Δεν ήταν ποτέ πιθανό ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν θα έκανε δώρο στον Ντόναλντ Τραμπ μια ειρηνευτική συμφωνία, έστω και μια πενιχρή, για τα 80ά του γενέθλια, κάτι που θα μπορούσε να διακηρύξει αμέσως μετά την «ιστορική» μονομαχία σε κλουβί (cage fight) στον νότιο κήπο του Λευκού Οίκου. Ωστόσο, έχοντας δηλώσει ψευδώς 39 φορές από τότε που ξεκίνησε τον πόλεμο με το Ιράν τον Φεβρουάριο ότι η ειρήνη ήταν προ των πυλών, αυτή τη φορά μπορεί πραγματικά να είναι διαφορετικά.

Εάν οι πακιστανικές αρχές που μεσολαβούν για τη συμφωνία, οι Ιρανοί και οι Αμερικανοί λένε όλοι ότι το «μνημόνιο συναντίληψης» (MoU) θα υπογραφεί πράγματι μέχρι το τέλος της εβδομάδας, τότε υπάρχει, επιτέλους, κάποιος λόγος για ρεαλιστική αισιοδοξία.

Ωστόσο, η επιφυλακτικότητα παραμένει – επειδή οι ενδείξεις είναι ότι το μη δημοσιευμένο ακόμη και (περιέργως) μη διαρρεύσαν MoU θα διευθετήσει συγκριτικά λίγα πράγματα. Θα είναι, στην ουσία, μια δέσμευση για συνομιλίες σχετικά με κάποια μελλοντική, πιο βιώσιμη συμφωνία. Αν η πρόσφατη ιστορία δείχνει κάτι, τα εμπόδια σε αυτό θα παραμείνουν τρομερά. Με ή χωρίς MoU, μια ασταθής περιοχή έχει γίνει ακόμη πιο επικίνδυνη από τον μη αναγκαστικό πόλεμο επιλογής που εξαπέλυσαν το Ισραήλ και η Αμερική. Ο κόσμος θα είναι αντιμέτωπος με τις επιπτώσεις του για μήνες, αν όχι για χρόνια.

Όχι η μικρότερη από αυτές είναι ο οικονομικός αντίκτυπος. Είναι τεράστιος, εκτεινόμενος πολύ πέρα από την υλική καταστροφή και την τιμή της βενζίνης, σε μια παγκόσμια απώλεια παραγωγής και χαμηλότερη οικονομική ανάπτυξη που απείλησε με διεθνή ύφεση και χρηματοπιστωτικό κραχ. Τα εθνικά θησαυροφυλάκια, οι εταιρείες και τα νοικοκυριά παντού έχουν δεχθεί πιέσεις, και οι φτωχότεροι έχουν υποφέρει περισσότερο.

Αυτή η πίεση θα πρέπει τώρα να υποχωρήσει, καθώς το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, οι πρώτες ύλες, τα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες προμήθειες ξαναρχίζουν την κυκλοφορία τους. Τα Στενά του Ορμούζ θα πρέπει σύντομα να ανοίξουν ξανά για τη ναυσιπλοΐα, με ή χωρίς κάποια μορφή ιρανικής εποπτείας ή επιβολής διοδίων – και αυτό από μόνο του είναι άξιο εορτασμού, όπως φάνηκε από την αντίδραση των χρηματοπιστωτικών αγορών, και ακόμη και αν χρειαστεί κάποιος χρόνος για να επανέλθει το εμπόριο στο κανονικό.

Το σοβαρότερο εμπόδιο για μια πιο διαρκή ειρήνη παραμένει ο Μπενιαμίν Νετανιάχου (Benjamin Netanyahu). Στην κοσμοθεωρία του μηδενικού αθροίσματος που διαθέτει, ένα ασθενέστερο Ιράν σημαίνει αναγκαστικά ένα ασφαλέστερο Ισραήλ, και γι’ αυτό ενθάρρυνε – ή έπεισε – την κυβέρνηση Τραμπ να εξαπολύσει την Επιχείρηση Επική Οργή (Operation Epic Fury), ακριβώς όπως έκανε με την έναρξη της Επιχείρησης Μεσονύκτιο Σφυρί (Operation Midnight Hammer) πριν από έναν χρόνο.

