Ο γεωπολιτικός αναλυτής καθηγητής Jiang Xueqin αναλύει στο Tucker Carlson Show το σχέδιο της «Μεγάλης Ισραήλ», την παγίδα τύπου Βιετνάμ στο νησί Χαρκ, τα στενά του Ορμούζ και το μέλλον του Ιράν σε 5 και 20 χρόνια

Βάσει της συνέντευξης του καθηγητή Jiang Xueqin (@PredictiveHistory) στο Tucker Carlson Show — Ανάλυση της επόμενης φάσης του πολέμου στο Ιράν

Ο πόλεμος στο Ιράν δεν αφορά μόνο το Ιράν — και ο κύριος ωφελημένος μπορεί να μην είναι αυτός που φαίνεται. Αυτή είναι η κεντρική θέση του γεωπολιτικού αναλυτή και καθηγητή Τζιάνγκ Σουεκίν (Jiang Xueqin), ο οποίος σε εκτεταμένη συνέντευξη στο Tucker Carlson Show ανέλυσε τη δυναμική μιας σύγκρουσης που, κατά τη γνώμη του, αναδιαμορφώνει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή — με τρόπο που εξυπηρετεί πρωτίστως τα ισραηλινά στρατηγικά συμφέροντα, εγκλωβίζει τις ΗΠΑ σε ένα σενάριο τύπου Βιετνάμ, και απειλεί με μακροχρόνια αποσταθεροποίηση μια περιοχή που τροφοδοτεί ενεργειακά τον πλανήτη.

Το σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ»: Από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη

Ο καθηγητής Τζιάνγκ τοποθέτησε τη συζήτηση σε ένα ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο: αυτό που αποκάλεσε «σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ» (Greater Israel Project). Σύμφωνα με τον ίδιο, το Ισραήλ διατηρεί τη φιλοδοξία ελέγχου «όλης της γης από τον Νείλο στην Αίγυπτο μέχρι τον Ευφράτη στο Ιράκ», βασισμένη στη θρησκευτική πεποίθηση περί θεϊκής υπόσχεσης στον Αβραάμ. Σε ολόκληρο το εύρος του, ο χάρτης αυτός εκτείνεται μέχρι την Ανατολία — τη νότια Τουρκία — και ακόμη στη Σαουδική Αραβία.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο τρέχων πόλεμος εξυπηρετεί, κατά τον καθηγητή Τζιάνγκ, τα ισραηλινά συμφέροντα σε πολλαπλά επίπεδα: η καταστροφή των χωρών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), η πιθανή εμπλοκή της Σαουδικής Αραβίας στον πόλεμο, ενδεχομένως και της Τουρκίας. «Αυτός ο πόλεμος επιτρέπει στο Ισραήλ να αναπλάσει τη Μέση Ανατολή κατ’ εικόνα του», δήλωσε.

Η Αμερική ως το πραγματικό εμπόδιο — και η παγίδα αποχώρησης

Η πλέον προκλητική θέση που διατύπωσε ο καθηγητής Τζιάνγκ αφορά τον ρόλο των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τη θεωρία παιγνίων, υποστήριξε ότι «ο κύριος περιορισμός στην επίτευξη του σχεδίου της Μεγάλης Ισραήλ δεν είναι στην πραγματικότητα το Ιράν, αλλά η Αμερική» — διότι η Αμερική εγγυάται τη στρατιωτική ασφάλεια και προστασία των χωρών του GCC: Σαουδικής Αραβίας, Κατάρ, Κουβέιτ, Μπαχρέιν, ΗΑΕ. Αν το Ισραήλ θέλει να γίνει η ηγεμονική δύναμη της Μέσης Ανατολής, πρέπει «να βρει τρόπο να αφαιρέσει την Αμερική από την εξίσωση».

Ο πόλεμος αυτός, σύμφωνα με τον καθηγητή Τζιάνγκ, «έδειξε τους περιορισμούς της αμερικανικής ισχύος» και «ενόχλησε τον αμερικανικό λαό» — ο οποίος «δεν θέλει αυτόν τον πόλεμο» και «δεν καταλαβαίνει καν γιατί η Αμερική βρίσκεται ακόμα στη Μέση Ανατολή». Η εκτίμησή του: «Είναι πολύ πιθανό, ανεξάρτητα από την έκβαση, η Αμερική να αναγκαστεί να αποσυρθεί από τη Μέση Ανατολή — οπότε το Ισραήλ θα μπορέσει να επιτύχει το σχέδιό του.»

