Το Ινστιτούτο CATO (CATO Institute), με έδρα την Ουάσιγκτον, αποτελεί έναν από τους πιο επιδραστικούς οργανισμούς δεξαμενής σκέψης (think tank) παγκοσμίως, έχοντας ως κεντρικό πυλώνα της ύπαρξής του την προάσπιση των αρχών του κλασικού φιλελευθερισμού. Από την ίδρυσή του το 1977, το Ινστιτούτο έχει ταυτιστεί με την προώθηση της ατομικής ελευθερίας, του περιορισμένου κράτους, των ελεύθερων αγορών και της ειρήνης.

Σε αντίθεση με άλλους οργανισμούς που συχνά ευθυγραμμίζονται με συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα, το CATO διατηρεί μια αυστηρά ανεξάρτητη στάση, ασκώντας κριτική τόσο στη δεξιά όσο και στην αριστερά όταν οι πολιτικές τους αποκλίνουν από το ιδεώδες της ελευθερίας. Στόχος του δεν είναι απλώς η ανάλυση της επικαιρότητας, αλλά η παροχή λύσεων που ενδυναμώνουν το άτομο έναντι της κρατικής παρέμβασης, προωθώντας ένα όραμα κοινωνίας όπου η οικειοθελής συνεργασία και η προσωπική ευθύνη αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους της ευημερίας.

Με κείμενο που ανέρτησε ζητά να σταματήσουν οι ΗΠΑ το πόλεμο με το Ιράν αναφέροντας 5 συγκεκριμένους λόγους:

Αναφορές υποδηλώνουν ότι η κυβέρνηση Τραμπ συντάσσει αίτημα έκτακτης χρηματοδότησης ύψους έως και 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την υποστήριξη του πολέμου στο Ιράν. Οι ΗΠΑ έχουν ήδη δαπανήσει περίπου 19 δισεκατομμύρια δολάρια σε αυτή τη σύγκρουση. Προτού το Κογκρέσο δεσμευτεί για περισσότερες δαπάνες, ορίστε πέντε λόγοι για τους οποίους οι νομοθέτες θα πρέπει να διστάσουν να χρηματοδοτήσουν άλλη μια σύγκρουση στο εξωτερικό.

1. Η Κυβέρνηση Επιδιώκει έναν Απροσδιόριστο Πόλεμο χωρίς Σαφή Έξοδο

Πριν πάνε σε πόλεμο, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πρέπει να καθορίσουν τους τελικούς στόχους. Η κυβέρνηση Τραμπ αποτυγχάνει να ορίσει αυτούς τους τελικούς στόχους και φαίνεται διατεθειμένη να τους αλλάζει μέρα με τη μέρα.

Αρχικά, η κυβέρνηση Τραμπ υποστήριξε την ανατροπή της κυβέρνησης της Τεχεράνης και την πλήρη καταστροφή των πυρηνικών της υλικών και των δυνατοτήτων της σε βαλλιστικούς πυραύλους. Πιο πρόσφατα, ο Πρόεδρος Τραμπ υπέδειξε ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να τελειώσει «σύντομα» καθώς δεν έχει απομείνει «σχεδόν τίποτα», παρά το γεγονός ότι η Τεχεράνη παραμένει ικανή να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της και είναι πλέον πιο διατεθειμένη να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο.

Χωρίς σαφώς καθορισμένους πολεμικούς στόχους, είναι αδύνατο να γνωρίζουμε πώς μοιάζει η νίκη ή πόσο θα κοστίσει η επίτευξή της. Το Κογκρέσο θα πρέπει να αποφύγει την έγκριση 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων για μια σύγκρουση με ασαφείς στόχους.

2. Το «Κούρεμα του Γκαζόν» δεν είναι Στρατηγική

Ελλείψει σαφών πολεμικών στόχων, η κυβέρνηση φαίνεται να έχει καταλήξει στην προσέγγιση του «κουρέματος του γκαζόν» (mowing the lawn) — μια στρατηγική που περιλαμβάνει περιοδικά πλήγματα στις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν χωρίς την επιδίωξη ενός αποφασιστικού αποτελέσματος.

