Ο δήμαρχος Χανίων, έστω και με καθυστέρηση ετών, πήρε μια σημαντική πρωτοβουλία για να εκκινήσει ο αναγκαίος διάλογος για τις ελλείψεις στην υγεία. Το πρόβλημα, υπαρκτό καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, γιγαντώνεται τους θερινούς μήνες λόγω του πολλαπλασιασμού του πληθυσμού από τη μαζική έλευση τουριστών. Όμως, αν μείνουμε μόνο εκεί, θα είναι λάθος, κ. Σημανδηράκη.

Το καλοκαίρι, η αύξηση του πληθυσμού προκαλεί ασφυξία παντού. Η άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων επισκεπτών μπορεί να φέρνει χρήμα στον τόπο, μπορεί να είναι πέρα για πέρα αναγκαία ειδικά σε ένα νησί που η εξάρτηση της οικονομίας της πλέον από τον τουρισμό είναι τεράστια, δυσχεραίνει όμως τις ζωές των μόνιμων κατοίκων, ειδικά των οικονομικά ασθενέστερων.

Στρατηγικές που αγνοούν την πραγματικότητα

Στο νησί απουσιάζει η στρατηγική για μία ισομερή ανάπτυξη και δίνεται διαρκώς έμφαση σε μία τουριστική μονοκαλλιέργεια που κάνει εύθραυστες τις κοινωνίες μας. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Στην εφημερίδα είχαμε εκφράσει τον τρόμο μας ήδη από το 2023, όταν ο Αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού κ. Κυριάκος Κώτσογλου παρουσίασε μια «στρατηγική προσέλκυσης ψηφιακών νομάδων». Την ίδια στιγμή, προχωρούν οι σχεδιασμοί για τον ιατρικό τουρισμό και αυξάνονται τα κίνητρα ώστε Ευρωπαίοι συνταξιούχοι να αγοράζουν σπίτια και να μένουν μόνιμα στο νησί.

Πριν λίγους μήνες, στο πλαίσιο του συνεδρίου Greece Talks, ο ηγέτης της εταιρείας πλαστικών κ. Μιχάλης Λεμπιδάκης δήλωσε ότι ζητούμενο είναι η Κρήτη να αποκτήσει σε λίγα χρόνια 1 εκατομμύριο κατοίκους. Αυτό, εκτιμά, θα επιτευχθεί «προσελκύοντας Ευρωπαίους συνταξιούχους να διαμένουν εδώ τη χειμερινή περίοδο και το καλοκαίρι να νοικιάζουν τα καταλύματα σε τουρίστες».

Ουδείς, όμως, αναρωτήθηκε: Πού θα μείνουν αυτοί οι άνθρωποι και ποιες υποδομές θα χρησιμοποιούν; Και που θα μένουν οι κάτοικοι του νησιού;

Όταν ο ηγέτης της εταιρείας πλαστικών κ. Μιχάλης Λεμπιδάκης μιλά για μια Κρήτη του ενός εκατομμυρίου κατοίκων μέσω της προσέλκυσης Ευρωπαίων συνταξιούχων, οφείλουμε να ρωτήσουμε:

Ποιους ακριβώς αφορά αυτό το όραμα; Αν η στρατηγική μας είναι να μετατρέψουμε το νησί σε ένα απέραντο θέρετρο όπου οι μόνιμοι κάτοικοι θα είναι απλώς το φτωχό και εξαρτημένο «βοηθητικό προσωπικό» που θα υπηρετεί τους εύπορους επισκέπτες, τότε δεν μιλάμε για ανάπτυξη, αλλά για μια ιδιότυπη αποικιοποίηση.

Η Στεγαστική Γενοκτονία μιας Γενιάς

Το στεγαστικό δεν είναι απλώς ένα οικονομικό πρόβλημα· είναι κοινωνική αιμορραγία. Τα Χανιά «διώχνουν» τα παιδιά τους και τους επιστήμονές τους.

Όταν ένας γιατρός με μισθό 1.500 ευρώ καλείται να δώσει το 60% των απολαβών του για ένα τριάρι, είναι λογικό οι προκηρύξεις να μένουν άγονες. Το Νοσοκομείο δεν καταρρέει μόνο από έλλειψη οργάνωσης, και εργασιακής πίεσης αλλά επειδή η πόλη έγινε απαγορευτική για όσους τη στελεχώνουν. Πολλές από τις ελλείψεις σε γιατρούς υπάρχουν επειδή τα κόστη διαβίωσης στα Χανιά είναι πολύ ύψηλα, οι μισθοί πολύ χαμηλοί ενώ οι εργασιακές συνθήκες – ειδικά τους τουριστικούς μήνες – είναι άσχημες.

Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για άλλες κοινωνικές ομάδες. Τι μέλλον έχει ένας τόπος που καθιστά τον φοιτητή και τον δάσκαλο ανεπιθύμητους;

Το «Κυκλοφοριακό Χάος» ως Καθημερινή Τιμωρία

Για τον μόνιμο κάτοικο των Χανίων, η μετακίνηση έχει πάψει να είναι μια απλή διαδικασία και έχει γίνει άθλος. Η πόλη και οι δρόμοι της, που ήδη τον χειμώνα στενάζουν, το καλοκαίρι παραδίδονται σε μια άναρχη εισβολή χιλιάδων ενοικιαζόμενων αυτοκινήτων και τουριστικών λεωφορείων.

Το πάρκινγκ έχει μετατραπεί σε «κυνήγι θησαυρού» που εξαντλεί τα νεύρα και τον χρόνο του εργαζόμενου. Όταν ένας άνθρωπος επιστρέφει από την υπερεργασία και τις εξαντλητικές βάρδιες, το να χρειάζεται 40 λεπτά για να βρει μια θέση στάθμευσης κοντά στο σπίτι του δεν είναι απλώς «ταλαιπωρία»· είναι μια καθημερινή προσβολή στην ποιότητα ζωής του. Η πόλη, στη βιασύνη της να εξυπηρετήσει τον επισκέπτη, δείχνει να ξεχνά τον άνθρωπο που την κρατά ζωντανή 365 μέρες τον χρόνο.

Το «SOS» ενός Νομού σε Οριακό Σημείο

Ας δούμε και έναν άλλο τομέα, τον τομέα της καθαριότητας. Οι ανάγκες εκτοξεύονται το καλοκαίρι δίχως να αυξάνεται αντιστοίχως ο αριθμός των εργαζομένων στον τομέα της καθαριότητας ούτε τα χρήματα που λαμβάνουν.

Αν οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα αποφάσιζαν μια απεργία τον Δεκαπενταύγουστο, η «λάμψη» της τουριστικής Χανιώτικης βιτρίνας θα έσβηνε μέσα σε 48 ώρες. Αυτό δείχνει πόσο εύθραυστο είναι το οικοδόμημα.

Την ίδια στιγμή κι ενώ οι μισθοί μένουν στάσιμοι, οι τιμές στα ράφια εκτοξεύονται λόγω της τουριστικής ζήτησης, και ο απλός εργαζόμενος νιώθει ότι επιδοτεί με την υπομονή του τα κέρδη των λίγων.

Οι πολιτικοί μας οφείλουν να σταματήσουν να είναι απλοί διαχειριστές της κρίσης και να γίνουν αρχιτέκτονες μιας νέας πολιτικής.

Το Νοσοκομείο Χανίων, το κυκλοφοριακό χάος και η στεγαστική κρίση είναι οι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας.

SOS δεν εκπέμπουν μόνο οι δομές, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι.

Καιρός η πολιτεία να σπεύσει προς ουσιαστική βοήθεια.