Στο πλαίσιο των διήμερων εκδηλώσεων στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας στα Χανιά, με αντικείμενο τη λειτουργία της Βάσης της Σούδας, ο Παύλος Ασλανίδης, πατέρας θύματος της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών, πραγματοποίησε μια εκτενή ομιλία. Ο κ. Ασλανίδης συνέδεσε ευθέως τον τρόπο διαχείρισης πρόσφατων ζητημάτων εθνικής ασφάλειας, όπως το περιστατικό με το μη επανδρωμένο αεροσκάφος (drone) στη Λευκάδα, με τις θεσμικές πρακτικές που, κατά τον ίδιο, επιστρατεύθηκαν για τη συγκάλυψη των ευθυνών στο δυστύχημα των Τεμπών. Η παρέμβασή του έθεσε στο επίκεντρο τα ζητήματα της κρατικής λογοδοσίας, της διαφάνειας και της προστασίας της ανθρώπινης ζωής.

Ολόκληρη η ομιλία Παύλου Ασλανίδη στην εκδήλωση στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας στα Χανιά στο πλαίσιο του διημέρου για το κλείσιμο των βάσεων της Σούδας:

Τον τελευταίο καιρό πέφτουν πολλά ουκρανικά drone στη Φινλανδία και στις Βαλτικές χώρες. Ιδιαίτερα η Φινλανδία διαμαρτυρήθηκε έντονα. Για το θέμα αυτό συναντήθηκε ο πρωθυπουργός της με τον ίδιο τον Ζελένσκι, και ο Υπουργός Άμυνας απαίτησε με έντονο ύφος εγγυήσεις ότι αυτό δεν θα ξανασυμβεί. Βέβαια, οι χώρες αυτές πληρώνουν με αυτόν τον τρόπο το γεγονός ότι συμφώνησαν με την Ουκρανία να επιτρέπουν στα ουκρανικά drones να χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο τους για να χτυπούν στόχους στη βορειοδυτική Ρωσία.

Φαίνεται ότι παρόμοιες συμφωνίες υπάρχουν στο ΝΑΤΟ για τα πλωτά drones, και σε αυτό κατά πάσα πιθανότητα οφείλεται το επεισόδιο στη Λευκάδα.

Η Κυβερνητική Διαχείριση και η Απόκρυψη της Αλήθειας

Ας δούμε πώς διαχειρίστηκε η κυβέρνηση αυτό το γεγονός, το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε τεράστια καταστροφή και να στοιχίσει τη ζωή πολλών ανθρώπων. Πρώτα, ο Υπουργός Άμυνας δήλωσε ότι το drone βρισκόταν σε διεθνή ύδατα. Μετά, στην ανακοίνωση που έγινε عقب τον έλεγχο από τους πυροτεχνουργούς του Τάγματος Εκκαθάρισης Ναρκοπεδίων Ξηράς (ΤΕΝΞ), ειπώθηκε ότι το drone είχε μεν πυροκροτητές, αλλά στο εσωτερικό του δεν υπήρχαν εκρηκτικά.

Στην ίδια ανακοίνωση διευκρινιζόταν ότι οι πυροτεχνουργοί αφαίρεσαν τους τρεις πυροκροτητές και στη συνέχεια άρχισε η αποσύνδεση των μερών του drone, το οποίο θα μεταφερόταν σε άλλη τοποθεσία για περαιτέρω ελέγχους.

Γνωρίζουμε τώρα ότι όλα αυτά συνιστούσαν μια συνειδητή απόκρυψη της αλήθειας με δύο σκοπούς: πρώτον, να πείσουν τον κόσμο ότι δεν υπήρξε κανένας κίνδυνος (αντίθετα από αυτά που έλεγαν κάποιοι αντίπαλοι) και, δεύτερον, να αποκρύψουν όσα δεν έκαναν για να μην υπάρξει κίνδυνος για τη ζωή των ανθρώπων, ενώ όφειλαν να τα είχαν κάνει.

