Η θαλάσσια περιοχή δυτικά της Κρήτης μετατράπηκε σε πεδίο διεθνούς εντάσεως, καθώς επιλέχθηκε από το Ισραήλ ως το σημείο ανάσχεσης και επιχείρησης κατά των ακτιβιστών του «Στολίσκου της Ελευθερίας». Ο έμπειρος δημοσιογράφος Πάνος Χαρίτος, με νέα παρέμβασή του, αναλύει τους λόγους για τους οποίους το Τελ Αβίβ επέλεξε τη συγκεκριμένη τοποθεσία εντός της ελληνικής ζώνης ευθύνης, συνδέοντας την απόφαση με τη γεωπολιτική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο, τα ανοιχτά πολεμικά μέτωπα του Ισραήλ και τα αναπάντητα ερωτήματα που προκύπτουν για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης.

Η αδυναμία του Ασντόντ και η πίεση των πολεμικών μετώπων

Σύμφωνα με την ανάλυση του κ. Χαρίτου, η επιλογή του σημείου δυτικά της Κρήτης δεν ήταν τυχαία, αλλά υπαγορεύτηκε από την τρέχουσα επιχειρησιακή πραγματικότητα του ισραηλινού στρατού. Σε αντίθεση με προηγούμενες περιπτώσεις, το Ισραήλ φαίνεται πως δεν επιθυμούσε τη σύλληψη και μεταφορά των συμμετεχόντων στο λιμάνι του Ασντόντ.

Η αιτία εντοπίζεται στην αδυναμία υποστήριξης ενός τέτοιου εγχειρήματος τη δεδομένη στιγμή. Ο συνεχιζόμενος πόλεμος στον Λίβανο, σε συνδυασμό με την κατάσταση ετοιμότητας για μια ενδεχόμενη επανέναρξη των επιχειρήσεων στο Ιράν —αν και η τελευταία θεωρείται δύσκολη— δεν επιτρέπουν στο Τελ Αβίβ την πολυδιάσπαση των δυνάμεών του για τη διαχείριση παράλληλων κρίσεων. Η ανάγκη για εξοικονόμηση πόρων και επικέντρωση στα κύρια μέτωπα οδήγησε στην απόφαση για μια επιχείρηση μακριά από τις ισραηλινές ακτές.

Η «ασφαλής απόσταση» και η αποφυγή της τουρκικής εμπλοκής

Ένας δεύτερος, εξίσου κρίσιμος παράγοντας, αφορά την ασφάλεια της επιχείρησης και την αποφυγή διπλωματικών περιπλοκών με την Άγκυρα. Η επιλογή της Δυτικής Κρήτης διασφάλιζε μια απόσταση που, σε περίπτωση ανάγκης, δεν θα απαιτούσε τη συνδρομή του ισραηλινού ναυτικού για τη διάσωση ή τη μετεπιβίβαση των επιβαινόντων, αφήνοντας την ευθύνη στη χώρα που κατέχει τη δικαιοδοσία έρευνας και διάσωσης (SAR).

Διαβάστε ολόκληρη την ανάρτησή του:

Η θαλάσσια τοποθεσία που επέλεξε το Ισραήλ για να πραγματοποιήσει την επιχείρηση αποτροπής του στολίσκου για τη Γάζα, σχετίζεται με δυο ζητήματα.

Το πρώτο είναι πως δεν επιθυμούσε αυτή τη φορά τη σύλληψη και μεταφορά των συμμετεχόντων στο Ασντόντ λόγω της αδυναμίας υποστήριξης του εγχειρήματος. Ο πόλεμος που διεξάγει στο Λίβανο και η ετοιμότητα για ενδεχόμενη επανέναρξη (δύσκολο να συμβεί αλλά δεν μπορεί να αποκλειστεί) των επιχειρήσεων στο Ιράν, δεν επιτρέπουν την πολυδιάσπαση των δυνάμεων για να ασχοληθούν με τη διαχείριση άλλων κρίσεων.

Το δεύτερο έχει να κάνει με την ασφαλή απόσταση η οποία σε περίπτωση ανάγκης δεν θα χρειαζόταν τη συνδρομή των Ισραηλινών ναυτικών δυνάμεων για τη διάσωση ή μετεπιβίβαση των επιβαινόντων και βεβαίως τη διασφάλιση, της μη αποτρεπτικής παρέμβασης από τη χώρα που έχει την ευθύνη έρευνας και διάσωσης.

Εν προκειμένω μιλάμε για την Ελλάδα ή οποία προφανώς και έχει δώσει το πράσινο φως για την επιχείρηση αυτή. Το Δυτικό σημείο της Κρήτης ήταν το μόνο που διασφάλιζε τη διεξαγωγή χωρίς πιθανές αντιδράσεις της Τουρκίας. Οτιδήποτε ανατολικότερα της Κρήτης εμπεριείχε το ρίσκο εμπλοκής της Άγκυρας, επικαλούμενη πιθανότατα περιοχή ευθύνης (ασχέτως αν είναι όντως στη δικαιοδοσία της ή όχι) και αυτό θα ήταν μη διαχειρίσιμο από το Τελ Αβιβ.

Σε ότι αφορά την Ελλάδα το ερώτημα παραμένει. Γιατί δώσαμε το οκ για τέτοιου είδους επιχείρηση εντός περιοχής ευθύνης κι αν δεν δώσαμε και δεν γνωρίζαμε όπως λέει το ΥΠΕΞ … γιατί δεν αντέδρασε το Λιμενικό (και δεν απαντούσε καν στον ασύρματο) στις κλήσεις για βοήθεια ;