Ο Τάκερ Κάρλσον συμφώνησε με αυτή την εκτίμηση, δηλώνοντας ότι «ήταν ξεκάθαρο για μένα ότι αυτό ήταν μέρος του κινήτρου — ότι το Ισραήλ κατάλαβε αυτό και παρέσυρε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτόν τον πόλεμο, για να τραυματίσει τις ΗΠΑ και να τις βγάλει από τη Μέση Ανατολή». Ο καθηγητής Τζιάνγκ απάντησε ότι «με τον τρόπο που εξελίσσεται ο πόλεμος, αυτό το σχέδιο θα λειτουργήσει».

Γιατί η Αμερική δεν μπορεί να κερδίσει: Η σύγκριση με το Ιράκ

Ο καθηγητής Τζιάνγκ εξήγησε γιατί η τρέχουσα σύγκρουση είναι ριζικά διαφορετική από τον πόλεμο του Ιράκ το 2003.

Εκείνος ο πόλεμος, υποστήριξε, «δεν ήταν πραγματικός πόλεμος» — ο Σαντάμ Χουσεΐν «ουσιαστικά τα παράτησε», δεν είχε αεράμυνα λόγω των οικονομικών κυρώσεων, και η λογική του ήταν ότι «οι Αμερικανοί δεν μπορεί να εισβάλουν, γιατί αν μας καταστρέψουν, αυτό θα καταστήσει το Ιράν — που έχει εχθρότητα προς την Αμερική — την περιφερειακή δύναμη. Γιατί να κάνει κάτι τέτοιο η Αμερική; Είναι αυτοκαταστροφικό». Εκπλάγηκε, σύμφωνα με τον καθηγητή Τζιάνγκ, όταν τον επιτέθηκαν — «γιατί δεν ήταν λογικό, δεν ήταν ορθολογικό». Η εισβολή ήταν «περίπατος — δύο εβδομάδες».

Το Ιράν, αντιθέτως, «είναι τελείως διαφορετικό», τόνισε ο καθηγητής Τζιάνγκ. Ο αμερικανικός στρατός, είπε, «δεν θέλει να πολεμήσει αυτόν τον πόλεμο, γιατί τον έχει προσομοιώσει (war-gamed) αμέτρητες φορές και κάθε φορά ανακαλύπτει ότι χάνει» — επειδή «ο αμερικανικός στρατός είναι πολύ ογκώδης, δεν είναι τόσο ευέλικτος και ανθεκτικός όσο ο ιρανικός». Τα αεροπλανοφόρα Abraham Lincoln και Gerald Ford, σημείωσε, «απειλούν το Ιράν αλλά δεν κάνουν τίποτα στην πραγματικότητα, γιατί φοβούνται να πλησιάσουν τις ιρανικές ακτές» λόγω κινδύνου από drones και υπερηχητικούς πυραύλους.

«Οι Ιρανοί ετοιμάζονταν γι’ αυτό 20 και πλέον χρόνια. Γνωρίζουν ολόκληρο το αμερικανικό playbook και έχουν την τέλεια στρατηγική για να το αντιμετωπίσουν», δήλωσε ο καθηγητής Τζιάνγκ στον Κάρλσον.

Η παγίδα του νησιού Χαρκ: «Ακριβώς όπως το Βιετνάμ»

Το κρίσιμο ερώτημα, σύμφωνα με τον καθηγητή Τζιάνγκ, είναι αν η Αμερική θα στείλει χερσαίες δυνάμεις. Ανέφερε ότι υπάρχει «συζήτηση για 200 πεζοναύτες που φτάνουν από την Οκινάουα» μέσα σε 7 ημέρες. «Η φημολογία — και δεν ξέρω αν ισχύει — λέει ότι η πρόθεση είναι να καταλάβουν το νησί Χαρκ (Kharg Island), που είναι η κύρια πετρελαϊκή εγκατάσταση του Ιράν — το 90% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου γίνεται από εκεί», δήλωσε.

Η κατάληψη, εξήγησε, θα ήταν «εξαιρετική εικόνα — ο Τραμπ θα φαινόταν καλά στην τηλεόραση, θα ήταν τόνωση για το αμερικανικό ηθικό». Αλλά, προειδοποίησε, «μπορείς να το πάρεις, αλλά δεν μπορείς να το κρατήσεις — γιατί είναι πολύ κοντά στις ιρανικές ακτές και οι Ιρανοί μπορούν να επιτεθούν με πυροβολικό και drones». Αυτό θα σήμαινε αναγκαστική κατάληψη της ακτής, δημιουργία προκεχωρημένης βάσης, και στη συνέχεια — λόγω των ορέων Ζάγκρος — «αναγκαστική κατάληψη των βουνών».

«Είναι κλιμάκωση αποστολής (mission creep) — ακριβώς όπως το Βιετνάμ, όπου το 1965 μπήκαν 3.000 πεζοναύτες στο Ντα Νανγκ για να καταλάβουν μια αεροπορική βάση, και τέσσερα-πέντε χρόνια αργότερα είχαμε μισό εκατομμύριο στρατιώτες. Ξεκίνησε ως μια πολύ περιορισμένη αποστολή, αλλά μετά απλώς φούσκωσε. Η Αμερική μπορεί να βρεθεί στην ίδια κατάσταση πολύ γρήγορα», δήλωσε ο καθηγητής Τζιάνγκ.

