Ένα πολύ όμορφο και συγκινητικό κείμενο ανέρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό ο ακτιβιστής Ηλίας Γκιώνης, με αφορμή το pride που εορτάστηκε σε διάφορες περιοχές της χώρας:
Μεγάλωσα στους Γαργαλιάνους με τη γιαγιά μου, σε μια κοινωνία και μια οικογένεια βαθιά συντηρητική, με ρατσιστικές απόψεις γεμάτες σκοτάδι. Η γιαγιά μου ήξερε ότι δεν είμαι σαν όλα τα άλλα παιδιά. Μου έλεγε ότι είμαι διαφορετικός, ότι θα μείνω μόνος, αλλά να μην φοβάμαι· το αστέρι πάνω από το κεφάλι μου θα μου δείχνει τον δρόμο και αν πιστέψω σε μένα, θα τα καταφέρω κόντρα σε όλους.
Ο πατέρας μου με έσπαγε στο ξύλο από το δημοτικό μέχρι το λύκειο. Μάτωσα πολλές φορές, σώμα και ψυχή γέμισαν πληγές, αλλά από μικρός έβρισκα τον δρόμο προς το φως και τη θέληση να ζήσω ελεύθερος.
Στα 16 μου με έδιωξε από το σπίτι γιατί είμαι ομοφυλόφιλος. Έμεινα άστεγος, αλλά έχοντας στα χέρια μου το εισιτήριο της λύτρωσης, έβαλα τα πράγματά μου σε σακούλες σκουπιδιών και ακολούθησα το αστέρι μου πηγαίνοντας μόνο μπροστά.
Ήρθα στην Αθήνα ψάχνοντας την οικογένεια που δεν είχα ποτέ, με θέληση να κάνω όνειρα. Και τα κατάφερα. Βρήκα και οικογένεια και τη ζωή που ήθελα.
Όμως, ο πρώτος φίλος που έβαλα στο χώμα ήταν ο Ζακ· τον δολοφόνησαν όταν ήμουν ακόμα παιδί.Από τότε πήραν σειρά κι άλλοι, άλλες, άλλα.
Μετά από 10 χρόνια ελεύθερης ζωής, έχω θάψει σχεδόν τη μισή μου παρέα. Δολοφονίες, ναρκωτικά, περιθώριο, καρκίνος, κατάθλιψη και αυτοκτονία.
Στα 28 μου, αναρωτιέμαι πώς θα αντέξω τον επόμενο θάνατο και αν στην τελευταία μου στιγμή θα είναι κάποιος εκεί. Η γιαγιά μου έλεγε ότι ευτυχισμένος είσαι όταν κάνεις φίλη τη μοναξιά σου.
Δεν είμαι ακόμα ευτυχισμένος, ούτε ασφαλής. Δεν πάω σε γάμους όπως οι συνομήλικοί μου, αλλά σε κηδείες.
Η κοινότητά μου ματώνει. Φίλες πεθαίνουν μόνες, φίλοι καίγονται στα ναρκωτικά γιατί είναι μόνοι. Όλοι μαζί είμαστε τα καταραμένα παιδιά. Χαρούμενο Pride δεν ήταν πάλι για μένα φέτος. Έλειπε ο Ζακ, έλειπε η Νανά, έλειπε η οικογένεια που έθαψα. Κάθε τέτοια μέρα η απουσία τους είναι μια πληγή που μου θυμίζει ότι αυτή η ζωή δεν μας χωράει όλα.Σκέφτομαι πώς τα κατάφερα και ζω ακόμα, και φροντίζω να κάνω μια αγκαλιά τον μικρό Ηλία που ακολούθησε το αστέρι και τα κατάφερε περήφανα, με αξιοπρέπεια.
Για όλα τα καταραμένα παιδιά, μια αγκαλιά και μια υπενθύμιση: δεν είστε μόνα.
Το ξέρουμε…
Το να βλέπετε αυτά τα μηνύματα μπορεί να είναι κουραστικό. Και να είστε σίγουροί ότι ούτε κι εμείς βρίσκουμε κάποια ευχαρίστηση από το να τα γράφουμε... Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς. Αφορά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την επιβίωση της ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Kρήτη.
Η στήριξη σας είναι σημαντική γιατί μας επιτρέπει να:
- - Κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι να πούμε ή τι να αποσιωπήσουμε.
- - Κρατάμε τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν. Χωρίς paywall, χωρίς προνόμια μόνο για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται. Αν πιστεύετε ότι μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, τότε δώστε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
