Του Αλέξανδρου Ρασκόλνικα
Το απόγευμα που έδεσε αρόδο το αεροπλανοφόρο, η καρδιά μου σφίχτηκε. Έξι χιλιάδες καβλωμένοι ναύτες και πεζοναύτες, περίμεναν πως και πως να ξεμπαρκάρουν, να γ@@@@@υν. Υπερωρίες θα έκανε ο γυναικείος πληθυσμός, μέσα κι εγώ. Τι να κάναμε οι άμοιρες; Μετά που ξέσπασε ο πόλεμος, μεγάλη πείνα έπεσε στον τόπο. Τι περίμενες; Εμείς ποτά ξέραμε να σερβίρουμε, μουσακάδες και γεμιστά να φτιάχνουμε· έτσι ζούσε το νησί, από τον τουρισμό. Τώρα, άστα, πήγανε όλα στο γεροντοδιάβολο.
Βέβαια, είναι παράνομη η πορνεία, μα δόξα τω Θεώ οι αστυνομικές αρχές, με τη σιωπηρή συναίνεση της συντριπτικής πλειοψηφίας του δημοτικού συμβουλίου, κάνουν τα στραβά μάτια όποτε έρχονται οι Γιάνκηδες. Μούγκα κι οι δεσποτάδες, αλλά πώς αλλιώς να γινόταν; Εξάλλου, φίλοι μας είναι. Μισή ντροπή δική τους…
Περισσότερες μικροϊστορίες ΕΔΩ.
Δεν μπορούν όλοι να πληρώσουν. Και το σεβόμαστε.
Αν βρίσκεσαι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, συνέχισε να μας διαβάζεις δωρεάν. Η ενημέρωση πρέπει να παραμένει προσβάσιμη για όλους.
Αν όμως μπορείς, στήριξέ μας σήμερα. Ορίστε δύο καλοί λόγοι για να το κάνεις:
- Η στήριξή σου ενισχύει άμεσα την ποιότητα και την ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας μας.
- Κοστίζει λιγότερο από έναν καφέ και η διαδικασία διαρκεί λιγότερο από 1 λεπτό.
Επίλεξε σήμερα να γίνεις συνδρομητής ή δωρητής.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
