Του Ευτύχη Πρωτοπαπαδάκη
«Θὰ πάγω σ’ ἄλλη γῆ, θὰ πάγω σ’ ἄλλη θάλασσα.
Μιὰ πόλις ἄλλη θὰ βρεθεῖ καλλίτερη ἀπ’ αὐτή.
Κάθε προσπάθειά μου μιὰ καταδίκη εἶναι γραφτῆ ·
κ’ εἲν’ ἡ καρδιά μου-σὰν νεκρός-θαμένη.
Ὁ νοῦς μου ὡς πότε μὲς στὸν μαρασμὸν αὐτὸν θὰ μένει.
Ὅπου τὸ μάτι μου γυρίσω, ὅπου κι ἂν δῶ ἐρείπια μαῦρα τῆς ζωῆς μου βλέπω
ἐδῶ, ποῦ τόσα χρόνια πέρασα καὶ ρήμαξα καὶ χάλασα.»
ΚΑΒΑΦΗΣ (Ένα από τα καλύτερα κομμάτια του )
Μακάρι κανείς να μη νοιωθει αυτα τα συναισθήματα….Αυτοί οι σπαρακτικοί στίχοι προέρχονται από την «Πόλι» του Κωνσταντίνου Καβάφη, ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας για την υπαρξιακή παγίδευση και τη ματαιότητα της φυγής.
Η ευχή σας αγγίζει την ουσία του ποιήματος.
Ο Καβάφης περιγράφει με μοναδική ακρίβεια το βάρος της κατάθλιψης, του απολογισμού μιας ζωής που νιώθει κανείς ότι πήγε χαμένη, και την ψευδαίσθηση ότι αλλάζοντας τόπο θα αλλάξει και η μοίρα του.
Η απάντηση που δίνει ο ποιητής στη συνέχεια του έργου είναι σκληρή αλλά γεμάτη αυτογνωσία:
«Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί.»
Είναι πράγματι μια από τις πιο σκοτεινές αλλά και πιο αληθινές στιγμές της ποίησης, και η ελπίδα σας να μην βιώνει κανείς τέτοιο «μαρασμό» είναι μια βαθιά ανθρώπινη και ουσιαστική ευχή.