Η Συγκάλυψη των Εκρηκτικών Υλών

Ακόμη και όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες μαρτυρίες ότι υπήρχαν εκρηκτικά, διαβάζαμε, ιδιαίτερα στα ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το εξής: την είδηση ότι υπήρχαν εκρηκτικά αρνήθηκαν να επιβεβαιώσουν οι επίσημες αρχές. Είναι φανερό ότι, για τους δικούς τους λόγους, ήθελαν με κάθε τρόπο να «κουκουλώσουν» την υπόθεση.

Χρειάστηκε να βγει στη φόρα βίντεο από την ελεγχόμενη έκρηξη για να παραδεχτούν ότι υπήρχαν εκρηκτικά και, συνεπώς, υπήρχε πολύ μεγάλος κίνδυνος καταστροφής, με ανυπολόγιστες τις επιπτώσεις σε ανθρώπινες ζωές, στο περιβάλλον και στην οικονομία της χώρας μας.

Και μόνο τότε, ο Υπουργός Εξωτερικών είπε στο Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι το θέμα είναι σοβαρό και η Ελλάδα δεν θα επιτρέψει να αναπτυχθούν πολεμικές ενέργειες στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, και ιδιαίτερα προς την πλευρά της Ελλάδας. Μετά από τόσα ψέματα, όλοι και όλες θα θέλαμε τουλάχιστον αυτή η δήλωση να είναι ειλικρινής.

Αλλά οι αμερικανικές και νατοϊκές βάσεις στη Σούδα, στην Αλεξανδρούπολη και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας συμμετέχουν ήδη σε πολεμικές ενέργειες που αφορούν τον πόλεμο στην Ουκρανία, στο Ιράν και σε άλλα μέρη του κόσμου. Συνεπώς, εάν ειλικρινά εννοούν αυτό που δηλώνουν τώρα, θα πρέπει να κλείσουν αύριο κιόλας τη βάση της Σούδας, ως πρώτη πράξη αποδέσμευσης της Ελλάδας από τις πολεμικές συρράξεις.

Παράλληλοι Δρόμοι: Λευκάδα και το Έγκλημα των Τεμπών

Ελπίζω, φίλες και φίλοι, ότι αντιλαμβανόμαστε γιατί εγώ μιλώ για τις πολιτικές «κουκουλώματος» και συγκάλυψης της κυβέρνησης σε όσες πράξεις συνεπάγονται διακινδύνευση της ανθρώπινης ζωής. Εμείς, οι συγγενείς των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών, τις βιώσαμε αυτές τις πολιτικές με τον πιο τραγικό τρόπο.

Βιώσαμε τη δήλωση του τότε υπουργού, Κώστα Καραμανλή, ότι τα τρένα είναι απολύτως ασφαλή, και τον είδαμε να κατακεραυνώνει τους συνδικαλιστές των σιδηροδρόμων όταν προειδοποιούσαν για τους ελλοχεύοντες θανάσιμους κινδύνους. Πειστήκαμε από αυτόν. Μαζί μας πείστηκαν και τα παιδιά μας, και βρήκαν τον θάνατο.

Οργιστήκαμε από την κυνική δήλωση-ομολογία του Άδωνη Γεωργιάδη ότι συνειδητά ο Καραμανλής απέκρυψε την αλήθεια για την ελλιπή ασφάλεια των τρένων, επειδή αλλιώς δεν θα έμπαινε κανείς στο τρένο. Η Δικαιοσύνη δεν βρήκε λόγο να επέμβει, παρά τη δημόσια ομολογία ότι γνώριζαν την αλήθεια για τους κινδύνους και την απέκρυψαν για να διασφαλίσουν τα κέρδη της εταιρείας.

Ενώς στη Λευκάδα είπαν ψέματα ότι άρχισε η αποσύνδεση των μερών του drone, το οποίο θα μεταφερόταν σε άλλη τοποθεσία, εμείς βιώσαμε ως φρικτή αλήθεια το μπάζωμα όλων των τεκμηρίων και την ανίερη κατακρεούργηση και μεταφορά των νεκρών παιδιών μας. Και ενώ στη Λευκάδα υπήρξε το βίντεο που αποδείκνυε ότι ναι, υπήρχαν εκρηκτικές ύλες, και έτσι δεν μπόρεσε να υπάρξει «κουκούλωμα» του κινδύνου, εμείς λοιδορηθήκαμε για την επιμονή μας να δούμε τα βίντεο που μπορούν να αποδείξουν την αλήθεια — βίντεο που μέχρι σήμερα αρνούνται να δώσουν στη δημοσιότητα.

