Έκκληση για άμεση δράση στα Στενά του Ορμούζ απευθύνει ο Βαγγέλης Μαρινάκης, υπογραμμίζοντας τον κίνδυνο που διατρέχουν οι ναυτικοί και οι παγκόσμιες ενεργειακές ροές. Σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύται στη βρετανική Telegraph, ο εφοπλιστής επισημαίνει ότι η διακοπή της διέλευσης πετρελαίου, LNG και λιπασμάτων έχει σοβαρές οικονομικές και ανθρωπιστικές συνέπειες, ενώ η περιοχή έχει μετατραπεί σε επικίνδυνο πεδίο στρατηγικής αντιπαράθεσης

Ο Μαρινάκης καλεί σε συντονισμένη συνεργασία μεταξύ των μεγάλων πλοιοκτητών, των χωρών του Κόλπου και των ΗΠΑ, με στόχο την ασφαλή διέλευση των πλοίων και την αποκατάσταση της ροής ενέργειας. Τονίζει ότι ο ιδιωτικός ναυτιλιακός τομέας είναι έτοιμος να αναλάβει πρωτοβουλίες, αξιοποιώντας τη χωρητικότητα των στόλων του και θέτοντας σε προτεραιότητα την προστασία των ανθρώπινων ζωών και τη σταθερότητα των παγκόσμιων αγορών.

Αναλυτικά το άρθρο του Βαγγέλη Μαρινάκη:

«Για πρώτη φορά στην ιστορία, τα Στενά του Ορμούζ είναι ουσιαστικά κλειστά. Το ένα πέμπτο του παγκόσμιου αργού πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), το ένα τρίτο του εφοδιασμού με λιπάσματα -όλα έχουν παγώσει.

Οι τιμές της ενέργειας ανεβαίνουν. Ο πληθωρισμός επιστρέφει. Στον κόσμο υπενθυμίζεται, με βάναυσο τρόπο, τι συμβαίνει όταν οι αρτηρίες του παγκόσμιου εμπορίου μπλοκάρουν από εχθρικούς παράγοντες που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν την ενέργεια ως όπλο.

Εκτός από τις επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία, υπάρχει κάτι ακόμη πιο σημαντικό: οι ζωές των ναυτικών μας.

Η κατάσταση στην περιοχή έχει γίνει εξαιρετικά επικίνδυνη. Πλοία δέχονται επιθέσεις με πυραύλους και οι ζωές των μελών του πληρώματος διατρέχουν καθημερινά κίνδυνο. Μια δραστηριότητα που έχει ως στόχο να διασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία των εθνών έχει μετατραπεί σε στόχο για όσους δεν διστάζουν να σκοτώσουν αθώους ανθρώπους.

Η ναυτιλιακή βιομηχανία έχει αντιμετωπίσει κρίσεις στο παρελθόν – την Ερυθρά Θάλασσα, το Σουέζ, το αδιέξοδο της εποχής της πανδημίας. Κάθε φορά έχουμε προσαρμοστεί. Κάθε φορά ο κόσμος έχει προχωρήσει και έχει υποθέσει ότι η επόμενη κρίση θα λυνόταν με τον ίδιο τρόπο. Αυτή η υπόθεση έχει πλέον καταρρεύσει.

Ο αυτοσχεδιασμός δεν είναι στρατηγική. Αυτό που απαιτεί αυτή η στιγμή είναι μια επίσημη συμμαχία μεταξύ των μεγάλων πλοιοκτητών του κόσμου, των χωρών του Κόλπου που παράγουν ενέργεια και των ΗΠΑ με έναν μόνο άμεσο σκοπό – την αποκατάσταση της ροής ενέργειας από τον Κόλπο στις παγκόσμιες αγορές, διασφαλίζοντας την ασφαλή διέλευση των πλοίων μας και τη διασφάλιση ότι ο κόσμος δεν μπορεί να γίνει ξανά όμηρος.

Μια τέτοια συμμαχία θα βασιζόταν σε τρεις άμεσες δεσμεύσεις.

Οι ιδιοκτήτες μεγάλων δεξαμενόπλοιων και πλοίων μεταφοράς LNG πρέπει τώρα να συντονιστούν για την αναδρομολόγηση των φορτίων και την κοινή χρήση πληροφοριών για τον στόλο, μετακινώντας τον μέγιστο δυνατό όγκο μέσω εναλλακτικών διαδρόμων.

Τα κράτη του Κόλπου πρέπει να διαθέσουν τις εξαγωγικές τους υποδομές χωρίς καθυστέρηση.

