Του Κωστή Πετράκη *

Είναι πολύ βολικό και εύκολο να θεωρήσουμε ότι για όλα τα κακά και τους πολέμους της Αμερικής, σε όλη την γη, ευθύνονται,αποκλειστικά, οι πρόεδροι της λες και αυτοί προέκυψαν από «παρθενογένεση» και  και  δεν εκλέχθηκαν και αναδείχθηκαν  από τον λαό της!

Αν σταματήσουμε σε ένα πολυσύχναστο δρόμο μιας μεγάλης, πόλης της Ελλάδας και φωνάξουμε: πρόεδρε!, το πιθανότερο είναι ότι θα γυρίσουν,να κοιτάξουν δεκάδες  κεφάλια, ανδρικά και γυναικεία μιας και οι συλλογικότητες στη χώρα μας που διοικούνται από «προέδρους» είναι,ακόμα,πάρα πολλές.

Είναι γεγονός ότι ορισμένοι πρόεδροι με την ανοχή και ενθάρρυνση του  πολιτικού συστήματος της «αντιπροσωπευτικής «δήθεν» δημοκρατίας που έχει επιβληθεί από την σύγχρονη αστική τάξη, βρίσκουν ευκαιρία  να εκφράσουν τα «αιμοσταγή ένστικτα» τους ή εκμεταλλεύονται ευκαιρίες για τον πλουτισμό  τους,όπου υπάρχουν

‘Όπως είναι επίσης κοινός τόπος ότι όταν πρόκειται για ομάδες «ανιδιοτελούς προσφοράς στην κοινωνία (όπου τα οικονομικά οφέλη κατά  κανόνα απουσιάζουν  τα περισσότερα, αν όχι όλα τα μέλη  των ομάδων αυτών θεωρούν ότι  η «υποχρέωση τους τελειώνει στις εκλογές του Διοικητικού Συμβουλίου εάν βέβαια συμμετάσχουν σε αυτές , γιατί τώρα τελευταία είναι της μόδας και η «αποχή.»

Στην συνέχεια απαιτούν όλες τις εργασίες και εκδηλώσεις της ομάδας να τις κάνει,αδιάλειπτα και μόνο  του το  εκλεγμένο διοικητικό συμβούλιο·

Που και αυτό  με την σειρά του συνήθως τα περιμένει όλα από τον πρόεδρο του! δηλαδή, πάμε από την «ανάθεση»  στην «ανάθεση!»

Ωστόσο ,όλοι μαζί τα μέλη    της ομάδας και του Δ. Σ, μπορεί να ασκούν «εκ του ασφαλούς»κριτική στον πρόεδρο τους,ενίοτε,μάλιστα κακοπροαίρετη·

Η σύγχρονη αστική τάξη φρόντισε να καλλιεργήσει σε βάθος την συλλογική αδιαφορία και να οδηγήσει την κοινωνία στην συλλογική αφασία  πριν της επιβάλλει το πολίτευμα της «εκλόγιμης μοναρχίας» (όπως αυτό ο εξαίρετικός καθηγητής Κοντογιώργη Γιώργης,το έχει ορίσει και επαρκώς αναλύσει σε δεκάδες άρθρα και συνεντεύξεις του στο διαδίκτυο!)

Θεωρώ ότι ακριβώς αυτή η αδιαφορία, η παθητικότητα, και η επακόλουθη συλλογική αφασία είναι που μέσω των θεσμών της λεγόμενης«αντιπροσώπευσης», επιτρέπουν στην «εκλόγιμη μοναρχία» να «ανθήσει» και να εδραιωθεί,όπως ακριβώς επιθυμεί  η κυρίαρχη σύγχρονη αστική τάξη και που με την βοήθεια των μέσων «μαζικής αποβλάκωσης» την έχει για τα καλά,ήδη,επιβάλει στην κοινωνία.

Είναι,όμως, αξιοσημείωτο ότι στην Ελλάδα ,σήμερα υπάρχουν ακόμα εκατοντάδες σύλλογοι και σωματεία (κυρίως  (κοινωνικού χαραχτήρα) που δυστυχώς λόγω της επιβολής από την εξουσία, της αντιπροσώπευσης,» και της ερήμωσης της υπαίθρου έχουν απολέσει βασικά και ουσιώδη χαρακτηριστικά των παλαιών ανθηρών ελληνικών  κοινοτήτων,(κυρίως την αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια όπου υπήρχαν.)

Παραμένουν όμως, σήμερα  ίσως τα τελευταία εναπομείναντα ζωντανά κύτταρα κοινωνικής δράσης στα χωριά μας.

Πλείστα δε από αυτά επιβιώνουν μόνον χάρης των επίμονων προσπαθειών κάποιων φιλότιμων προέδρων που προσφέρουν αφιλοκερδώς και που δεν πτοούνται από την πληθυσμιακή ερήμωση και τις  λοιπές αντιξοότητες της σύγχρονης ελληνικής υπαίθρου.

Είναι άραγε λύση η «ομαδική «σταύρωση» των νυν προέδρων όπως μεταφορικά αναφέρω στον τίτλο του παρόντος άρθρου  (προκειμένου να απαλλαγούμε από την «εκλόγιμη μοναρχία»; (και τους τυχών ‘κακούς” προέδρους;)

Σαφώς και όχι(!) διότι, ούτε   σύγχρονο «Πόντιο Πιλάτο» δεν έχουμε να «νίπτει τα χείρας του» ούτε μπορούμε να αναμένουμε την επερχόμενη ανάσταση» του λαού που θα  του χαριστεί  από κάποιον «Μεσσία»!

Ο λαός, λοιπόν (  και τα μέλη των συλλόγων-ομάδων) να αναλάβουν,άμεσα, τις  ευθύνες που τους αναλογούν και ας μην γίνονται ο όχλος που  κραυγάζει:«Άρον,άρον σταύρωσον» αυτούς, παρασύροντας προς τη διάλυση έτσι, πιθανότατα και τις τελευταίες συλλογικότητες που έχουν απομείνει στα χωριά μας.

Αλά ας ξυπνήσουν,όλοι  τους: να δραστηριοποιηθούν , να συμμετάσχουν στα κοινά να αναλάβουν τις ευθύνες τους και αντί να κραυγάζουν:«Άρον άρον,«σταύρωσαν αυτούς!»αναζητώντας «αποδιοπομπαίους τράγους»

Να απαιτήσουν,διεκδικήσουν και να κερδίσουν με αδιαπραγμάτευτους κι’ αδιάκοπους αγώνες την Συμμετοχική Δημοκρατία, την μόνη αληθινή Δημοκρατία!

Η οποία όταν λειτουργεί σωστά δύναται να ελέγχει και να  «ανακαλεί » όσους τυχόν προέδρους «παρεκτρέπονται» και  δρουν  μόνον για το συμφέρον τους!)

* κοινωνιολόγος