Εκατοντάδες γονείς, φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι, άνθρωποι όλων των ηλικιών παρακολούθησαν το βράδυ της Παρασκευής στα Χανιά, στο θεατράκι των Λενταριανών, την παράσταση «Δεκαοχτώ Ενάτου», που διοργάνωση η Ένωση Γονέων και Κηδεμόνων του δήμου Χανίων.

Η Δώρα Χρυσικού ενσάρκωσε τη «Δάφνη», την αυτόπτη μάρτυρα της φριχτής δολοφονίας του Παύλου Φύσσα που λογαριάζεται με τον φόβο και τον υπερβαίνει, σε έναν  συγκλονιστικό και καθηλωτικό μονόλογο.

Τη βραδιά άνοιξε με χαιρετισμό ο πρόεδρος της Ένωσης, Σταμάτης Μαμμάκας, ο οποίος μεταξύ άλλων ανέφερε:

“Θεωρούμε ότι ο ρόλος μας δεν περιορίζεται μόνο στα στενά όρια των καθημερινών πρακτικών αναγκών ενός σχολείου. Έχουμε χρέος να ανοίγουμε παράθυρα στον πολιτισμό, στη σκέψη και κυρίως στην ιστορική μνήμη των παιδιών και της κοινωνίας μας”

Ως Ένωση Γονέων, επιλέξαμε να φέρουμε αυτή την παράσταση κοντά σας, γιατί η ιστορία αυτή μας αφορά άμεσα. Μας αφορά, επειδή η εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής δεν περιορίστηκε στους δρόμους. Για χρόνια, επιχείρησε μεθοδικά και ύπουλα να εισχωρήσει εκεί που χτυπά η καρδιά του μέλλοντός μας: στους χώρους της εκπαίδευσης, στα σχολεία των παιδιών μας.

Βλέπουμε όλοι μας τις προσπάθειες να φυτευτεί το δηλητήριο του εθνικισμού, του ρατσισμού και του μίσους στις σχολικές αυλές. Θυμόμαστε τις επιθέσεις σε προσφυγόπουλα, τα περιστατικά στη Σταυρούπολη, τον εκφοβισμό μαθητών που διέφεραν, τις απόπειρες να μετατραπούν τα σχολεία σε πεδία στρατολόγησης για τα τάγματα εφόδου τους. Ήθελαν να μετατρέψουν τον φυσικό χώρο της γνώσης, της αλληλεγγύης και της συνύπαρξης, σε ένα εκκολαπτήριο βίας και μισαλλοδοξίας.  Η εμφάνιση φασιστικών _ εγκληματικών οργανώσεων δεν είναι τυχαίο γεγονός. Είναι η φυσική συνέπεια, η προέκταση της αντιδραστικής πολιτικής που ασκείται ενάντια στο λαό, τους εργαζόμενους και τη νεολαία από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, την ΕΕ και χρησιμοποιείται ταυτόχρονα από τους ίδιους ως άλλοθι για την τρομοκρατική τους πολιτική.

Η δολοφονική δράση της Χρυσής Αυγής, οι θρασύδειλοι δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα, οι φασίστες έχουν στόχο να τρομοκρατήσουν όλους όσους σηκώνουν κεφάλι και διεκδικούν σταθερή και μόνιμη εργασία υγεία παιδεία, πρόνοια, ασφάλιση, μισθούς συντάξεις κ.α. … Το σύστημα πότε τους αμολάει και πότε τους μαζεύει, ανάλογα με τα συμφέροντα του.

Απέναντι σε αυτή την απειλή, οι Σύλλογοι Γονέων δεν μείναμε —και δεν πρέπει ποτέ να μείνουμε— θεατές.

Οι Σύλλογοι Γονέων γινόμαστε η ασπίδα των σχολείων μας. Διοργανώνουμε πρωτοβουλίες, ανοίγουμε την αγκαλιά μας σε κάθε παιδί χωρίς διακρίσεις, στηρίζουμε τους εκπαιδευτικούς που δέχονταν πιέσεις και ξεκαθαρίζουμε ότι στις γειτονιές μας δεν υπάρχει χώρος για τον φόβο. Απομονώνουμε τη ρητορική του μίσους μέσα από τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη. Δείχνουμε στα παιδιά μας στην πράξη τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Η δικαστική καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης ήταν μια μεγάλη νίκη του κινήματος. Όμως, η μάχη με τις ιδέες τους, με το “αυγό του φιδιού” που προσπαθεί πάντα να ξαναγεννηθεί στις δύσκολες εποχές, είναι καθημερινή και διαρκής. Τα σχολεία μας πρέπει να παραμείνουν ζώνες ελεύθερες από τον φασισμό.

