Στην αθώωση του ακτιβιστή Τόνι Γκρίνσταϊν (Tony Greenstein) κατέληξε το δικαστήριο Kingston Crown Court στο Ηνωμένο Βασίλειο, έπειτα από τετραήμερη ακροαματική διαδικασία που ολοκληρώθηκε την Παρασκευή 21 Αυγούστου 2026. Το σώμα των ενόρκων απέρριψε την κατηγορία περί πρόσκλησης υποστήριξης σε απαγορευμένη τρομοκρατική οργάνωση [Χαμάς], η οποία είχε ασκηθεί εις βάρος του βάσει του Άρθρου 12(1) του βρετανικού Αντιτρομοκρατικού Νόμου του 2000 (Terrorism Act 2000).

Η απόφαση αυτή εντάσσεται σε μια σειρά ετυμηγοριών όπου οι ένορκοι αρνήθηκαν να οδηγήσουν στη φυλακή ακτιβιστές του κινήματος Palestine Action, ενώ ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η τελική αγόρευση του κατηγορουμένου, ο οποίος υπερασπίστηκε το δικαίωμα της πολιτικής έκφρασης ανατρέχοντας στην ιστορική μνήμη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ετυμηγορία των ενόρκων και το νομικό πλαίσιο του Terrorism Act 2000

Η δίκη του Τόνι Γκρίνσταϊν, η οποία διήρκεσε τέσσερις ημέρες, επικεντρώθηκε στην εφαρμογή της αυστηρής αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας του 2000 σε δημόσιες τοποθετήσεις και αναρτήσεις σχετικά με την κατάσταση στη Μέση Ανατολή.

Παρά τις κατηγορίες των διωκτικών αρχών περί παραβίασης του άρθρου 12(1), οι ένορκοι έκριναν αθώο τον ακτιβιστή, αρνούμενοι να επιβάλουν ποινή κάθειρξης για αδικήματα που συνδέονται με τον νομικό ορισμό της τρομοκρατίας.

Ο παραλληλισμός με το Γκέτο της Βαρσοβίας και η παρακαταθήκη του Μάρεκ Έντελμαν

Κατά τη διάρκεια της τελικής του ομιλίας προς τους ενόρκους, ο Τόνι Γκρίνσταϊν θεμελίωσε την υπερασπιστική του γραμμή στην ιστορική αναλογία μεταξύ της πολιορκίας της Γάζας και των γεγονότων του 1943 στην κατεχόμενη Πολωνία, επικαλούμενος τη μορφή του Μάρεκ Έντελμαν (Marek Edelman), διοικητή της Εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας.

Απευθυνόμενος στους ενόρκους, ο κ. Γκρίνσταϊν ανέφερε:

«Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ναζί έκλεισαν με τείχη τους Εβραίους της Βαρσοβίας, μισό εκατομμύριο από αυτούς σε ένα γκέτο — μια σφραγισμένη περιοχή, πεινασμένη και γεμάτη ασθένειες, από την οποία τα τρένα αναχωρούσαν για το στρατόπεδο θανάτου της Τρεμπλίνκα. Και το 1943 οι νεαροί Εβραίοι που απέμειναν έκαναν κάτι που κανείς δεν περίμενε. Με μια χούφτα λαθραία πιστόλια, απέναντι σε τανκς και στα SS, εξεγέρθηκαν. Ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να νικήσουν. Εξεγέρθηκαν επειδή ήταν καλύτερο να πεθάνουν αντιστεκόμενοι παρά να οδηγηθούν μακριά αθόρυβα. Είναι μία από τις πιο περήφανες στιγμές στην εβραϊκή ιστορία».

Συνεχίζοντας την επιχειρηματολογία του, ο ακτιβιστής στάθηκε στη στάση του ίδιου του Μάρεκ Έντελμαν:

«Ο τελευταίος επιζών διοικητής εκείνης της εξέγερσης ήταν ένας άνδρας ονόματι Μάρεκ Έντελμαν. Και στα γηρατειά του, ο Έντελμαν έγραψε στην παλαιστινιακή αντίσταση και απευθύνθηκε σε αυτούς ως συναγωνιστές — προκαλώντας μεγάλη ενόχληση στο Ισραήλ. Όταν πέθανε, η Πολωνία τού έκανε κηδεία δημοσία δαπάνη, χαιρετισμό με δεκαπέντε κανονιοβολισμούς, ο Πρόεδρος εκφώνησε τον επικήδειο λόγο. Το Ισραήλ δεν έστειλε ούτε τον πιο χαμηλόβαθμο υπάλληλο της ισραηλινής πρεσβείας. Ο Έντελμαν δεν ήταν σιωνιστής».

Η πολιτική άποψη, ο αποκλεισμός της Γάζας και το παράδοξο της νομοθεσίας

Αναλύοντας το περιεχόμενο των κειμένων του, ο Τόνι Γκρίνσταϊν υπογράμμισε ότι οι τοποθετήσεις του συνιστούν προστατευόμενο πολιτικό λόγο, απορρίπτοντας κάθε προσπάθεια ποινικοποίησής τους:

«Ο Έντελμαν, ο οποίος ηγήθηκε της Εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας ενάντια στους Ναζί, περιέγραψε τη Γάζα ως γκέτο. Έχω χρησιμοποιήσει τη σύγκρισή του για χρόνια πριν από τον Οκτώβριο του 2023. Δύο εκατομμύρια άνθρωποι, οι περισσότεροι από αυτούς πρόσφυγες ή παιδιά προσφύγων, σφραγισμένοι σε μια λωρίδα γης υπό αποκλεισμό για 16 χρόνια, όπου η πλειοψηφία είναι παιδιά στα οποία δεν επιτράπηκε ποτέ ούτε μία φορά να βγουν έξω. Όταν έγραψα “γκέτο”, εννοούσα γκέτο. Το ιστολόγιό μου υποστήριξε την Εξέγερση ακριβώς όπως θα υποστήριζα τις εξεγέρσεις των σκλάβων του 19ου αιώνα. Αυτή είναι μια πολιτική άποψη. Ήταν μια πολιτική άποψη στις 7 Οκτωβρίου 2023, και είναι μια πολιτική άποψη τώρα».

Καταλήγοντας στην τοποθέτησή του ενώπιον του δικαστηρίου, επεσήμανε τα νομικά όρια και τις αντιφάσεις του υφιστάμενου αντιτρομοκρατικού πλαισίου:

«Και εδώ είναι το παράδοξο. Διαβάστε το άρθρο 1 του Νόμου περί Τρομοκρατίας του 2000 και αναρωτηθείτε πώς θα αντιμετώπιζε τους μαχητές του Γκέτο της Βαρσοβίας. Αν αυτός ο Νόμος υπήρχε το 1944, θα μπορούσαν να είχαν χαρακτηριστεί τρομοκράτες. Το ίδιο και η Γαλλική Αντίσταση».

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενο.