Ήρθε η ώρα να πω κάποια πράγματα. Κάνω αυτό το βίντεο για όσους με ακολουθούν και έχουν προσδοκίες από εμένα. Θέλω να σας ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη που ποτέ δεν σας ζήτησα. Για να γνωριστούμε λιγάκι καλύτερα, να σας πω ότι εγώ έφυγα από την Ελλάδα δύο φορές: την πρώτη φορά ως φοιτητής για μεταπτυχιακό και τη δεύτερη φορά, αφού επέστρεψα, έφυγα πλέον ως εργαζόμενος με «κομμένα τα φτερά».

Δεν άντεξα την εργασιακή εξαθλίωση που βίωσα: τις προσβολές, την υποτίμηση από ανθρώπους που είχαν πολύ λιγότερα προσόντα από εμένα και που έκαναν «μαύρη» τη ζωή των υφισταμένων τους επειδή είχαν κονέ. Φεύγοντας από την Ελλάδα, δεν με βοήθησε κανείς. Όταν λέμε κανείς, εννοώ ούτε γονείς, ούτε γνωστοί, ούτε φίλοι. Σε μια ξένη χώρα έπρεπε από το μηδέν να αποδείξω την αξία μου. Με έναν φάκελο, με όλα τα πτυχία μου μέσα και τα έγγραφά μου, και με μια κούτα, έφτασα στην Ολλανδία.

Ήμουν πάρα πολύ τυχερός, καθώς βρέθηκα σε ένα εργασιακό περιβάλλον όπου η αξιοκρατία και το ήθος ήταν το Α και το Ω. Δεν με ρώτησαν ποτέ ποιον ξέρω, αλλά τι ξέρω και πόση όρεξη είχα να μάθω και να συνεργαστώ. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, με όσα έμαθα από έμπειρους μηχανικούς και όσα δίδαξα στην πορεία εγώ σε νεότερους συναδέλφους, ένιωσα πλέον την αυτοπεποίθεση πως μπορούσα να αποκαλούμαι μηχανικός. Μου πήρε καιρό να αποβάλω φοβίες, να μπορώ να μιλάω με σιγουριά και να απαιτώ όλα όσα αξίζω.

Φεύγοντας από την πρώτη εταιρεία, τόσο ο ιδιοκτήτης όσο και ο διευθύνων σύμβουλος με αποχαιρέτησαν με πολλή συγκίνηση. Μου έκαναν δώρο μια ελιά και μου έγραψαν δημόσια συστατικές επιστολές. Μάλιστα, αυτοί με βοήθησαν να επιλέξω ανάμεσα σε δύο εταιρείες που μου είχαν κάνει τότε πολύ καλές προτάσεις. Στα κοινωνικά δίκτυα ανέκαθεν μοιραζόμουν σκέψεις και εμπειρίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τόσο όσο βρισκόμουν για πρώτη φορά έξω το 2015, όσο και μετά, δεν άντεχα να βλέπω την παρακμή στην πατρίδα μου και έτσι ασκούσα κριτική.

Εκτός από κριτική, φρόντιζα να προχωρώ και σε πράξεις. Έκανα δύο παγκόσμιες καμπάνιες προώθησης του τουρισμού ενώνοντας Έλληνες από 30 χώρες του πλανήτη, ενώ μαζί με ξένους συναδέλφους μαζέψαμε 5.000€ για έναν Έλληνα αθλητή των Ολυμπιακών Αγώνων, ώστε να πάρει μέρος στο Τόκιο. Δημιούργησα επίσης την εθελοντική δράση «Βοηθάω γονείς που έχουν ανάγκη», μέσα από την οποία βοηθάμε —μαζί με κάποιους υπέροχους ανθρώπους— κοντά στις 100.000 οικογένειες που έχουν ανάγκη, χωρίς εμείς να έχουμε το παραμικρό όφελος.

Από το 2018 μέχρι σήμερα, σχεδόν κάθε μεγάλο κόμμα με έχει προσεγγίσει με προτάσεις για συνεργασία. Σε όλους, μα σε όλους, έχω δώσει ακριβώς την ίδια απάντηση: Λέω όσα λέω γιατί τα πιστεύω και όχι γιατί ψάχνω να βολευτώ. Τον πόνο, την ανασφάλεια, την αγωνία στο στομάχι που σε τρυπάει γιατί δεν ξέρεις από πού να πιαστείς, όταν εργάζεσαι για ψίχουλα και σε βιάζουν ψυχολογικά, εγώ δεν μπορώ να τα ξεχάσω. Και δεν τα «πουλάω» για κανέναν άχρηστο που θέλει να εκμεταλλευτεί την απήχησή μου.

Εκτιμώ ελάχιστους, μετρημένους στα δάχτυλα ανθρώπους, όχι γιατί είναι συγγενείς ή γιατί με στηρίζουν, αλλά γιατί έχουν ήθος και δεν ανέχτηκαν ποτέ να ακολουθήσουν τον εύκολο και ανήθικο δρόμο. Δεν θα έκανα ρουσφέτι για κανέναν. Σε αντίθεση με όσους κυνηγάνε μια καρέκλα, εγώ προτιμώ τις 8 ώρες στο γραφείο ή τις 12 ώρες σε ένα υπερσύγχρονο καράβι μες στα κύματα, κατασκευάζοντας υπερσύγχρονα έργα, βλέποντας από κοντά τις τελευταίες τεχνολογίες και βιώνοντας μια άψογη συνεργασία με λαμπρά μυαλά που θαυμάζω.

Δεν πρόκειται να είμαι υποψήφιος με κανένα κόμμα, όπως χρόνια τώρα γράφεται πριν από κάθε εκλογική διαδικασία πως δήθεν έχω σκοπό. Ζητώ συγγνώμη αν το περιεχόμενό μου δεν θα σας εκφράζει πια, αλλά δυστυχώς δεν αισθάνομαι καμία ασφάλεια ούτε να σχολιάζω πλέον τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Σε όσους μπήκατε κατά καιρούς στον κόπο να γράψετε ένα σχόλιο ή να μου στείλετε ένα μήνυμα, ειλικρινά σας είμαι ευγνώμων. Δεν το έκαναν άνθρωποι τους οποίους έχω βοηθήσει, αλλά το κάνατε εσείς οι άγνωστοι.

Σας προτρέπω να μην εμπιστεύεστε κανέναν από τα λόγια του, αλλά από τις πράξεις του. Από καρδιάς, κάπου από τη μέση της Βόρειας Θάλασσας, σας εύχομαι να είστε καλά.