Αυτή είναι μια συνταγή για ατελείωτους βομβαρδισμούς — ή ατελείωτο πόλεμο — για τις ΗΠΑ. Προηγούμενοι τυχοδιωκτισμοί που δικαιολογήθηκαν με παρόμοιους όρους θα πρέπει να χρησιμεύσουν ως αυστηρή προειδοποίηση για τη ματαιότητα μιας τέτοιας προσέγγισης. Σύμφωνα με τη Neta Crawford, το συνολικό δημοσιονομικό βάρος από τον παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας υπερβαίνει τα 8 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μια συμπληρωματική χρηματοδότηση 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τον πόλεμο στο Ιράν σήμερα μπορεί πολύ εύκολα να εξελιχθεί σε μια αόριστη, μεγάλη δημοσιονομική δέσμευση.

3. Το Κόστος είναι ήδη Υψηλό και το Απόθεμα αντικαθίσταται Δύσκολα

Μέχρι σήμερα, οι ΗΠΑ έχουν ήδη δαπανήσει περίπου 19 δισεκατομμύρια δολάρια σε μόλις δύο εβδομάδες μαχών. Πολλά από αυτά που θα χρηματοδοτούσε μια συμπληρωματική πολεμική πίστωση, κυρίως πυρομαχικά πυραυλικής άμυνας, είναι ακριβά και δύσκολο να αναπληρωθούν.

Εξετάστε τους αναχαιτιστές THAAD:

• Κάθε αναχαιτιστής πυραύλων κοστίζει περίπου 12,7 εκατομμύρια δολάρια.

• Οι Ηνωμένες Πολιτείες παράγουν περίπου 22 από αυτούς τους αναχαιτιστές κάθε χρόνο.

• Διατηρούν ένα απόθεμα περίπου 646 αναχαιτιστών.

• Στην τελευταία τους σύγκρουση με το Ιράν (Πόλεμος των Δώδεκα Ημερών), οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν 100 έως 150 αναχαιτιστές THAAD, δηλαδή το 15% έως 20% ολόκληρου του αμερικανικού αποθέματος.

Με τους τρέχοντες ρυθμούς παραγωγής, η ανασυγκρότηση του αποθέματος πυραύλων THAAD θα απαιτήσει χρόνια. Η χρηματοδότηση περαιτέρω συγκρούσεων στο Ιράν θα επιταχύνει την εξάντληση αυτών των δύσκολα αντικαταστάσιμων και δαπανηρών μέσων.

4. Μια Συμπληρωματική Πολεμική Χρηματοδότηση Εκτάκτου Ανάγκης είναι Ανεύθυνη Δημοσιονομική Πολιτική

Οι δαπάνες εκτάκτου ανάγκης υποτίθεται ότι αφορούν ζητήματα που είναι ζωτικής σημασίας, ξαφνικά, επείγοντα, απρόβλεπτα και μη μόνιμα. Ένας πόλεμος που ξεκίνησε η κυβέρνηση, τον οποίο σχεδιάζει ενεργά και μπορεί να παραταθεί πολύ στο μέλλον, αποτυγχάνει στα περισσότερα από αυτά τα κριτήρια εξαρχής.

Αναλογιστείτε ότι μεταξύ των οικονομικών ετών 2001 και 2023, το Κογκρέσο χρησιμοποίησε συμπληρωματικές πιστώσεις εκτάκτου ανάγκης και ειδικά καθορισμένες «εκτός βάσης» κατηγορίες προϋπολογισμού για να χρηματοδοτήσει σχεδόν το ένα πέμπτο όλων των αμυντικών δαπανών, ποσό που ανέρχεται σε 2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε ονομαστικούς όρους. Ιδωμένη μεμονωμένα, μια ατομική συμπληρωματική χρηματοδότηση μπορεί να μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό. Αλλά ιδωμένες συνολικά, η υπερβολική εξάρτηση από τις πολεμικές συμπληρωματικές πιστώσεις μπορεί να έχει τεράστιο μακροπρόθεσμο δημοσιονομικό αντίκτυπο.

Επειδή οι δαπάνες εκτάκτου ανάγκης εξαιρούνται από πολλούς συμβατικούς ελέγχους του προϋπολογισμού, όπως τα ανώτατα όρια δαπανών, αντιμετωπίζουν επίσης λιγότερη εποπτεία από άλλες κατηγορίες διακριτικών δαπανών. Το 2017, το Γραφείο Λογοδοσίας της Κυβέρνησης (GAO) ανέφερε ότι τα ελαττωματικά κριτήρια που διέπουν τις παρελθούσες αυξήσεις των αμυντικών δαπανών εκτάκτου ανάγκης «εμπόδισαν [τους λήπτες αποφάσεων] στην ικανότητά τους να θέτουν προτεραιότητες και να κάνουν συμβιβασμούς στη χρηματοδότηση». Με άλλα λόγια, η εξάρτηση από συμπληρωματικές δαπάνες εκτάκτου ανάγκης για τη χρηματοδότηση συγκρούσεων οδηγεί σε χειρότερη στρατηγική και μεγαλύτερη υπερδαπάνη.