Γι’ αυτό είμαστε εδώ απόψε. Το θέατρο γίνεται το δικό μας εργαλείο μνήμης και αφύπνισης. Η παράσταση «18/9» μας θυμίζει ότι η απάθεια, η σιωπή είναι ο καλύτερος σύμμαχος του εγκλήματος. Μας καλεί να μην κοιτάμε από την άλλη πλευρά”.

Στη συνέχεια ξεκίνησε η παράσταση, με την ερμηνεία της Δώρας Χρυσικού να δίνει ζωή σε ένα υπέροχο κείμενο και κυριολεκτικά να κόβει την ανάσα. Ενσαρκώνοντας τη “Δάφνη”, την αυτόπτη μάρτυρα της φριχτής δολοφονίας του Παύλου Φύσσα που λογαριάζεται με τον φόβο και τον υπερβαίνει, η Δώρα Χρυσικού, καταθέτοντας κυριολεκτικά ψυχή και σώμα πάνω στη σκηνή, κατάφερε να ξυπνήσει τα πιο δυνατά συναισθήματα όλων των θεατών. Ένας συγκλονιστικός, καθηλωτικός μονόλογος που αναδεικνύει τις αιτίες του φασισμού, τη διαπλοκή του με κρατικούς μηχανισμούς και μας καλεί να μη σιωπήσουμε. Να σπάσουμε τον φόβο και να ενώσουμε δυνάμεις.

Μετά την παράσταση ακολούθησε η συζήτηση με την ίδια τη Δώρα Χρυσικού να εξηγεί στο κοινό πώς προέκυψε η ιδέα του συγκεκριμένου έργου και να ανανεώνει την υπόσχεσή της να κάνει ότι μπορεί ώστε η παράσταση, η ιστορία της δολοφονίας του Παύλου να φτάσει όσο πιο μακριά γίνεται μέσα και έξω από τη χώρα.

Η αυτόπτης μάρτυρας της δίκης, Δήμητρα Ζώρζου, αναφέρθηκε σε σκέψεις, συναισθήματα εκείνης της βραδιάς όσο και κατά τη διάρκεια των χρόνων που κράτησε η δίκη, καταλήγοντας πως σε τέτοιες στιγμές, σε τέτοιες καταστάσεις τελικά αποκαλύπτεται τι άνθρωποι πραγματικά είμαστε.

Τέλος, η Μάγδα Φύσσα, δέχτηκε καταιγισμό ερωτήσεων. Οι απαντήσεις της ξεκάθαρες, σαφείς, χωρίς ναι μεν αλλά. Και το μήνυμα ένα και δυνατό: η νέα γενιά! Μίλησε για τη δράση της Χρυσής Αυγής, τα τάγματα εφόδου, τη βραδιά της δολοφονίας, τον ρόλο των αστυνομικών, την ευθύνη των κυβερνήσεων για την καθυστέρηση της δίκης, τη δύναμη του Παύλου να υποδείξει τον δολοφόνο του τα τελευταία λεπτά της ζωής του. Στο ερώτημα πώς αντέχει να ζει ξανά και ξανά τη δολοφονία του Παύλου, η απάντηση αποστομωτική:

“Το ερώτημα είναι πώς αντέχω να ζω χωρίς τον Παύλο”. Η αντοχή πηγάζει από την έγνοια για το παιδί. Την ανάγκη να μάθει η νέα γενιά τι πραγματικά έγινε. Να μην εφησυχάζει. Να μην υπάρξει άλλος Παύλος”, όπως χαρακτηριστικά είπε, καλώντας γονείς και εκπαιδευτικούς να μιλήσουν στα παιδιά, να μάθει η νέα γενιά Ιστορία. “Να σώσουμε τη νεολαία. Αυτός είναι ο σκοπός”.

Η συζήτηση έκλεισε με παρεμβάσεις και προσωπικές μαρτυρίες από παρευρισκόμενους, οι οποίοι μοιράστηκαν βιώματα και αναφέρθηκαν σε περιστατικά επιθέσεων που είχαν σημειωθεί στην πόλη τα προηγούμενα χρόνια.