Ο δημοσιογράφος Ιωάννης Παπαδάκης μοιράστηκε μία προσωπική εμπειρία του με τον μακαριστό Ειρηναίο Κισσάμου και Σελίνου στη διαδρομή για τον Γκιώνα:
Ο Μακαριστός Ειρηναίος προτιμούσε το μονοπάτι σαν τασιμάρης κι εκείνος… Με γρήγορο διασκελισμό, σταθερό βήμα και χωρίς να τον απασχολεί ιδιαίτερα αν μπορούσες να τον ακολουθήσεις!
Το είχα δοκιμάσει κι εγώ πιτσιρικάς να τον ακολουθήσω. Μάταια όμως… Σε λίγο είχε πάρει τέτοια απόσταση, που όταν κατάλαβα τι είχε γίνει, με είχε αφήσει χιλιόμετρα πίσω!
Έτσι ήταν ο Ειρηναίος· μπροστά πάντα, με το δικό του βήμα, κι εμείς να προσπαθούμε να τον προλάβουμε…

Τη συγκεκριμένη αναφορά σχολίασε και ο δημοσιογράφος Νίκος Αγγελάκης που μοιράστηκε μία δική του παρόμοια εμπειρία:
Όταν ήμουν ανταποκριτής στην ΕΡΤ (Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση) —γύρω στο 1985 υπολογίζω— ο Ειρηναίος εξέφρασε την επιθυμία του για τηλεοπτική και ραδιοφωνική κάλυψη. Ήρθε, λοιπόν, το τηλεοπτικό συνεργείο με τον φίλο Γιώργο Τραχανατζή από το Ηράκλειο.
Στην κατηφόρα καλά τα πήγαμε, στον γυρισμό όμως τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Ο Ειρηναίος δεν περπατούσε, πετούσε! Αναγκαστήκαμε να βγάλουμε ρούχα, κι εκείνος μάς έκανε περιπαικτικά αστειάκια και μας αντιμετώπιζε με μια ζεστή, ανθρώπινη συμπεριφορά. Όπως ήμουν εγώ, ήταν και ο κάμεραμαν: ήμασταν με τη γλώσσα έξω, καταϊδρωμένοι και αγκομαχώντας. Να σημειωθεί ότι μας είχαν προμηθεύσει κι ένα γαϊδουράκι για τη μεταφορά όλων των τηλεοπτικών εξαρτημάτων —κάμερες, τρίποδα, καλώδια κ.λπ.— τα οποία διαφορετικά ήταν αδύνατον να μεταφερθούν.
Η εμπειρία αυτή μου έχει μείνει αξέχαστη: ο Ειρηναίος δυνατός, χαμογελαστός, να ακτινοβολεί, κι εμείς αποκαμωμένοι. Ήταν η προσωποποίηση του δυναμισμού, της ψυχικής και θεϊκής δύναμης, καθώς και της θέλησης που τον διακατείχε.