Μια συμπληρωματική χρηματοδότηση 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Ιράν είναι πιθανό να επαναλάβει αυτό το μοτίβο.

5. Η Οικονομική Ισχύς Υποστηρίζει τη Στρατιωτική Ισχύ

Σε όλη την ιστορία, οι χώρες των οποίων οι κυβερνητικές δαπάνες ξεπερνούν τα οικονομικά τους μέσα έρχονται αντιμέτωπες με την παρακμή και την τελική κατάρρευση. Αυτό το γεγονός είναι αναπόφευκτο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, το δημοσιονομικό περιβάλλον για τις ΗΠΑ σπάνια ήταν χειρότερο.

Τα ελλείμματα ανέρχονται σε 2 τρισεκατομμύρια δολάρια και αυξάνονται. Το ομοσπονδιακό δημόσιο χρέος βρίσκεται σε πορεία να υπερβεί το μέγεθος της αμερικανικής οικονομίας φέτος. Το κόστος των τόκων για το χρέος της Αμερικής υπερβαίνει τις ομοσπονδιακές δαπάνες για την εθνική άμυνα. Αυτή η επιδεινούμενη δημοσιονομική προοπτική, που οφείλεται κυρίως στις παροχές προς την τρίτη ηλικία, γίνεται ακόμη χειρότερη αν συνυπολογίσετε άλλο ένα παρατεταμένο επεισόδιο στρατιωτικού τυχοδιωκτισμού. Εν ολίγοις, η συγκράτηση των δαπανών είναι απαραίτητη τώρα περισσότερο από ποτέ.

Παρόλα αυτά, ο πρόσφατα ψηφισθείς νόμος “One Big Beautiful Bill Act” (OBBBA) περιλάμβανε περισσότερα από 175 δισεκατομμύρια δολάρια σε αμυντικές δαπάνες επιπλέον του βασικού διακριτικού αμυντικού προϋπολογισμού ύψους 839 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Εν μέσω αυτών των τακτικών ομοσπονδιακών ελλειμμάτων ύψους 2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, η δαπάνη άλλων 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε αυτή τη συμπληρωματική χρηματοδότηση και 1,5 τρισεκατομμυρίου δολαρίων για τον προτεινόμενο αμυντικό προϋπολογισμό του Τραμπ για το οικονομικό έτος 2027 είναι απερίσκεπτη.

Οι μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες τώρα γεννούν υψηλότερες αμυντικές δαπάνες στο μέλλον, ενισχύοντας τα ελλείμματα, αυξάνοντας το κόστος δανεισμού και παράγοντας χειρότερα μακροπρόθεσμα οικονομικά αποτελέσματα. Μια χώρα δεν μπορεί να έχει στρατιωτική ισχύ χωρίς οικονομική ισχύ. Εάν οι νομοθέτες νοιάζονται για την εθνική ασφάλεια, θα πρέπει να θέσουν το εθνικό χρέος ως ζήτημα υψηλότερης προτεραιότητας. Μπορούν να ξεκινήσουν απορρίπτοντας τις αδικαιολόγητες αμυντικές δαπάνες.

Οι Παλιές Συνήθειες Πεθαίνουν Δύσκολα

Ο πόλεμος στο Ιράν δεν αξίζει να διεξαχθεί. Εάν το Κογκρέσο θέλει να χρηματοδοτήσει με ελλείμματα άλλη μια σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, θα πρέπει τουλάχιστον να είναι ειλικρινές γι’ αυτό που κάνει: μεταφέρει πλούτο από τις τωρινές και τις μελλοντικές γενιές για να χρηματοδοτήσει μια σύγκρουση που χαρακτηρίζεται από μεταβαλλόμενους στόχους, κανένα σχέδιο εξόδου και ένα διαρκώς αυξανόμενο κόστος. Οι συμπληρωματικές πιστώσεις εκτάκτου ανάγκης χωρίς αντισταθμιστικά οφέλη και χωρίς καθορισμένη στρατηγική εξόδου είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο οι ΗΠΑ κατέληξαν να ξοδεύουν τρισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτικούς τυχοδιωκτισμούς μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το Κογκρέσο δεν πρέπει να επαναλάβει αυτό το λάθος.

cato.org