Το Ιράν σε πέντε χρόνια: Καταστροφή κράτους, αλλά έλεγχος του Ορμούζ

Η ανάλυση του καθηγητή Τζιάνγκ για το μέλλον του Ιράν ήταν ταυτόχρονα ζοφερή και, σε ένα σημείο, αναπάντεχα αισιόδοξη. «Το Ιράν καταστρέφεται αυτή τη στιγμή», δήλωσε. Ισραηλινοί και Αμερικανοί επιτίθενται σε κρίσιμες υποδομές — το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου, μονάδες αφαλάτωσης.

Αλλά πέρα από τις ορατές καταστροφές, ο καθηγητής Τζιάνγκ σημείωσε ότι υπάρχει κάτι «που κρύβεται από εμάς»: η συστηματική προσπάθεια «καταστροφής της ικανότητας του κράτους να κυβερνά το έθνος — ουσιαστικά η καταστροφή του μονοπωλίου βίας του κράτους». Ανέφερε επιθέσεις σε αστυνομικούς και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, καθώς και αναφορές για ειδικές δυνάμεις που εισέρχονται στο Ιράν «χρηματοδοτώντας αποσχιστικές ομάδες — Κούρδους και Μπαλούτσι στο νοτιοανατολικό Ιράν».

Ο καθηγητής Τζιάνγκ υπενθύμισε ότι το Ιράν αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια σοβαρά περιβαλλοντικά προβλήματα — ξηρασία που έπληξε τη γεωργία, και συζητήσεις για μετεγκατάσταση εκατομμυρίων ανθρώπων από την Τεχεράνη, «γιατί η πρωτεύουσα δεν μπορεί πλέον να συντηρήσει τόσο μεγάλο πληθυσμό». Ο πόλεμος, είπε, «θα επιδεινώσει αυτά τα προβλήματα — ιδίως με τις επιθέσεις σε φράγματα, δεξαμενές και μονάδες αφαλάτωσης — και θα χρειαστούν χρόνια για να ανακάμψει το Ιράν».

Ωστόσο, υπάρχει ένα κρίσιμο πλεονέκτημα. «Τα καλά νέα για το Ιράν είναι ότι φαίνεται πως θα μπορέσει να διατηρήσει τον έλεγχο των στενών του Ορμούζ», δήλωσε ο καθηγητής Τζιάνγκ. Αυτό τους δίνει τη δυνατότητα «να χρεώνουν διόδια σε οποιονδήποτε χρησιμοποιεί τα στενά» — με αναφορά σε ποσοστό 10% που θα μπορούσε να αποφέρει «περίπου 800 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως».

«Το έθνος θα καταστραφεί σε αυτόν τον πόλεμο. Αλλά αν καταφέρει να αξιοποιήσει την υπερηφάνεια του περσικού λαού, να ενοποιήσει τον λαό και να αξιοποιήσει τους πόρους αποτελεσματικά, μπορούμε να περιμένουμε ότι το Ιράν θα αναδυθεί ξανά σε 10 με 20 χρόνια», δήλωσε ο καθηγητής Τζιάνγκ στον Τάκερ Κάρλσον.

Επίλογος: Ένας πόλεμος χωρίς νικητές — ή μόνο με έναν;

Η ανάλυση του καθηγητή Τζιάνγκ Σουεκίν στο Tucker Carlson Show σκιαγραφεί μια εικόνα στην οποία κανένας από τους φαινομενικά ισχυρούς παίκτες δεν ελέγχει πλήρως τη δυναμική που έθεσε σε κίνηση. Η Αμερική κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε κλιμάκωση αποστολής τύπου Βιετνάμ. Το Ιράν καταστρέφεται αλλά κρατά τα στενά του Ορμούζ. Το Ισραήλ μπορεί να είναι ο βραχυπρόθεσμος νικητής, αλλά η αναδιαμόρφωση μιας ολόκληρης περιοχής χωρίς σχέδιο σταθερότητας δημιουργεί τις προϋποθέσεις για χάος μακράς διάρκειας.

Οι χώρες του Κόλπου απειλούνται. Η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία μπορεί να παρασυρθούν. Και η παγκόσμια ενέργεια εξαρτάται από ένα πέρασμα ελάχιστων χιλιομέτρων που κανείς δεν ελέγχει πλήρως. Η ερώτηση που αφήνει η ανάλυση δεν είναι ποιος κερδίζει τον πόλεμο. Η ερώτηση είναι τι θα μοιάζει η Μέση Ανατολή — και ο κόσμος — μετά.