Την Τετάρτη 15 Ιουλίου, ημέρα λήξης της ομαδικής έκθεσης «Can you be just another can», θα πραγματοποιηθούν τρία performances στον εκθεσιακό χώρο των Χανίων, ολοκληρώνοντας τον τρίτο σταθμό αυτού του εικαστικού project που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Το πρόγραμμα των performances περιλαμβάνει: Στέλλα Δρυγιαννάκη με το έργο «Σπίτι» (διάρκεια 20′), Λαμπρινή Μποβιάτσου με το «Δεν το ήθελα να με λυπάστε» (διάρκεια 20′) και Μαρία Τσουκνάκη με «Το καροτσάκι με τα σπίρτα» (διάρκεια 10′).

Η έκθεση, που παρουσιάζεται από τις 4 έως τις 15 Ιουλίου 2026 στο Εμπορικό Επιμελητήριο και το Κύτταρο Χαλέπας στα Χανιά, αποτελεί τον τρίτο σταθμό ενός εικαστικού project in progress, το οποίο αναπτύσσεται οργανικά μέσα από διαδοχικές εκθέσεις. Το εγχείρημα εκκίνησε από τη διεθνή πλατφόρμα σύγχρονης τέχνης OpenArtLink τον Οκτώβριο του 2025 στον Πειραιά, συνέχισε τη διαδρομή του τον Μάιο του 2026 στο Κέντρο Βυζαντινών Τεχνών στο Ρέθυμνο, ενώ ήδη προγραμματίζονται οι επόμενοι σταθμοί του.

Κεντρικό στοιχείο της έκθεσης αποτελεί μία κινούμενη κατασκευή με τη μορφή σιδηρόδρομου, πάνω στην οποία οι καλλιτέχνες δημιούργησαν έργα με πηγή έμπνευσης την κονσέρβα. Ως αντικείμενο μαζικής παραγωγής, η κονσέρβα φέρει τον συμβολισμό της ομοιομορφίας, της κατανάλωσης και της χρησιμοποίησης: την χρησιμοποιούμε και ύστερα την πετάμε.

Η κονσέρβα και οι συμβολισμοί της απασχόλησαν πολλούς καλλιτέχνες στο παρελθόν. Από τα ready-mades του Duchamp που άνοιξαν τον δρόμο στη μεταμόρφωση του καθημερινού σε τέχνη, ως την τολμηρή χειρονομία του Piero Manzoni στο Merda d’artista, τις εμβληματικές Campbell’s του Andy Warhol, τα γλυπτά-αντικείμενα του Claes Oldenburg και τις λιθογραφίες του Γαΐτη, το ταπεινό δοχείο αναδεικνύεται σε καθρέφτη της κοινωνίας: σύμβολο εμπορευματοποίησης, υπερκατανάλωσης και τυποποίησης.

Οι καλλιτέχνες της έκθεσης «Can you be just another can» επαναπροσδιορίζουν τους συμβολισμούς της και φωτίζουν ζητήματα της δικής τους σύγχρονης πραγματικότητας. «Μπορείς να είσαι ακόμα μία κονσέρβα;» Μεταφράζοντας τη συγκεκριμένη φράση στα αγγλικά δημιουργείται ένα λογοπαίγνιο που προσδίδει ένα άλλο, κωμικοτραγικό νόημα. Θέλουμε να είμαστε μία ακόμη κονσέρβα στη γραμμή παραγωγής ενός συστήματος που δεν αφήνει περιθώρια προσωπικής έκφρασης και ιδιαιτερότητας;

Η έννοια του εαυτού συνθλίβεται καθώς η ομοιομορφία είναι το ζητούμενο σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Ο δρόμος είναι προδιαγεγραμμένος, τα όρια συγκεκριμένα, οι νόρμες αυστηρά καθορισμένες. Οι κονσέρβες–έργα τοποθετημένες πάνω σε ράγες τραίνου σε μικρογραφία, παραπέμπουν τόσο στο έγκλημα των Τεμπών όσο και στη γραμμή της μαζικής παραγωγής, αναδεικνύοντας την αντιμετώπιση του ανθρώπου ως αριθμό — θύμα πολέμου, ή φυσικών καταστροφών, ή αποτέλεσμα λάθους του συστήματος.

Το σύστημα όμως συνεχίζει την αδιάκοπη πορεία του, κουβαλώντας όλους εμάς πάνω στις ράγες του· κι αν κάτι πάει στραβά, αν εκτροχιαστεί, κάποιοι άλλοι θα πάρουν τη θέση μας στην ατελείωτη πομπή της «ανθρώπινης κονσέρβας». Τα έργα σχολιάζουν την εποχή μας άλλοτε με καυστικό και άλλοτε με ποιητικό τρόπο, με ελευθερία στην επιλογή της μορφής, της έννοιας, της ύλης. Ευφάνταστα και ευρηματικά, απαντούν πως: Όχι, δεν μπορώ να είμαι ακόμα μία κονσέρβα.

Την επιμέλεια της έκθεσης έχουν η Λαμπρινή Μποβιάτσου και η Ισμήνη Μπονάτσου. Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Μαργαρίτα Βασιλάκου, Σοφία Βλαζάκη, Νίκος Βοζαΐτης (vozis), Στέλλα Δρυγιαννάκη, Σοφία Κυριακού, Ευδοκία Κύρκου, Κοσμάς Λιλικάκης, Γιώργος Λυντζέρης, Λαμπρινή Μποβιάτσου, Ισμήνη Μπονάτσου, Αλέξανδρος Νικολάου (itsmi), Παντελής Παντελόπουλος, Έλενα Παπαδημητρίου, Βιβή Περυσινάκη, Χρύσα Σκορδάκη, Άγγελος Σκούρτης, Αννέττα Σπανουδάκη, Νίκος Σταθόπουλος, Άρις Στοΐδης, Μάρθα Τσιάρα, Μαρία Τσουκνάκη και Αποστόλης Φιλίππου. Ήχος και φως: Κοσμάς Λιλικάκης.