Του Δημήτρη Φλυτζάνη *

Η καθολική εφαρμογή των DRGs στο ΕΣΥ δεν αποτελεί τεχνική βελτίωση ούτε «ουδέτερο εργαλείο εκσυγχρονισμού». Αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή με σαφή κατεύθυνση:

–  τη μετατροπή της δημόσιας υγείας από κοινωνικό δικαίωμα σε κοστολογημένο προϊόν

– τη μετατροπή των νοσοκομείων από δομές φροντίδας σε μονάδες λογιστικής απόδοσης.

Η διεθνής εμπειρία – και ειδικά το παράδειγμα της Γερμανίας – είναι αποκαλυπτική. Εκεί όπου εφαρμόστηκαν καθολικά τα DRGs, δεν μειώθηκαν ουσιαστικά οι δαπάνες, δεν βελτιώθηκαν οι δείκτες υγείας, αλλά εντάθηκαν οι πιέσεις στα δημόσια νοσοκομεία, αυξήθηκε ο όγκος «παραγωγής περιστατικών», έκλεισαν ή συγχωνεύτηκαν μονάδες και οξύνθηκαν οι ανισότητες πρόσβασης. Η υγειονομική πράξη υποτάχθηκε στον οικονομικό δείκτη.

Αυτό το μοντέλο επιχειρείται σήμερα να μεταφερθεί στο ΕΣΥ, ένα σύστημα ήδη αποδεκατισμένο από χρόνια υποχρηματοδότηση, ελλείψεις προσωπικού και παρωχημένους οργανισμούς. Δεν πρόκειται για μεταρρύθμιση. Πρόκειται για επιτάχυνση της αποδιάρθρωσης.

Τα DRGs αλλάζουν τη λογική λειτουργίας των νοσοκομείων:

–  Η φροντίδα μετριέται σε «πακέτα κόστους».

–  Ο ασθενής μετατρέπεται σε περιστατικό.

–  Ο υγειονομικός σε μεταβλητό κόστος.

–  Το νοσοκομείο σε επιχείρηση που πρέπει να «βγαίνει».

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ανάγκες του πληθυσμού, η πρόληψη, η εφημεριακή κάλυψη, οι μη κερδοφόρες αλλά απολύτως αναγκαίες υπηρεσίες θεωρούνται βάρος. Όχι γιατί δεν χρειάζονται, αλλά γιατί δεν αποδίδουν.

Η κρίση του ΕΣΥ οφείλεται:

–  στην υποχρηματοδότηση,

–  στη διαρκή μείωση μόνιμου προσωπικού,

–  στους παρωχημένους οργανισμούς νοσοκομείων,

–  στους εξευτελιστικούς μισθούς,

–  στην εργασιακή ανασφάλεια χιλιάδων συμβασιούχων.

Η εισαγωγή των DRGs δεν λύνει κανένα από αυτά τα προβλήματα. Αντίθετα, τα βαθαίνει και τα μεταμφιέζει σε «τεχνικό πρόβλημα αποδοτικότητας».

Ως υγειονομικοί, ως εργαζόμενοι και ως κοινωνία, θέτουμε σαφείς και αδιαπραγμάτευτες κόκκινες γραμμές:

–  Η υγεία είναι κοινωνικό αγαθό και δημόσιο δικαίωμα, όχι εμπόρευμα.

–  Καμία εφαρμογή των DRGs χωρίς πλήρη κρατική χρηματοδότηση των νοσοκομείων.

–  Καμία σύνδεση χρηματοδότησης με «παραγωγικούς δείκτες» που αγνοούν τις πραγματικές υγειονομικές ανάγκες.

–  Επικαιροποίηση των Οργανισμών των νοσοκομείων, με βάση τις σύγχρονες και μελλοντικές ανάγκες του πληθυσμού και όχι τις λογικές περικοπών.

–  Μόνιμες προσλήψεις προσωπικού όλων των ειδικοτήτων.

–  Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

–  Ουσιαστικές αυξήσεις μισθών, επαναφορά 13ου και 14ου μισθού.

–  Ένταξη όλων των υγειονομικών στα ΒΑΕ.

–  Καθολική επέκταση του επιδόματος ανθυγιεινής εργασίας, χωρίς διακρίσεις.

Χωρίς εργαζόμενους με δικαιώματα, χωρίς σύγχρονους οργανισμούς και χωρίς δημόσιο σχεδιασμό, καμία χρηματοδοτική αλλαγή δεν μπορεί να υπηρετήσει τη δημόσια υγεία.

Τα DRGs δεν είναι ουδέτερο εργαλείο. Είναι πολιτική επιλογή με ταξικό πρόσημο. Επιλέγουν ποιος αντέχει, ποιος «κοστίζει» και ποιος περισσεύει.

Απέναντι σε αυτή τη στρατηγική, προτάσσουμε ένα ισχυρό, καθολικό, δημόσιο ΕΣΥ, με επίκεντρο τον άνθρωπο.

Η υγεία δεν κοστολογείται. Υπερασπίζεται.

* Πρόεδρος Ένωσης Εργαζομένων Βενιζελείου