Ο Απάνθρωπος Πόλεμος Ενάντια στους Νεκρούς

Θα μπορούσα να συνεχίσω με πολλά άλλα παραδείγματα που δείχνουν την πάγια πολιτική αυτή της κυβέρνησης να κουκουλώνει και να συγκαλύπτει εγκλήματα. Λέω «εγκλήματα πολέμου» επειδή η κυβέρνηση δεν συμμετέχει μόνο στον πόλεμο στο πλευρό της Ουκρανίας (και γι’ αυτό προσπαθεί να κρύψει πράξεις αυτής της χώρας ενάντια στην Ελλάδα), αλλά έχει κηρύξει και έναν ακόμη πιο απάνθρωπο πόλεμο: αυτόν ενάντια στα δολοφωνημένα παιδιά μας, με μοναδικό σκοπό να προστατεύσει τους δολοφόνους τους από τη δίκαιη τιμωρία τους και εκείνους που προσπάθησαν να εξαφανίσουν τα τεκμήρια του εγκλήματος.

Ονόμασα τον πόλεμο εναντίον των δολοφωνημένων παιδιών μας πιο απάνθρωπο από τον πόλεμο της Ουκρανίας. Συνειδητά το είπα. Επειδή έτσι είναι, και θα το δείξω με ένα παράδειγμα με το οποίο και θα κλείσω την ομιλία μου.

Η Ουκρανία και η Ρωσία έχουν συμφωνήσει να ανταλλάσσουν τους νεκρούς στρατιώτες που βρίσκονται στην άλλη χώρα, και αυτό το βρίσκουν σωστό και τα Ηνωμένα Έθνη και οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εκείνες του ΝΑΤΟ —δηλαδή και η Ελλάδα. Τι συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις; Όταν μεταφέρονται οι νεκροί, που μπορεί να είχαν πεθάνει και πολλούς μήνες πριν, γίνεται έλεγχος DNA για να διαπιστωθεί η ταυτότητα του προσώπου και να αποδοθεί στην οικογένειά του για να τον θάψει.

Παράλληλα, πριν αποδοθεί στην οικογένεια, γίνεται έλεγχος του τρόπου που πέθανε: αν προηγουμένως τραυματίστηκε και πέθανε αργότερα, αν βασανίστηκε, με πόσες σφαίρες σκοτώθηκε και όλα όσα είναι δυνατόν να διαπιστωθούν με επιστημονικές μεθόδους. Είναι δικαίωμα των συγγενών να γνωρίζουν τα πάντα για τον θάνατο των αγαπημένων τους και αποτελεί πράξη και απόδειξη σεβασμού στον νεκρό.

Σε εμάς τίποτα από όλα αυτά δεν επιτρέπεται. Οι αγώνες μας για την εκταφή των παιδιών μας συκοφαντούνται και λοιδορούνται. Σπάνια επιτρέπεται η εκταφή, και μόνο για τη διαπίστωση ταυτότητας DNA, ενώ απαγορεύονται οι εξετάσεις για τον τρόπο με τον οποίο επήλθε ο θάνατός τους. Χρειάζεται να πω περισσότερα για να γίνει κατανοητό ότι αυτός ο πόλεμος ενάντια στα δολοφωνημένα μας παιδιά είναι ο πιο απάνθρωπος από όλους τους πολέμους στους οποίους συμμετέχει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αυτή η κυβέρνηση;

Δεν το είχα στο κείμενό μου, αλλά θέλω να πω κάτι για τον Δημήτρη μου.

Εκεί που ήσουν, υπάρχει μια τρύπα στον κόσμο, την οποία βρίσκω τον εαυτό μου να περπατάει συνεχώς την ημέρα και να πέφτει μέσα τη νύχτα.

Μου λείπεις σαν κόλαση.

Σας ευχαριστώ πολύ.