Και οι ΗΠΑ – των οποίων η στρατηγική δέσμευση για τη σταθερότητα της αγοράς ενέργειας και την ελεύθερη πλοήγηση στα διεθνή ύδατα παραμένει κρίσιμη – θα ήταν σε θέση να ενισχύσουν την προσπάθεια μέσω της ναυτικής τους παρουσίας και της διπλωματικής τους εμπλοκής, λειτουργώντας ως η επιχειρησιακή ραχοκοκαλιά οποιουδήποτε κοινού πλαισίου και διασφαλίζοντας, πρώτα και κύρια, την ασφάλεια των ναυτικών μας.

Από όσο καταλαβαίνω, η Ουάσινγκτον αναγνωρίζει τη σημασία της συντονισμένης δράσης για την προστασία των παγκόσμιων ενεργειακών ροών.

Πρέπει να γίνουν προσπάθειες για την ενίσχυση της αξιοπιστίας του ενεργειακού εφοδιασμού από την Αμερική και τους εταίρους της, συμπεριλαμβανομένης της συνεχιζόμενης προμήθειας LNG από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στις παγκόσμιες αγορές, και για τον περιορισμό των αποσταθεροποιητικών κρατικών παραγόντων. Δεν πρόκειται για αφηρημένους πολιτικούς στόχους.

Για την Ευρώπη ειδικότερα, αυτές οι προτεραιότητες υποδεικνύουν επίσης μια στρατηγική πραγματικότητα: η Ήπειρος θα συνεχίσει να βασίζεται στην εισαγόμενη ενέργεια, αλλά δεν μπορεί να διατηρήσει επ’ αόριστον αυτήν την εξάρτηση από σχέσεις εφοδιασμού που έχουν επανειλημμένα αποδειχθεί πολιτικά ασταθείς.

Συνολικά, αυτές οι προτεραιότητες αποτελούν μια ισχυρή στρατηγική βάση για συνεργασία αυτού του είδους. Ο ιδιωτικός ναυτιλιακός τομέας είναι ο φυσικός εταίρος για αυτήν την ατζέντα. Έχουμε τα περιουσιακά στοιχεία, την επιχειρησιακή εμβέλεια και τη βούληση.

Οι εταιρείες μας, η Capital Clean Energy Carriers Corp, ο μεγαλύτερος εισηγμένος στις ΗΠΑ ιδιοκτήτης πλοίων LNG, και η Capital Tankers Corp, ένας σημαντικός ιδιοκτήτης δεξαμενόπλοιων αργού πετρελαίου, αντιπροσωπεύουν μερικές από τις πιο στρατηγικά κρίσιμες ποσότητες στο παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα.

Είμαστε έτοιμοι να αξιοποιήσουμε άμεσα αυτή τη δυναμικότητα.

Αλλά θέλω να είμαι ευθύς σε κάτι. Η αποκατάσταση των ενεργειακών ροών σε συνθήκες όπως αυτές θα απαιτήσει γενναίες αποφάσεις – για την ασφάλιση, για τη διέλευση, για την προστασία των πλοίων που δραστηριοποιούνται σε αμφισβητούμενα ύδατα.

Αυτές δεν είναι αποφάσεις που θα λάβει η αγορά μόνη της και δεν είναι αποφάσεις που μπορούν να περιμένουν τη σύγκληση επιτροπών.

Ως ηγέτης της αγοράς τόσο στο LNG όσο και στη χωρητικότητα των δεξαμενόπλοιων, είμαστε έτοιμοι να λάβουμε αυτές τις αποφάσεις για τον στόλο μας προς το συμφέρον του κοινού καλού και θέτοντας στην άκρη τα κέρδη.

Καλώ και άλλους – πλοιοκτήτες, κυβερνήσεις, ασφαλιστές – να κάνουν το ίδιο. Το κόστος της αδράνειας πληρώνεται ήδη από τον κόσμο. Είναι καιρός όσοι από εμάς έχουμε την ικανότητα να δράσουμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και να αναλάβουμε το μερίδιό μας στο βάρος.

Η δράση μας πρέπει να είναι συντονισμένη. Πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να προστατεύσουμε τις ζωές των μελών του πληρώματός μας, των ανθρώπων που καλούνται να συνεχίσουν να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να διασφαλίσουν την ομαλή παγκόσμια κυκλοφορία αγαθών και εμπορευμάτων.

Απευθύνω σήμερα αυτήν την πρόσκληση στους συναδέλφους μου στον κλάδο, στους υπουργούς ενέργειας των κρατών του Κόλπου και στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής στην Ουάσινγκτον. Η ώρα για δράση είναι τώρα».