!

Πήγαμε λοιπόν αρχικά στα χωράφια μας. Βρήκαμε εκεί, για καλτσούνια, καυκαλήθρες – γίνονται και άψητες σαλάτα με γαλατσίδες και τσόχους και κρεμμυδάκια, τσιχλάντερα, μάραθα, λάπαθα και λαγουδόχορτα και μελισσόχορτα. Τα λαγουδόχορτα με τα μελισσόχορτα είναι όμοια, μόνο που το μελισσόχορτο άμα το τρίψεις μυρίζει λεμόνι. Θέλαμε όμως να βρούμε και άλλα είδη. Οι κουτσουνάδες (παπαρούνες) κάνουν ωραία καλτσούνια. Βρήκαμε λίγες. Επίσης βρήκαμε σε χωράφια άφρακτα, πετροφυλλιές, αγριομάντανα λίγα και αγριόπρασσα. Όλα αυτά τα χόρτα μαζί με σπανάκι και αρκετά φρέσκα κρεμμυδάκια, δυόσμο και άνιθο, γίνονται ωραία καλτσούνια. Σκέτα, χωρίς τυριά, με αλάτι να ακούγεται και πιπέρι αρκετό φρεσκοτριμμένο, μαύρο και κόκκινο. Όταν ζούσε η γιαγιά μου η Καστελλιανή μας έστελνε ανάμεσα στα χόρτα και ακουρνοπόδους. Φοβεροί! Αρωματικοί! Οι ακουρνοπόδοι δεν είναι οι λειβαδίτες όπως λένε μερικοί. Είναι κλάσεις ανώτεροι. Φυτρώνουν, προς το Καστέλλι, δεν ξέρω όμως να τους βρω. Όταν τους βρίσκω σε μανάβικο ή στην λαϊκή τους αγοράζω και τους προσθέτω στα υπόλοιπα χόρτα.

Λοιπόν, πλένομε πολλά νερά τα χόρτα να μην έχουν χώματα. Τα κόβομε λεπτά. Βράζομε δυο δάχτυλα νερό και τα ρίχνομε μέσα, ίσα να μαραθούν λίγο, γιατί τα άγρια χόρτα είναι σκληρά. Κόβομε σπανάκι, δεν το ζεματάμε, το τρίβομε με αλάτι και το αφήνομε περίπου δύο ώρες ή και παραπάνω, ανάλογα. Κόβομε και τα κρεμμυδάκια, τον δυόσμο και τον άνιθο. Αν έχομε σέσκουλα κόβομε και μερικά σέσκουλα. Είναι και άλλα αγριόχορτα. Είναι τα πεντάνευρα, είναι και τα στριφτούλια και τα αγριοσπάνακα! Ό,τι βρείτε. Άμα συγκεντρώσετε πέντε – έξι είδη μαζ με σπανάκι και τα μυρωδικά φτάνουν. Και βέβαια τα μάραθα απαραίτητα.

Τα ανακατεύετε όλα μαζί και τα ζεματισμένα αγριόχορτα με το σπανάκι και τα μυρωδικά. Βάζετε – εκτός από το σπανάκι που είναι ήδη αλατισμένο και τριμμένο – αρκετό αλάτι, όχι όμως να τα κάνετε παστά, αλλά ν’ ‘’ακούγεται’’ το αλάτι. Τρίβετε και μερικά ξερά κρεμμύδια. Προσθέτετε πιπέρι φρεσκοτριμμένο μαύρο και κόκκινο. Ή γλυκό ή καυτερό. Όπως σας αρέσει. Βάζετε και μια φλυτζάνα ή και παραπάνω, ανάλογα την ποσότητα των χόρτων, ελαιόλαδο.

Ανοίγετε φύλλο. Αλεύρι, αλάτι λίγο, νερό χλιαρό, λάδι ένα σφηνάκι, τσικουδιά ένα σφηνάκι. Μ’ αυτά φτιάχνετε τη ζύμη. Ζυμώνετε, την αφήνετε σκεπασμένη να ξεκουραστεί περίπου μισή ώρα. Ανοίγετε φύλλο λεπτό, με ξυλίκι ή στην μηχανή. Το ίδιο ακριβώς γίνεται. Αν η μηχανή σας είναι μέχρι το 6, το φύλλο για τηγανητά καλτσούνια θα την γυρίσετε στο πέντε. Θα κόψετε το φύλλο στρογγυλό μ’ ένα πιατάκι του τσαγιού. Θα το διπλώσετε ως συνήθως και στο μισό θα βάλετε γέμιση μέχρι τις άκριες. Θα το κλείσετε και θα πιέσετε τις άκριες του μ’ ένα πειρούνι μικρό.

Θα βάλετε στο τηγάνι πολύ ελαιόλαδο, θα το αφήσετε να κάψει. Θα ρίξετε τα καλτσούνια, θα γυρίσετε λίγο τη φωτιά πίσω και με δύο πειρούνια θα τα γυρίζετε συνέχεια τα καλτσούνια να μην ‘’αρπάξουν’’ και μείνουν μέσα άψητα. Τα γυρνάτε συνέχεια μέχρι να ψηθούν. Τα τραβάτε και τα τοποθετείτε ένα – ένα, όχι το ένα πάνω στο άλλο σε χαρτί κουζίνας να κρυώσουν λίγο και καλή σας όρεξη.

Τρέλλα είναι. Μερικοί προσθέτουν και μυζήθρα στα χόρτα. Ωραία είναι και σκέτα και με μυζήθρα.

Α.Κ