Προς τον προφανή πλέον εκνευρισμό του Αμερικανού προέδρου, ο κ. Νετανιάχου συνεχίζει την εισβολή και την κατοχή του νότιου Λιβάνου, που έχει σχεδιαστεί για να εξουδετερώσει τη Χεζμπολάχ, καθώς και προφανώς επιτρέπει περισσότερους παράνομους ισραηλινούς οικισμούς στη Δυτική Όχθη, ακόμη και όταν ο κ. Τραμπ θέλει να αποχωρήσει.

Ο πρόεδρος φαίνεται να μην είναι σε θέση να σταματήσει τον ενοχλητικό φίλο και σύμμαχό του από το να συνεχίζει ακατάπαυστα τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις, αλλά δεν θα έπρεπε να εκπλήσσεται. Ο κ. Νετανιάχου βλέπει ένα πυρηνικά εξοπλισμένο Ιράν ως υπαρξιακή απειλή για το (πυρηνικά εξοπλισμένο) Ισραήλ και, ως εκ τούτου, θα απαιτηθεί η μέγιστη πίεση από τον Λευκό Οίκο για να τον εμποδίσει να προσπαθεί συνεχώς να τορπιλίσει το MoU και μια μόνιμη κατάπαυση του πυρός.

Ένα δεύτερο, σχετικό εμπόδιο για την ειρήνη βρίσκεται στη Γερουσία των ΗΠΑ, η οποία πρέπει ακόμη να εγκρίνει το MoU για το Ιράν, βάσει ενός νόμου που ψηφίστηκε, ειρωνικά, όταν οι Ρεπουμπλικάνοι ανησυχούσαν για την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν που είχε διαπραγματευτεί το 2015 η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα (Barack Obama).

Υπό την ηγεσία του ισχυρού και ανένδοτα φιλοϊσραηλινού, μάλιστα φιλονετανιάχου, γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκράχαμ (Lindsey Graham), σύντομα θα είναι η σειρά του κ. Τραμπ να πείσει τους σκληροπυρηνικούς Ρεπουμπλικάνους ότι η συμφωνία του είναι πράγματι ανώτερη από εκείνη του κ. Ομπάμα, ακόμη και αν σίγουρα δεν θα είναι τόσο ολοκληρωμένη και μπορεί κάλλιστα να περιέχει μια δέσμευση για την αποδέσμευση των ιρανικών χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων, μια κίνηση που ορισμένα γεράκια θα θεωρήσουν ως ανυπόφορη ταπείνωση για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η έλλειψη ενός βιώσιμου εναλλακτικού σχεδίου και οι εκλογικές επιπτώσεις μιας επανέναρξης του πολέμου θα πρέπει, ωστόσο, να είναι αρκετές για να εγκριθεί το MoU.

Αυτό για το οποίο ο κ. Γκράχαμ και οι συνάδελφοί του θα πρέπει να ανησυχούν περισσότερο είναι ότι αυτή η κακότυχη επιδρομή στη Μέση Ανατολή κατέληξε να αφήσει το ιρανικό καθεστώς ισχυρότερο από ό,τι ήταν πριν από τον πόλεμο, και πιο απειλητικό από ό,τι ήταν υπό την πυρηνική συμφωνία του κ. Ομπάμα, την οποία ο κ. Τραμπ έσκισε σε μια από τις κρίσεις παιδικού πείσματος.

Το πρόβλημα τώρα είναι ότι ο κ. Τραμπ έχει προικίσει το Ιράν με μια πολύ πιο χρήσιμη επιλογή από οποιαδήποτε πυρηνική συσκευή: την αποτελεσματική εργαλειοποίηση ως όπλο των Στενών του Ορμούζ. Πρόκειται για ένα όπλο μαζικής οικονομικής καταστροφής μοναδικής ισχύος. Δόθηκε ικανοποιητική απόδειξη της χρήσης του κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, όταν ούτε καν οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και ένας ναυτικός αντιαποκλεισμός δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν μια εξασθενημένη Τεχεράνη από το να κρατήσει όμηρο την παγκόσμια οικονομία.

Όποιο κομμάτι χαρτί κι αν υπογράψουν τελικά οι Αμερικανοί και οι Ιρανοί, οι αγιατολάχ και οι Φρουροί της Επανάστασης θα έχουν πάντα αυτή τη δυνατότητα για εκβιασμό εύκολα υπό τις διαταγές τους. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Αμερική έχασε αυτόν τον πόλεμο.